Pan American - Quiet City (2004)

ik ga toch eens achter dit album aan. Zie hem bij verschillebde users in hun top 10 staan. Eens zien of dit wat voor mij is

Ik heb deze ook al een tijd (maandje) in de bestelling staan.

Ik kon hem alleen maar met DVD bestellen, weet iemand wat daar op staat ?

Ja... sfeerbeelden bij het album.. denk aan een rondrijdende auto door een donkere stad en aan zwemmende ijsberen

Oke, wordt dit album integraal gespeeld ?

Het is iedergeval niet een bonus disc die er gewoon voor de extra bijgedaan is ?

Kan je het bv met Geir Jenssen - Cho Oyu 8201m: Field Recordings from Tibet vergelijken ?

Nee, totaal niet.

Ik heb hem wel al in huis, maar nog niet beluisterd. Dit jaar gaat datvoor mij ook nog vrij lastig worden aangezien nu de zomer eraan komt mijn hoofd alleen nog maar naar Enrique Iglesias staat, waarna het in het najaar weer tijd is voor kerst met de toppers. Nee, ik denk dat ik Quiet City ook pas in 2009 van een beoordeling kan voorzien .

Ik luister nu alleen maar Ricky Martin.

Ik kan er niet zo goed tegen dat ik bij dit album nog geen enkel bericht van meer dan 2 zinnen gepost heb.. dus ga ik mijn best doen daar een verbetering in te brengen. (Ik zit nu al op 2)

Waarom dit zo hoog staat in mijn toplijst... dit is voor mij de ultieme plaat om te draaien als je of even complete rust wilt.. of als je 's nachts ergens buiten staat.

Het is een album dat voornamelijk gemaakt wordt door de instrumenten erop... hoewel ze eigenlijk allemaal vrij minimaal bespeeld worden.. Het geeft een enorm stil gevoel wanneer ik hiernaar luister... ik kan een gitaar erbij pakken en hem heel stil bespelen, luisteren naar hoe mijn vingers langs de snaar schuren.. en het fascinerende is dat ik het nog goed vind klinken bij de muziek ook..

Ook kan ik zelf heel zacht meezingen terwijl er op de plaat niet eens gezongen wordt.. ik voel me zeg maar deel van de muziek, ik kan er dingen aan toevoegen..


De andere kant is het 's nachts buiten afspelen.. laatst kwam ik om 2 uur 's nachts terug van een vriend van me, (5 minuten lopen) en ik heb tot het einde van deze plaat achter in de tuin gestaan.. kijkend naar de objecten om me heen...

Ik vraag me wel eens af of Mark Nelson net zulke ervaringen gehad zou hebben bij het maken van deze plaat...

Pure rust is dit

Mooie omschrijving, daar kan ik zeker wel bij aansluiten. Het is dé plaat om op te zetten als ik geestelijke rust of berusting nodig heb

*:)*

Dit berichtje had ik geschreven op 10 Juni (2008).........

Maar goed, hij is binnen met DVD

deze plaat is er toendertijd bij doorheen geschoten terwijl labradford voor mij geen onbekende is. Vanwege alle loftuigingen hier ben ik er dan toch eindelijk aan begonnen.

En jawel: zeer schone plaat. De fluisterpraatzang deed mij af en toe denken aan Brian McMahan van Slint. Meanderende glijdende klanken die er bij mij zeer goed in gaan. Ik heb hem nu een paar keer 's ochtends gedraaid en een paar keer 's avonds; en beide tijdstippen hebben zo hun eigen invloed op de muziek, en andersom. Ben eigenlijk wel benieuwd naar de beelden op de dvd.
Stem volgt wanneer ik het gevoel heb dat ik hem goed ken.

Lange tijd stond ik erg weigerachtig tegenover electronic maar dit bevalt me wel. Er gaat een heerlijke rust van uit die de plaat echt ideaal maakt om 's avonds in het donker te draaien om dan langzaam weg te dromen. Meer van dit is zeker welkom, is er nog electronic die hier aan doet denken?

ik zou het niet zo zeer hoofdzakelijk electronic noemen...maar goed. Als je het leuk vind probeer je ook maar eens: labradford, stars of the lid, loscil en deaf center om maar eens mee te beginnen.

Bedankt, die namen moeten me wel even op weg kunnen zetten.

Voor dit nachtplaatje, dat ik ooit slechts op 3* had staan, wordt mijn waardering alsmaar hoger de laatste maanden. Mark Nelson, de held van de nacht, heeft heel erg weinig nodig om een ontzettend indringende plaat te maken.

