Steve Winwood - Back in the High Life (1986)

Met het heerlijke ´Higher Love´. Rest van het album is redelijk vergelijkbaar. Goede melodieen, en (helaas) loodzware productie. Bij Higher Love stoort het me minder, maar bij de meeste stukken zijn de beats veel te zwaar voor deze muziek. Typische Mid-80´s. Dit zou ook nu nooit meer zo gemaakt worden, denk ik.

Titelsong Back In the Highlife Again ligt zeker in de lijn van While You See a Chance, sterker nog, de intro's lijken erg veel op elkaar. Dat succes wilde hij natuurlijk evenaren. Ikzelf heb er totaal geen problemen mee (het is mijn favoriete track van dit album), maar kan me voorstellen dat men het op "safe" vinden van Steve Winwood. Ben gek op zijn stem en zal zeker vooral nog achter zijn oudere werk aangaan (Traffic o.a.).

Ceedeetje uit mijn jeugd trouwens, mee opgegroeid

Ik herinner me een geweldige dance-versie van FREEDOM OVERSPILL dat gebruikt werd in een erotisch geladen film met Michael Douglas die zijn weg zocht in een discotheek, toen dit nummer voorbijfietste...
Weet iemand over welke film ik het heb ?

Voor de rest vind ik dit ook een prachtplaat, zij het iets minder uitgesproken dan Arc of A Diver!
4 sterren ****

uitstekende plaat van winwood, wel een beetje gelikt allemaal , maar stoort me niet zo erg, geweldige zanger.

GELIKT ? is dit een gelikte of gepolijste productie ?

Ik vind dat helemaal niet. Dit is duidelijk een plaat uit de eighties, zonder die vervelende syn drums die men in die jaren helaas al te vaak gebruikte...

Jaren 80 muziek? Jazeker, maar wel geweldige jaren 80 muziek! Misschien wel Winwoods beste solo-album, in topvorm van het eerste tot en met het laatste nummer, zonder enkele misser - wat je van zijn andere solo-werk lang niet altijd kunt zeggen.

De grote doorbraak voor Steve Winwood in de USA. Mooie plaat en echte (Miami Vice) jaren 80 muziek. Met Chaka Kahn als backing vocals op Higher Love en aantal goede 12" remix versies die van dit album uitgebracht zijn. Deze muziek wordt niet meer gemaakt, ondanks dat Steve Winwood nog steeds kwaliteit levert (zie zijn album About Time), maar het wordt niet meer gewaardeerd door het publiek.

Naar mijn mening zag de wereld er 20,jaar geleden anders uit. Iedereen was gefocused op Amerika, op TV, films, muziek, sport etc. etc. Na de golfoorlogen, val van het ijzeren gordijn, de euro, Bush Sr. en Jr. Het debakel Irak, Afghanistan, 9-11, internet, etc. etc. is de wereld compleet veranderd en dat heeft zijn weerslag op de muziek.

Je hoort wel duidelijk dat dit album in de jaren '80 werd gemaakt maar het klinkt nu nog behoorlijk fris en de composities zijn allemaal van hoog niveau, zeker de hitsingle "Higher Love" en "Freedom Overspill". En Steve Winwood vind ik gewoon een prachtstem hebben.

Zijn beste album, evenzo goed als 'So' van Peter Gabriel dat ik rond dezelfde tijd kocht.

Een tape met So op de ene kant en Back in the High Life op de andere kant. Meer had je destijds niet nodig in je walkman of autoradio .

Is dit echt de Steve Winwood uit Traffic en Blind Faith?

Dit is zo anders.... Deze kostte me 1 euro, en voor dat geld kan een plaat natuurlijk (bijna) nooit tegenvallen. Dat doet deze dan ook niet, ik had alleen meer een plaat in de stijl van Traffic of Blind Faith verwacht. De jaren 80 sound is ietsjes te nadrukkelijk aanwezig, maar het gaat wel. In Freedom Overspill gaat het net te ver, die drums kunnen gewoon níet. Daarentegen bevat dat nummer een geweldige orgelsolo en Take it as it Comes heeft ook heerlijk gitaarwerk.

Al met al toch wel aardig, ik ben alleen benieuwd of ik vaak ga teruggrijpen naar deze.

30 april? Gevonden op de rommelmarkt destijds?
Ik in ieder geval wel, vanmorgen. Kostte me 2 euro. Ik had al Refugees Of The Heart en Junction Seven, die me wel bevielen. weliswaar geen Traffic, maar toch die typische stem plus goede songs. De cd staat nu op, maar vooralsnog teveel omgevingsruis om deze vandaag al op waarde te kunnen schatten.

Hé, toevallig. Ik heb 'm een paar dagen daarvoor uit de bakken gevist bij 't Oor, en toevallig op koninginnedag een reactie geplaatst.

Vrij glad album van duizendpoot Winwood . Ik mis hier een beetje het muzikale vakmansschap en echt sterke songs .
Gelukkig is daar nog die uit duizend herkenbare stem , die altijd het niveau wel wat opkrikt .
1986 , tja een jaar waar drummachines , hypie synths en een gelikte produktie het gezicht bepaalde . Ondanks die enorme nieuwe vondsten , klinkt het nu vooral achterhaald .
Toch staan hier wel een paar goede nummers op , al kan het amper vergeleken worden met zijn werk met vooral Traffic natuurlijk . Higher Love heeft nog altijd een lekker verloop .
Ook Back In the Highlife Again en Take It As It Come zijn uit het goede hout gesneden .

