Phil Collins - Hello, I Must Be Going! (1982)

naar collins normen is dit nog te doen, maar ja naar collins normen , wat is dat ? ? en dit geblaat werkt na eeen kwart op mijn zenuwen

Een degelijke popplaat, maar niet echt meer... helaas de blauwdruk voor menig flauwe platen in een niet zo verre toekomst...

Redelijk goede opvolger van Face Value. Daarna had Phil beter kunnen stoppen........

Vooral 'Thru These Walls' is een steengoed nummer. Verder zijn 'I Don't Care Anymore' en 'Do You Know, Do You Care' ook sterk rockwerk. You Can't Hurry Love vond en vind ik echter verschrikkelijk. Ben het eens met Hans Brouwer Phil had hierna beter kunnen stoppen, althans solo.

Gelukkig duurt You can't hurry Love maar 2:50 minuten. Nog veel te lang, uiteraard.

Thru these walls, Don't let him steal your heart away, Do you know do you care zijn geweldige nummers. Ook het openingsnummer is stevig en spannend. You can't hurry love....ach....grappig...maar wel veel te vaak gehoord op de radio.

Het hoogtepunt is voor mij The West side...echt fantastisch! Mensen die beweren dat Phil Collins alleen maar mainstream commerciële nummers kan maken hebben het totaal mis! Deze man heeft gevoel voor perfectie, gevoel voor het creëeren van emoties en droomwerelden.

Ook bij de albums die hierna komen kan hij dat nog. Maar ik denk dat Face Value en deze plaat tot het beste horen van Phil Collins.

Ja maar, nu heb je nog niet weerlegd waarom Collins niét commercieel is?

Hij is wel commercieel lijkt mij gezien de vele nummer 1 hits. Ik zeg niet dat hij totaal niet commercieel is. Naar mijn idee weet hij een goede balans te maken tussen hits en meer experimentele, of in dit geval, wat meer groovy en jazzy nummers. Hij heeft/had het allemaal goed in balans.

dit album heeft tenminste een geslaagde titel

Uiteraard is You can't hurry love tenenkrommend, maar ik vind het uniek hoe Collins vrolijke muziek kan combineren met venijnige tekst.

Vergeleken met de debuutplaat Face Value is dit geen stap vooruit.
Maar wel een plaat die er mag zijn.
Collins haalt zeer aanvaardbaar niveau.

Hem vergelijken met zijn oud bandlid Peter Gabriel zou hem geen eer aandoen.
Gabriel zou er altijd als de sterkere songwriter en performer uitkomen, maar Collins mag niet onderschat worden!
4 sterren!

ja hoor echt wel 4 sterren dit album (net als face value). Toch vreemd dat een aantal collins albums hier zo laag worden gewaardeerd. Niet helemaal terecht vind ik. Een aantal zoals deze, is echt prima ..

Deze is inderdaad prima. Zou je niet verwachten als je het belachelijk lage stemgemiddelde ziet.

Ik ben een groot Genesis-fanaat, waardeer zelfs de jaren '80-albums tot een bepaalde grens, maar deze eerste Collins-platen vind ik een beetje eng. Ik zie dat ze gewaardeert worden door de echte muziekliefhebbers, maar bij Collins solo kan ik het gewoon niet helpen om meteen te denken aan Sussussussudio, gaap-muziek en Tarzan....

Dus.... hoe zit dat nou in vergelijking met hierboven genoemde shitmuziek?

Oh, ik zal er ook maar even bij vermelden dat ik die Supremes-cover niks vind. Is misschien wel handig.

Het debuut solo album van Phil Collins "Face Value" is een beauty van een album. De opvolger "Hello, I Must Be Going" is ook het beluisteren meer dan waard. De Surpremes-cover "You can't hurry love" is een leuk tussendoortje maar is m.i. niet representatief voor Hello, I Must Be Going". Wat Collins daarna aan albums uitbracht is inderdaad drie keer niks .
Als je Phil Collins en kornuiten echt in topvorm wilt horen luister je natuurlijk naar het Genesis album "Invisible Touch" .

Ik ben bang dat ik het daar niet echt mee eens ben (daarboven verkies ik toch een Duke, Trick Of The Tail of Wind And Wuthering) maar ik snap je uitleg en zal het in 't heufd houden!

