Gazpacho - Missa Atropos (2010)

Zoals velen (?) heb ik Gazpacho ontdekt via de hype die Night kreeg op MuMe. Die plaat vond ik vrij geniaal, maar na Tick Tock, dat me nogal koud liet en ik al een jaar niet meer heb opgezet, was ik toch wat angstig over hoe Missa Atropos zou uitpakken. Het heeft me wat tijd gekost, maar uiteindelijk heb ik hem toch wel ontleed gekregen - zover is het bij Tick Tock nooit gekomen. Ik plaats hem boven Tick Tock, maar wel nog een serieuze stap onder Night.

De levendige discussie die hier al is gepasseerd klinkt me niet geheel vreemd in de oren. Bij momenten is Missa Atropos toch echt wel extreem zeikerig (afsluiter An Audience bijvoorbeeld) met zowel muziek als stem die niet vooruit te branden lijken, alsof je Muse vertraagd laat afspelen Wat me dan weer wel bevalt - en hier overtreft Missa Atropos toch makkelijk Tick Tock - zijn de melodieën in sommige nummers (bv. River).

Natuurlijk is het Gazpacho, en dat wil toch zeggen dat het een afgewerkt product is. De muziek is uitermate gelaagd en bij momenten weergaloos mooi opgebouwd. Ook de androgyne zang van Ohme is een constante factor. Dat niet iedereen het kan smaken respecteer ik, maar mijns inziens heeft hij toch wel een vrij toegankelijk stemgeluid.

Geen slecht album dus, maar ook geen klassieker, daarvoor zijn er te veel mindere nummers. Heeft het iets te maken met de kortere lengtes van de nummers? Ook is het spijtig dat deze cd zo verdacht veel klinkt als Night... Tick Tock had dat niet. Het is allemaal wat te vertrouwd, en de kwaliteit van Night overtreffen ze niet dus is het een beetje een overbodige plaat. Een welverdiende 3.5*.