Helaas toch een wat te steriele produktie , Maar al met al geen verkeerde plaat . Straalt wel posititviteit uit .

Ik vind het wel een fijne plaat, een product van zijn tijd? Misschien wel maar is dat zo erg dan?

De hit Higher Love is behoorlijk maar het titelnummer Back In the Highlife Again vele malen beter. Een beetje folkachtig en zeker niet zwaar maar juist luchtig geproduceerd. Als geheel is de plaat iets minder dan Arf of a Diver maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat een magere plaat is. Gewoon een prima plaat, voor mij een nette 3,5*

Geheel gezien gewoon een fijne, gladde pop-plaat. Nogal standaard, maar niets mis mee en tig keer beter dan wat we tegenwoordig moeten slikken op de commerciële radio. "Higher Love" is een klassiekertje en zaliger dan zalig.

De stem van Winwood ( ook zijn keyboards) klinken vooral herkenbaar. Steve heeft nooit een echt slecht album gemaakt......waar blijft een nieuw product van deze gigant?

Hij is wel intensief aan het touren nu.

en dan ondertussen nummers schrijven.....

Ik weet niet of Winwood nog die drive heeft. Het is lang geleden dat de man nog iets nieuws heeft gefabriceert.
Misschien iets live uitbrengen.......

Higher Love is toch een duet met Chaka Khan?
Die wordt hier net vermeld.

Niet echt deric. Ze is te horen als achtergrond zangeres.

Oh, ik dacht dat het wel een duet was.

Chaka is wel duidelijk te horen in het refein, maar is nooit als duet uitgebracht.

Met medewerking van o.a. Nile Rodgers, Chaka Khan, Joe Walsh, James Taylor, Dan Hartman, James Ingram, e.a. Portie pop vermengd met soulachtige blazers. Luchtig plaatje, maar ik heb Winwood wel eens beter gehoord. Desondanks een voldoende, hoor.

Blind gekocht in 1986. Met lichte teleurstelling afgedraaid. Ach, het was me het jaartje wel. Ooit zichzelf respecterende artiesten mochten niets meer van de platenmaatschappij en deden hun knieval. Er moest een bak sequencing en drum uit blik doorheen, het moest en zou swingen en stampen en tetteren. De songs zijn helemaal zo slecht nog niet. Maar geen wonder dat een paar jaar later de unplugged-manie zoveel aanhang kreeg. Je wordt het wel eens zat, dat geprodjoes.

Back in the high life again is het sterkste nummer. Zijn sterkste solo album vind ik Arc of a diver. Zo goed is deze niet. Inmiddels is het al langer dan 10 jaar geleden dat hij een solo cd uitbracht.

Lekker 80" plaatje. Ik hou ervan.

Ja, dit herken ik wel. Midden jaren tachtig klonk vrijwel alle muziek in de hit- en albumlijsten zo. Gedomineerd door keyboards en sequencers, en niet te vergeten die - soms elektronische, maar vaak ook door echte mensen bespeelde - 'gated reverb'-drums, die zo verschrikkelijk mechanisch klonken.

Het was een tijds- en modebeeld dat, achteraf bezien, heel veel platen uit die periode sterk dateert. Het moet gezegd: destijds was ik er wel dol op, dat soort producties die geweldig klonken op de stereo. Althans, dat dacht je. Want het hoorde er ondanks alles wel heel veel subtiele details in terug, zeker op de koptelefoon. Maar omdat we sindsdien weer teruggegaan zijn naar een meer naturel en live-achtig geluid - maar wel inclusief ‘loudness wars’, klinken dit soort albums veel meer tijdgebonden dan platen uit bijv. de jaren zeventig.

Ik was destijds blij dat Steve Winwood eindelijk op eigen kracht groot succes had, met name in de VS. Terecht op basis van de songs, want die zijn goed, al hebben ze een duidelijk commerciëler en gestroomlijnder inslag dan eerder werk. Ik snap alle bezwaren, maar mag dit plaatje desondanks nog steeds graag horen. Hij klinkt in elk geval beter dan de - overigens ook prima te verteren - voorgaande twee albums, want die leunen toch wel zwaar op Winwood's ontdekking van de synthesizer en maken een wat matte indruk. Daar heeft deze plaat geen last van, al is het met terugwerkende kracht wel 'over the top'.

Erg tijdgebonden dus, maar als je daar doorheen kan luisteren - en ik lijk dat beter te kunnen dan menigeen - dan hou je een redelijk frisse popplaat over. Met het kalm voortwiegende titelnummer als uitschieter, maar ook de hit Highter love, Freedom overspill, Take it as it comes en Split decision mogen er zijn.

Op de opvolger Roll with it deed hij het nog eens 'dunnetjes over, met opnieuw groot (vooral Amerikaans) hitsucces. Ook een jaren-tachtigproductie, maar net iets beter te behappen.

Een wel heel erg mid-jaren-80 klinkend album, met die typische knaldrums.
Maar op een of andere manier vind ik het bij Steve Winwood niet storen en is dit soort producties toch altijd fijn om je speakers weer eens te testen.
Higher Love haalde de Top 20 in de zomer van 1986 en Freedom Overspill en Back In The High Life bleven in de tipparade steken.
Dat zijn ook meteen de beste nummers van de plaat, waarbij ik een voorkeur heb voor de laatste.
De man blijft een aangename stem hebben.
Blijft voorlopig onder staan.

Op vinyl, in nieuwstaat, Duitse persing.