menu

Agnes Obel - Philharmonics (2010)

mijn stem
3,84 (447)
447 stemmen

Denemarken
Pop / Folk
Label: [PIAS]

  1. Falling, Catching (1:35)
  2. Riverside (3:50)
  3. Brother Sparrow (4:00)
  4. Just So (3:37)
  5. Beast (3:52)
  6. Louretta (2:08)
  7. Avenue (4:09)
  8. Philharmonics (3:35)
  9. Close Watch (4:05)
  10. Wallflower (2:28)
  11. Over the Hill (2:51)
  12. On Powdered Ground (4:10)
  13. Katie Cruel * (2:59)
  14. Smoke & Mirrors [Live] * (3:40)
  15. Katie Cruel [Live] * (4:47)
  16. Sons & Daughters [Live] * (4:31)
  17. Louretta [Live] * (3:20)
  18. Philharmonics [Live] * (4:01)
  19. Close Watch [Live] * (5:02)
  20. Avenue [Instrumental] * (4:05)
  21. Riverside [Instrumental] * (3:47)
  22. Brother Sparrow [Instrumental] * (3:57)
  23. Just So [Instrumental] * (3:32)
  24. On Powdered Ground [Instrumental] * (4:06)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 40:20 (1:28:07)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
De hoes van Philharmonics was me al opgevallen: Agnes Obel straalt iets sereens uit. Lang vervlogen tijden, waar het leven nog eenvoudig was en minder vluchtig.
Genoeg reden om het ook daadwerkelijk te beluisteren. Maar nee. Deze keer gebeurde dat dus niet. Het aanbod is immers zo groot dat je niet alles kunt beluisteren.
En zo gebeurde het dat Philharmonics weer naar de achtergrond verdween totdat user Mjuman het mij weer onder de aandacht bracht. Het zou wat voor mij als Tori Amos-liefhebber kunnen zijn.

Toen ik de eerste pianoklanken van het instrumentale Falling, Catching hoorde wist ik dat hij daar wel eens gelijk in zou kunnen hebben en Riverside overtuigde me om het hele album te beluisteren.
Met Tori wil en kan ik Agnes niet vergelijken want daar vind ik haar toch iets te 'eentonig' voor. Ik mis regelmatig net dat extraatje dat het bijzonder maakt; dat ik ga zweven en een gelukzalig gevoel krijg.
Mooi is het allemaal wel. Wat dat aan gaat is de hoes goed gekozen bij deze verstilde klanken. Het klinkt allemaal vrij tijdloos en tegelijkertijd hoor ik er zoveel andere gelijkwaardige artiesten in waar ik dan net niet op kan komen (Tori in elk geval niet).
Het sluit ook wel een beetje aan bij de huidige tijdsgeest waar dit soort artiesten goed aanslaan. Misschien kan Julia Stone hier ook wel toe gerekend worden met haar solo-album. Joanna Newsom is misschien ook wel zo'n naam alhoewel die hier toch ver bovenuit stijgt al is het alleen maar vanwege haar opvallende stem, maar toch ook haar spannender muzikale wegen.
Agnes Obel valt misschien ietwat te veel weg tussen al die zangeressen die met dit soort tijdloze pracht op de proppen komen, toch weet ze genoeg op te vallen om voorlopig even te blijven hangen bij mij. Een op het eerste gehoor onopvallend grijzig album van Philip Selway wist immers ook binnen een aantal weken uit te groeien tot een favoriet van dit jaar.
We zullen zien. In elk geval is Philharmonics een sympathiek album waarvan ik kan zeggen blij te zijn dat ik er toch even op geattendeerd ben. En wie weet praat ik u allen hier over een aantal weken weer bij met de mededeling dat het niet uit mijn systeem te bannen is.
Dat zou een goed teken zijn. Het zou zomaar op kunnen gaan voor Anges Obel.
Met Beast heeft ze in elk geval al wel een nummer op zak dat enorm aanslaat bij mij! En met een album dat The Piano-achtige sferen weet op te roepen kan uiteraard ook niet veel mis zijn (The Piano: de film).

avatar van Co Jackso
3,0
Ik moet helaas concluderen dat dit debuutalbum van Agnes Obel nogal tegenvalt. En dat terwijl dit soort muziek mij doorgaans goed ligt en de verwachtingen dus hooggespannen waren. Waar het exact aan ligt is moeilijk aan te wijzen, maar het belangrijkste is dat haar muziek op dit album mij niet kan ontroeren. Het kabbelt voort, zonder mij echt te raken en eerlijk gezegd frustreert mij dat een beetje. Alleen bij Close Watch is het wel raak, maar ondertussen zijn de meeste nummers dan al langsgekomen. Ik verwacht nog wel wat van Agnes Obel in de toekomst, maar Philharmonics is voor mij geen voltreffer.

avatar van Boermetkiespijn
2,5
Dit album ben ik gaan luisteren door "Brother Sparrow", die ik voor het eerst hoorde in een reclame.
Toegankelijk, prettig om naar te luisteren. Jullie kritiek dat het "niet echt raakt" is natuurlijk persoonlijk. Toch kan ik het wel begrijpen, misschien heeft het iets te maken met haar 'nonchalante' manier van zingen. Hoe het ook zij, ik heb deze plaat geluisterd zonder het doel spontaan in tranen uit te barsten, en ik vond het veertig fijne minuten.

Mijn favoriet op deze plaat blijft "Brother Sparrow", hoewel ik wel in twijfel werd gebracht door "Wallflower". De rest vond ik eigenlijk allemaal toch iets minder. Daarom 2,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 12:42 uur

geplaatst: vandaag om 12:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.