Pan American - Quiet City (2004)

Ik vind dit echt heel mooi. Als muziek zo minimalistisch is doet elke toon en elk geluidje ertoe, waardoor bijvoorbeeld de vaak simpele gitaarmelodietjes aankomen als mokerslagen (behoorlijk trage, weliswaar). Ja, dit raakt me zo af en toe echt. Voor de rest is dit de gehele speelduur fijn, rustgevend en sfeervol. De fluisterende zang, zoals in Skylight, voegt ook een bepaalde mate van emotie en breekbaarheid toe die het geheel nog mooier maken. Genieten, dit.

Doet me denken aan Drawn van Northern en zeker ook Chessa van Shuttle358. Dat verstilde, dat introspectieve. Even doet alles er niet meer toe.

Heeft zeker iets van Chessa (Het nummer melt zou in het euvre van Pan American niet misstaan)

'Those Memories...'

Ik omring mij altijd met de juiste mensen. Ik selecteer ze. Maar hier ben ik alleen. Deze stad is zo leeg.
Een trein rijdt voorbij. Er zit niemand in.
Een verlaten bouwplaats. Er is niemand aan het werk.
Deze Stille Stad laat je afdwalen. Het laat je plekken ontdekken waar je liever niet komt.
Je merkt het bij iedere stap die je zet.
Je weet wie er achter je staat.
Je weet dat het niemand is.
Je weet wie naar je kijkt
Je weet dat niemand kijkt.

Een besneeuwde stad vol zondes. En een belichaming die er doorheen loopt. De sneeuw vlakker maakt en de beslagen ruiten inkijkt. Een hogere macht is aanwezig.
Een regisseur..
Ik.
Ik wás de regisseur.
Ik.
In deze stad de eeuwige marionet in een zondig schouwspel vol pure prachtheid. Waar zouden we zijn zonder de Stille Stad. Waar zouden we zijn zonder Hem? Hij die zijn stem laat gelden in de ijzige winterwind.

'Like the old ways...'

de Stille Stad. Kristalheldere confrontaties die zich voordoet als een wandeling. Maar sla dit boek open, tot de laatste bladzijde.. En schrijf het van je af.

In mijn ontdekkingstocht naar smaakvolle (What's in a name) electronic muziek op dit album van Pan American gestuit. Nog nooit van de band gehoord maar mijn eerste kennismaking bevalt meer dan goed. Mooie en vooral bijzondere soundscapes die je inderdaad onder water trekken en niet meer loslaten. Gevaar schuilt er soms in dat het te langdradig wordt maar daar heb ik bij Quiet City geen last van. Prachtig , afgewogen en fascinerend en dat een album lang.

Heel mooi maar hij moet nog groeien bij mij, ik mag er niet naar luisteren als ik in een gejaagde bui ben maar als ik innerlijk rustig ben komt hij beter binnen... Toch meer werk gaan beluisteren van Pan American...

Vind persoonlijk dit het uiteindelijke kroonjuweel op zijn euvre. De rest is allemaal goed, maar niet beter dan deze.

Het is vanochtend stil (in de stad).
De bomen kijken me bewegingsloos aan.
Binnen draait Pan American.
Het klopt.

Wel jammer van die auto die net voorbij rijdt.