Roger McGuinn - Back from Rio (1991)

Heb dit album onder een andere hoes dan die hierboven afgebeeld staat.

Dit is een album met ruime ondersteuning van zijn vrienden in de muziek wereld.
Namen als Stan Ridgeway (Car Phone), Elvis Costello (You bowed down, ook door hem geschreven), Michael Penn (Suddenly Blue), Tom Petty (The trees are all gone en King of the Hill, waar King of the Hill ook door Petty is geschreven), David Crosby (Without your love).

I get by...with a little help from my friends.
Ach, het resultaat is zeker niet onaardig. Het klinkt fris, transparant en heeft wel wat weg van Tom Petty & The Heartbreakers, alsook zijn stem. Hoewel het wel lijkt alsof hij lispelt.

Lekker voor zo tussendoor, maar is niet nodig om er eens goed voor te gaan zitten.

Ik ook. Hierboven staat de afbeelding van de Amerikaanse hoes.

En niet te vergeten Chris Hillman, Timothy B. Schmitt en Mike Campbell & Benmont Tench (Heartbreakers).



Ik herinner me dat dit album destijds met veel bombarie werd gepresenteerd als het comeback album van McGuinn, juist na de release van een Byrds verzamelbox. In het AD verscheen een interview met Roger en Camilla die alleen over de nieuwe plaat wilden praten en dus niet over het verleden. De journalist beschreef toen maar zijn eigen herinneringen aan The Byrds in het algemeen en Mr. Tambourine man in het bijzonder; dat hij na het horen van dit nummer een daad stelde, waarna zijn leven nooit meer hetzelfde was. Een prachtig verhaal. Ik heb dat artikel jarenlang bewaard, maar ben het helaas kwijt geraakt.

Na het lezen van dat verhaal vond ik dat ik ook maar eens moest kennismaken met meneer McGuinn en kocht dit album. Ik moest toch nog een verplichte bestelling doen bij Boek en Plaat (of was het ECI?). De aanschaf werd echter een teleurstelling. Ik vond er geen zak aan. Een saaie plaat met kitsch muziek. De CD verdween dan ook snel onder het stof en later heb ik 'm weggedaan.

Intussen zijn we bijna 20 jaar verder en heb ik inmiddels kennis gemaakt met het oeuvre van The Byrds en alle daaraan gelieerde partijen en navolgers. Pas heb ik Back from Rio teruggekocht. Voor een prikkie, dat wel. En warempel, nu vind ik 'm leuk.

Back from Rio staat vol met verwijzingen naar het Byrdstijdperk. Alleen al die uit duizenden herkenbare sound van McGuinn's 12-string Rickenbacker. Overduidelijk is geprobeerd de sfeer van 5th Dimension/Younger than Yesterday terug te halen. Met hulp van collega Byrds Crosby en Hillman en aanbidders Petty en Costello, is dat nog aardig gelukt ook. De laatste twee hebben een stevige bijdrage aan het songmateriaal geleverd, waardoor de plaat eigentijds klinkt. Daarbij combineert Costello's background vocal op You bowed down prachtig bij de zeurstem van McGuinn. Het nummer is daarmee een van de hoogtepunten van de plaat. Andere highlights zijn m.i. het openings- en het slotnummer en het King of the Hill van Tom Petty. De titel Back from Rio verwijst overigens naar Jim McGuinn die volgens overleveringen op een gegeven moment zou zijn vertrokken naar Rio.

Al met al bij hernieuwde kennismaking een leuk plaatje dat past in de Byrds-traditie, maar ook aansluit bij Travelling Wilburys en aanverwanten, waarvan het werk in dezelfde periode als Back from Rio verscheen.

Een puntje van kritiek nog: het album was compleet geweest als er ook nog een Dylan cover op had gestaan.

Deze klinkt inderdaad vaak net als een Byrds album. Dat is de kracht, maar tegelijk ook de zwakte van dit album. Liefhebbers van de Byrds hoorden die bekende sound na al die jaren opnieuw. Aan de andere kant zijn de Byrds albums gewoon veel beter, dus waarom zou je die niet gewoon draaien?

Een indrukwekkende lijst aan gastmuzikanten (vooral de halve Byrds/McGuinn-kloon Tom Petty is prominent aanwezig), maar het blijft een Roger McGuinn album. Ik heb nooit zo begrepen wat er nou zo onwijs goed aan hem is (i.t.t. andere Byrds als Crosby, Clark, Hillman etc.). Hij heeft de stem van een klein kind dat bij z'n moeder jengelt om een ijsje met discodip.