Begin begint deze plaat. De sfeer is gelijk gezet: ik krijg altijd heel sterk het gevoel dat ik door een enorme stad in een warme zomernacht loop, alleen ik, niemand anders.
Met Wing begint deze plek gedetailleerder te worden, net als de muziek zelf. Een drone vult het hele nummer waaromheen verscheidene instrumenten als bas en percussie te horen zijn. Een typisch geval van koptelefoon op, dit nummer.
Shining Book is het nummer dat me definitief in de grote metropool zuigt. Het gaat ook steeds dieper onder je huid zitten, met z'n organische geluiden en de fluisterstem van Nelson.
Het mooie aan Inside Elevation zit 'm in de opbouw. Enkele niet-electronische instrumenten krijgen na elkaar de hoofdrol en volgen elkaar steeds heel mooi op. Alsof steeds je aandacht naar iets anders in je gedachten verplaatst, waarna hoge tonen het nummer afsluiten.
Skylight heb ik altijd net wat minder gevonden dan de rest. Nog altijd heel mooi te noemen, maar minder dromerig, ietwat meer 'standaard'.
Lights on Water brengt me weer terug waar ik was, en leidt langzaam maar zeker het einde in, welke donkerder is. Met dit nummer begint het allemaal ook wat abstracter te worden. Enkel een drone en wat gitaar-tonen vullen de kamer.
Dat is in Het Volk wel anders. Niet alleen is er sprake van een bredere instrumentensectie, met onder andere die prachtige trompet, ook liggen het tempo en de spanning hoog.
De perfecte opbouw naar de afsluiter, dat dan haast wel het hoogtepunt moet zijn. Lights of Little Towns klinkt voor mij als de liefde. Alsof je na een lange zoektocht eindelijk het jou meest dierbare (weer) hebt gevonden. En ja, dit is een emotioneel moment, welke de gitaren prachtig weten te versterken.

En zo is een relatief kort album dan alweer voorbij, want ik kan uren lang op geluiden als deze wegdromen zonder dat ik daar erg in heb. Dit is een plaat die nog veel nachten mee zal gaan maken.

Geniale muziek. Luister dit graag in een rustige bui.

Aangezien ik altijd rustig ben luister ik dit behoorlijk vaak

Ik zet dit nummer vaak op als ik moeite heb om in slaap te vallen, en meestal slaap ik dan wel na een nummer of 2/3. Heerlijk.

Sinds ik een redelijke stereo heb, nu bijna een jaar, kan ik meer 'exotische' muziek beter waarderen, waaronder dus ambient. Bij het op zoek gaan naar meer ambient kwam ik al snel dit album tegen, ik geloof in de top10 van sietse. Dit album had, zoals de meeste goede albums, even tijd nodig om te 'groeien'. Eerst dacht ik 'dit is wel heel aardig, ambient met gitaren', maar het is dus ook gewoon heel goede muziek. Ik vind het nu erg sfeervolle en stijlvolle ambient en heb het maar een plekje gegeven in m'n top10.

Niet mijn favoriete album van Pan American (dat is de opvolger "For Waiting, For Chasing"), maar het nummer 'Wing' doet wel een gooi naar beste Pan American nummer wat mij betreft. Schitterende hoes ook (gaat een beetje verloren bij dit kleine plaatje).

Dit is niet een plaat die ik vaak op zet, maar als ik hem op zet denk ik steeds weer bij mezelf dat ik hem vaker moet opzetten, wat ik dan weer niet doe. Maar gelukkig is het wel altijd genieten bij deze plaat.

Onlangs nog opgezet op mijn verjaardag.. Het bezoek zakte steeds verder weg in mijn bank

Blijft toch een zeer sfeervol pareltje dit. Vooral de twee laatste nummers doen het hem voor mij.

En ik zie nu net dat die twee bij mijn versie een andere naam hebben dan hier staat aangegeven (Retouch & Christo en Pilsen)...

Alweer zo'n avond waarop ik zwaar aan het genieten ben van Wing. Erg mooi mysterieus knispernummertje.


Af en toe hoor ik toch wel duidelijk wat mompelzang

Aangeraden door The Scientist. Waar kan ik samples vinden?

Een sfeervol album, dat zeker.
Dacht dat het een fijn album was om bij in slaap te vallen, dus heb ik gisteren maar geprobeerd. En dat was een vreemde ervaring. Raar gedroomd die nacht.

Met zeer beperkte vlagen aangenaam. Maar verder hoor ik er niet in, wat jullie blijkbaar wel horen. Erg veel onaangename geluiden, die mijn oren pijnigen en niet uitnodigen om het vaker te beluisteren - ik hecht waarde aan mijn oren. Sfeervol? Te weinig. Zit er geen irritante toon in de nummers, dan is het goed aan te horen maar is het vaker saai dan dat het weet te raken.

Fantastisch mooie muziek.

Wat blijft Lights of Little Towns toch een heerlijk sfeervol wegdroom nummer

Pan American - Quiet City

Ik ga zitten in een gemakkelijke stoel ik zet mijn koptelefoon op en ik sluit mijn ogen.
Ik zak meters onder de grond en alles rond mij heen heeft dezelfde kleur donkerblauw, ik ben onder water. Ik word begeleid door het loepzuivere geluid van de plaat.

Als ik naar boven kijk zie ik in de verte de bewoonde wereld, waar iedereen zich haast om op tijd te komen op hun volgende afspraak. Maar als je even deze plaat oplegt en je laat meenemen door Pan American kom je tot rust je vergeet de constant rinkelende gsm en je vergeet zelfs even je uurwerk in de gaten te houden. Want deze prachtige muziek brengt je tot rust, ook dat stille gezang in sommige nummers is prachtig.

Deze plaat is afgelopen en ik leg mijn koptelefoon op tafel ik kijk naar mijn gsm 3 berichtjes ontvangen ook mijn uurwerk vertelt me niet veel goeds. Maar iedereen zal nog 45 minuutjes moeten wachten want ik neem mijn koptelefoon terug en ik laat me weer ontvoeren door deze schitterende plaat.