Phil Collins - No Jacket Required (1985)

Ik denk niet dat het allemaal antistemmen zijn. Ik heb zelf 3 sterren aan dit album gegeven en dit vind ik een van zijn betere albums. Maar ik denk dat bij veel mensen (bij mij wel in ieder geval) dat ze Phil Collins teveel gehoord hebben. Hij was inderdaad erg succesvol als solo-artiest, maar als je zijn nummers goed luistert, dan moet je toch toegeven dat het nou niet bepaald hoogstaande popmuziek is. Voordat ik de hele Collins-clan over me heen krijg, ik vind zijn muziek niet superslecht ofzo, maar het heeft meer te maken dat (te)veel nummers grijs gedraaid zijn en daardoor niet meer zo bijzonder klinken.

Mijn favoriete song van deze meneer vinden velen juist een van zijn mindere, maar ik zweer bij dit nummer: One More Night

Dit is echt zo'n album, waardoor je lachend voor het rode stoplicht staat.

Dat de rest denkt van 'wat lacht die nou?!' Nou...No Jacket Required!

Lekker vlotte plaat, veel swingende nummers en tussen de keyboards en gitaren door her en der wat blazers. Dan is mijn kinderhand al snel gevuld.

One More Night is tenenkrommend, maar de overige ballads zijn bruikbaar. Take Me Home roept meteen het Miami Vice gevoel op. Heerlijk.

Phil bekijkt ons bezweet vanaf de hoes en wist dat het goed was. Hij werd een nog vele grotere star dan hij al was. De term megaster kon na deze plaat op hem geplakt worden. Voor het eerst dat een album van hem op 1 kwam in de grote muzieklanden (UK, VS en Duitsland) en daarnaast ook in vrijwel heel Europa. Dit alles met wat succesvolle singles en de successtory was compleet.

Het album trapt af met de knallende drumcomputer van Sussudio. Een stuwende popsong die de eerste plaats wist te bereiken in de Amerikaanse singlelijsten. Als de Genesis-fan bij het tweede lied had opgelet had het precies geweten waar het op dat moment nog niet uitgekomen album Invisible Touch naar toe was gegaan. Only You Know and I Know past perfect in de mal van Invisible Touch. Hier zie je solo en de band carriere in elkaar over vloeien. Na het vrolijke popgeweld volgt het gedragen Long Long Way to Go waar Collins weer veel meer klinkt als op zijn eerste twee solo-albums. Het plotselinge eind met Switch it off, turn it off is toch altijd wel een verrassende.

Na het openingstrio volgt I Don't Wanna Know. Weer een liedje dat een beetje richting Genesis anno Invisible Touch gaat. Het Banks/Rutherford (als gitarist) geluid zit er wel flink in. Halverwege het album komt de ietwat kwijlerige ballade One More Night. Een grote hit dus het sloeg aan bij de mensen maar mij doet het weinig. Wel een nummer dat later in zijn carriere regelmatig als voorbeeld werd ingezet voor weer een poging tot een hit. Tekstueel dan wel weer grappig waar normaal iemand aangeeft dat hij zijn hele leven wel wil wachten op de juiste vrouw geeft Phil aan dat het toch wel snel moet gebeuren want "cos I can't wait forever".

De b kant van de plaat begint een beetje het zelfde als de eerste kant. Weer de drumcomputer die overuren moet draaien. Don't Lose My Number heeft op mij altijd wel een goede aantrekkingskracht. Een krachtig nummer met dito zang. Een goede drive maken dit lied tot een fijne. Dan misschien wel de grootste hit van het album, tenminste als het op single was verschenen. Maar dat was dus niet het geval. Er verscheen wel een 12" versie (zie de 12" cd) dus wellicht was het ooit wel de bedoeling. Om de Seriously Live plaat te promoten werd in Amerika dit nummer (maar dan uiteraard in een live versie) in 1991 als nog op single uitgebracht. De stem die je in het nummer door de vocoder hoort is overigens Collins zelf.

De kant trapt dus ook af met twee uitbundige popnummers. Daarna volgt Doesn't Anybody Stay Together Anymore, een nummer wat hij misschien wel voor zichzelf schreef. Zoals bekend was/is het liefdesleven van ome Phil nogal heftig. Een fijn nummer wat een beetje een overgangsnummer is van het wat luchtige naar het werk met meer diepgang. Inside Out heeft een refrein met wat grote gebaren maar ook zeer fijne gedetailleerde muzikale gedeeltes waaronder mooie sax werk van Don Myrick. Met Take me Home hebben we een van de grootste klassiekers van Collins te pakken. Vooral live een zeer grote favoriet en volgens mij vrijwel altijd voorbijgekomen tijdens zijn liveshows. Een nummer met de perfecte opbouw een soort van epic in nog geen 6 minuten. Vroeger bij Genesis had hij daar meer minuten voor nodig maar hier lukt het hem perfect. Hij pakt zelf de hoofdrol met zijn zeer gedreven zangwerk en daarnaast prachtig drum/percussiewerk.

Dan is het album afgelopen... Ow nee er komt (op de cd dan) nog een nummer. Gelukkig heeft op de 2016 remaster We Said Hello, Goodbye (Don't Look Back) het predikaat bonustrack van zich afgeschud en staat nu als volwaardige albumafsluiter vermeld. Dat is maar goed ook want dit nummer is een van zijn absolute hoogtepunten uit zijn lange carriere. Prachtige zanglijnen en een muzikale begeleiding om je vingers bij af te likken. Enige nadeel wat ik kan bedenken is dat het wellicht net iets te snel voorbij is.

Al met al een prima vijftig minuten durend album met de nadruk op het (bezwete?) popgezicht van Phil Collins.