Toch is de muziek zeker vermakelijk, met name de eerste twee nummers.

Toendertijd McGuinn's come-back plaat . Ik had er meer van verwacht .
Het is de lijn doortrekken van wat we kennen uit de Byrdsperiode .
De gitaar , de stem , de overbekende melodielijnen . Niets is aan het toeval overgelaten .
Misschien had ik toch iets meer progressie verwacht .
Verder sijbelt de plaat op een aof andere manier wel lekker door . Slecht is het nergens , maar verrassend is het allemaal ook niet .
Blijf je uiteindelijk toch met een wat leeg gevoel zitten .

In de documentaire Runnin' Down A Dream over Tom Petty zit een stuk over het maken dit album.

De docu laat zien hoe Petty de producers en songwriters van dit album op hun nummer zet, dat ze de legendarische McGuinn slechte songs hebben gegeven en hem een commerciële kant op willen duwen. De sfeer is vervolgens te snijden in de studio, en uiteindelijk besluit Petty zelf maar wat nummers aan te leveren.
Roger McGuin zelf echter ziet er niet goed uit in dit fragment. Hij komt over een onzekere has-been die zich alles wel wil laten aanleunen.

Weinig memorabel album van de voormalige Byrds-aanvoerder, waarop de magie van vroeger praktisch geheel is verdwenen. De liedjes vind ik maar matig, het klinkt allemaal een beetje tam. Wel mooi vind ik het samen met Tom Petty geschreven en gezongen "King of the hill", en het nummer waarmee het album begint ("Someone to love") kan er ook wel mee door.

Come-back album van Roger McGuinn, waar destijds best wat aandacht aan werd besteed.
Het klinkt allemaal heel erg autorijden in de zomer met de raampjes open, of anderszins lekker in de zon liggend met een pilsje.
Dat komt natuurlijk vooral door dat warme gitaarwerk wat uit duizenden te herkennen is.
Dan ook nog wat hulp van fan Tom Petty en een aantal anderen en een aantal sterke nummers en je hebt een aangename CD.
En het klinkt heel erg Byrds, inderdaad.

De lekkerste feelgood-nummers hier zijn Someone To Love, The Trees Are All Gone, King Of The Hill en If We Ever Meet Again. Hoge meezingfactor en gas intrappen gegarandeerd.
De ballad Without Your Love mag er ook zijn en Car Phone is een grappig nummer.
De rest luisterde ook lekker weg op deze warme zomeravond.
Album komt ook aangenaam warm klinkend de speakers uit.
Ook ik heb de CD met een andere hoes (McGuinn zelf op de voorkant).
3,5 ster voor dit lekker zomers klinkende plaatje.

Op 19 februari 1991 was Roger McGuinn in de VARA studio voor een Twee Meter Sessie. Een week van tevoren had ik het bericht van de VARA dat ik vanwege mijn verjaardag (zo had ik me aangemeld) aanwezig mocht zijn bij de sessie. Na afloop van de sessie kwam hij naar ons toe en feliciteerde hij me en vroeg me: "How old are you?" Ik antwoordde dat ik die dag 27 was geworden, waarop hij zei "twenty seven.........that is a wonderful age to be!" Daarna heeft een heel aardig stel uit Emmen me met Mcguinn op de foto gezet. En die zit goed opgeborgen in een foto-album!
Het zgn. come back album van Mcguinn kon me niet zo bekoren. Het nummer 'King Of The Hill', opgenomen met Tom Petty, vind ik het beste nummer van het album. Het is allemaal een beetje te glad geproduceerd.

King of the Hill heb ik ook aangevinkt als favoriet. Je 4**** begrijp ik niet zo goed omdat je zegt dat het album je niet zo kan behoren. Te glad geproduceerd, dat vind ik ook, maar dan begrijp ik je royale score niet.

Je hebt helemaal gelijk. Aangepast. De herinnering aan die is leuk en dat was aanleiding om vier sterren te geven.

Ook weinig meer vernomen van de heer Mcguinn.

Is ie helemaal gestopt ??

Ahem: - An evening with Roger McGuinn | Agenda | TivoliVredenburg

Nee ik ga niet. 't is mooi geweest.

McGuinn treedt op 18 oktober a.s. op in de Oosterpoort in Groningen. Te ver weg voor mij helaas, lijkt me wel leuk. En kijk maar eens op zijn eigen website, hij treedt nog geregeld op. Er staan ook albums op die hij in eigen beheer uitbrengt. Ik heb zijn Limited Edition een keer aangeschaft, met o.a. If I Needed Someone van George Harrison. Best de moeite waard trouwens.

Da's ook toevallig.

Oh, ja. Was ik helemaal vergeten. Groningen is voor mij maar 25 kilometer. Zal dit in overweging nemen. Heb het al druk. Ga deze maand ook al naar The Bootleg Beatles en Golden Earring.....

Lekker plaatje,geen meesterwerk of zo maar het luistert allemaal wel erg lekker weg.De hier nog steeds prima stem van Roger McGuinn gekoppeld aan zijn karakteristieke gitaargeluid blijft toch wel erg mooi.
Daarnaast hebben natuurlijk niet de minste aan Back from Rio meegewerkt en vooral Tom Petty heeft toch wel duidelijk hoorbaar een grote invloed op dit album gehad.The Trees Are All Gone en King of the hill behoren dan ook tot de betere songs maar ook de bijdrage van Stan Ridgway mag er wezen.
Wel verschilt het allemaal niet veel van het typische 'Byrds' geluid maar goed Roger McGuinn was tenslotte de zanger daarvan.
Hoe dan ook 'warm' plaatje en misschien wel (Peace on you is ook best sterk) zijn beste solo (!) album.

Heb deze nog ergens op cassette liggen vond het in de cassette tijdperk een mooie plaat!. Luister nu naar someone to love you en de herinneringen komen boven drijven. Beetje Air Supply sound. Wie???

Bedankt voor deze leuke info. Ik kwam net ook zelf op het idee dat het idd wel wat weg heeft van Tom Petty & The Heartbreakers. Ik heb het album Into the great wide open van een jaar later dan Back From Rio.

Ik heb de CD met deze hoes - dat is de Amerikaanse versie. Je zou inderdaad kunnen zeggend dat dat de eerste versie is, gezien de nationaliteit van de man. Maar het voelt inderdaad wat vreemd, want in onze contreien kom je de Europese versie - waar McGuinn zelf op staat, en die ik ook mooier vind - veel vaker tegen.

Ik vond dit destijds een geslaagde come-back, waar toen veel om te doen was, vooral vanwege de vele prominente gasten. Toch is het geen 'evergreen' gebleken, en ik begrijp wel waarom. Het is een aangename plaat, met een aantal heerlijke uitschieters, waarvan ik met name King of the hill noem. Overwegend sterke nummers, maar als geheel net te weinig boeiend om als een geweldige plaat te worden ervaren. Paste wel prima in de tijdgeest van 1989/1990, met enigszins gelijksoortig klinkende platen van generatiegenoten als Orbison, Harrison en Petty. Hoewel de laatste jonger was, maar muzikaal uit hetzelfde vaatje tapte.

Natuurlijk is het een opzichtige poging op het Byrds-gitaargeluid te integreren in een jaren negentig-productie. Maar dat vind ik helemaal niet erg. Van mij mag je best horen waar de man vandaan komt.

Mijn Amerikaanse CD vermeldt achterop het hoesje overigens 1991 als jaar van release, en niet 1990, zoals hierboven vermeld staat. En dat blijkt te kloppen, volgens Wikipedia. Ook al was het dan op 8 januari... Ik zal het even aanpassen.

Amper was de anthology-box van The Byrds uitgebracht, of de fans werden verrast met dit solo-album van de voormalig leider van de band. Ik bezit de Europese CD-persing uit 1991 die een foto van McGuinn op de voorkant heeft, samen met zijn onafscheidelijke Rickenbacker-gitaar.
Het album opent sterk met "Someone to Love" (ook op single). Gaandeweg wordt het niveau iets minder, om dan vanaf de zesde track weer omhoog te schieten door nummers als "King of the Hill" (ook op single) , "Without Your Love" en "Your Love is a Gold Mine".
Het nummer "Car Phone" lijkt een niemendalletje te zijn, maar blijkt opeens over akkoorden en loopjes te beschikken die sterk aan de mega-hit "Eight Miles High" doen denken.

Op sommige nummers spelen zowaar zijn maatjes Chris Hillman en zelfs David Crosby mee. Ook langjarige Byrds-adept Tom Petty is hier en daar van de partij.
De balans in het album vind ik niet 100 procent, maar een ruime '4' zit er toch wel in.

Gelukkig zijn er nog een aantal mensen die dit een goede plaat vinden. Inderdaad zoals de Byrds klonken zit er zeker hier en daar in. Ik ben een fan van The Byrds sinds hun allereerste album. Het electrificerende geluid van zijn Rickenbacker 12 string zal mij altijd wel bij blijven. Het karakteristieke basspel van Chris Hillman hoor ik niet. The Byrds hadden natuurlijk de songs van Bob Dylan en Pete Seeger, waar Roger McGuinn een fan van was, zo vernam ik tijdens zijn "An Evening With Roger McQuinn". De avond was encyclopedische tour door zijn muziek, de folk en popmuziek. Zeer onderhoudende avond met verhalen enz zijn akoestische gitaar om allerlei liedjes te spelen en te zingen.
Terug naar het album. Het klinkt op en top Amerikaans. Prachtige waaierende gitaarklanken. Zijn stem is prima in orde, met dat kenmerkende zachte vibrato. Natuurlijk doen de songs aan zijn oude hits denken. Car Phone heeft Eight Miles High gitaarwerk. You Bowed Down heeft wel wat weg van Chestnut Mare. Maar wat maakt het uit?
Ik vind het een sterke plaat. Without Your Love fijne gevoelige ballad. Bijna helemaal akoestisch gespeeld. Verder fijne uptempo songs. The Time Had Gone loopt lekker.
Zeker 4 sterren!
Vooral ook door het fraaie sologitaarwerk van Mike Campbell.

Voor hen die meer over dit album willen, wie spelen er mee, wie schreven de songs: De wikipedia weet het wel. Back from Rio - Wikipedia
Van mij mogen er meer van dit soort albums uitkomen.

Mooie recensie hierboven, maar desondanks stijgen de songs niet echt boven de middelmaat uit vind ik. Het klinkt niet echt geïnspireerd allemaal, zeker voor iemand van zijn status. 2,5 ster

Jammer Leonidas55. Je doet geen recht aan een zeer goede muzikant. Ik ben wellicht niet subjectief, omdat ik al 2 jaar bezig ben om een Rickenbacker 12-string 370/RM onder de knie te krijgen. Het geluid er van, ook weer op deze plaat, intrigeert mij enorm. Mooie akkoorden en fijne muzieklijnen. Ik zou zeggen draai hem een paar keer. Wellicht gaat het album groeien.
Voor mij is het weer lesmateriaal
Je zou voor de aardigheid ook eens naar de Leo Koster Band met zijn albums Rickies Till Dawn en Leo Koster Sings Gene Clark moeten luisteren. Deze Nederlandse artiest is al vele jaren fan van The Byrds en hun muziek.

Ga ik doen, leuk! Ik ben ook een groot Byrds fan , had the Notorious Byrd Brothers lange tijd in mijn top 10 en vind dat gitaar geluid ook heel mooi, ik geloof zeker dat dat lastig onder de knie te krijgen is. Maar mijn kritiek spitst zich echt toe op het songmateriaal hier. Tegenvallend vind ik, hoe goed de sound , de muzikant, en zijn verleden ook.

Back From Rio stond hier toen in de CD-bakken met de Europese voorkant, en ik heb toen de Amerikaanse met zo'n langwerpig kartonnetje er omheen gekocht.
Jan Douwe Kroeske (of was het toch Tom Egbers) vloog toen naar Amerika om Roger McGuinn een Nederlandse Edison uit te reiken. Dat was dus niet voor dit album, maar voor die fraaie Byrds-box die ik toen via Wehkamp besteld had. Het ging allemaal heel snel. Je hoorde McGuinn live Someone To Love spelen, maar geen beelden daarvan, en heel kort. Daarna zag je dus dat Roger McGuinn na een kort interview de Edison in ontvangst nam. Hij was heel blij, maar aan zijn gezicht kon je zien dat hij het liever voor zijn Back From Rio album had gekregen. In het blad Panorama werd het album ook naar beneden gehaald, dat hij weer teruggekomen was met een nieuwe Mr.Tambourine Man. Ik neem aan dat de schrijver toen de live-versie met Bob Dylan van de Byrds-box bedoelde.
Ik was toen hartstikke benieuwd naar het McGuinn album en al die bekende namen die meededen. McGuinn zag ik ook al vermeld op het album Spike van Elvis Costello. Heel veel albums hadden toen die typische Jeff Lynne/TW sound. Ik ben hartstikke fan van Jeff Lynne en Roy Wood, maar ik vond/vind ook dat de albums van Tom Petty teveel Lynne bagage hadden/hebben.

Over smaak kan men niet twisten, maar ik vind deze solo McGuinn stukken beter dan de albums die hij met Chris Hillman en Gene Clark maakte. Van the Byrds heb ik ook de meeste cd's, ook erg goed.