'Face Value' vind ik een beter album. 'Hello, I must be going!' ligt zo'n beetje in dezelfde lijn.
Met uitzondering van de draak en mega-hit 'You Can't Hurry Love' verder wel een aardig album.
Zijn eigen 'I don't care anymore', dat ook op single verscheen, maar helaas flopte, vind ik veel interessanter dan die Supremes-cover.

you can't hurry love is zo'n vrolijk nummer, altijd als ik het beluister wordt ik blij. niet veel nummers doen dat bij mij.

Kaztor heeft gelijk, Hans lult uit zijn nek.

ik ben het eens met hans, invisible touch is een zeer ondergewaarderde, niettemin zeer goeie plaat. deze is ook leuk vooral i don't care anymore! en you can't hury love vind ik zo slecht nog niet.

Goede opvolger van "Face Value", wel iets minder verrassend omdat het in dezelfde lijn ligt dan het solodebuut. De Supremes-cover "You Can't Hurry Love" is niet slecht, maar er staan beslist betere nummers op dit album zoals "Do You Know, Do You Care?" en "Thru These Walls".
Het jaren '80-werk van Phil Collins vind ik trouwens goed te pruimen, ik heb de indruk dat hij zich meer concentreerde op zijn solo-carrière dan op Genesis. Bij het inzetten van de jaren '90 had hij beter kunnen stoppen.

Ik kan mij in dit geval grotendeels bij bij LucM aansluiten. Het zinderende van Face value is ingeruild voor een bombastische, "hoor mij eens hard op de kit slaan" sound. Maar als je dat goed doet, kan het resultaat uiteindelijk ook bevredigend zijn. En Collins doet dat goed. De eerste vier nummers zijn dan ook prima, You can't hurry love, omdat Phil zo erg van soul houdt, haalt daarna eigenlijk geen voldoende. Maar hij pikt de draad met It don't matter to me en Thru these walls prima op, Don't let him steal away is weer minder. Terecht ook elders de loftrompet voor The West side maar de afsluiting met Why can't it wait till morning had dan van mij niet gehoeven. Al met al ietsje minder dan Face value; in z'n soort verder prima.

Opvolger voor het magistraal debuut Face Value. En daar ga je artiestiek al gauw onder.... toch een verdienstelijke opvolger waar toch mooie dingen op staan. Zijn integere nummers vind ik het beste. De Superemes cover (5) is niet slecht, maar dat vond ik destijds wat makkelijk succes najagen, echt véél doet hij niet met dat nummer.
Toch een leuke plaat, tout court. Het zou veel later véél minder worden...

Vrij redelijke opvolger van Face value. You can't hurry love is toch duidelijk het minste nummer.

Redelijk pop album. Ligt nog een beetje in het verlengde van "Face Value" maar is toch wat minder. Staan een paar goede nummers op, voor de rest middelmaat en 1 slecht nummer (You can't hurry love). Voorlopig een 3,5*, gaat misschien nog afzakken naar 3*

Geweldig, zowat een iedereen kraakt " You can't hurry.." af ( en ik ben ook geen fan van dat nummer ! ) En wat doet de man binnenkort ? Een Motown Tribute.. Ben benieuwd, heb het eerste nummer al gehoord en ja hoor ! Bagger..

Phil, keer terug naar je allereerste vrouw Andrea, wel nu meteen en pak de sfeer op die je toen had. Jij gelukkig, Andrea gelukkig, wij ook gelukkig !!

Ik kan me wel in je muzikale beoordeling vinden maar ging het geweldige Face value juist niet over de scheiding van zijn eerste vrouw en deed hij de scheiding met Hello I must be going niet nog eens dunnetjes over?

Dus niet hij en Andrea waren bepaald gelukkig, de fans echter des te meer. Echtscheiding leidt vaak tot prima werkstukken!

Don't Let Him Steal Your Heart Away is mijn favoriet Collins nummer sinds kort. Prachitge muziek en mooie tekst.

Inderdaad wel minder dan Face Value, maar nog steeds meer dan voldoende.

You Can't Hurry Love is niet eens zo erg, gewoon een mooie cover met liefde gemaakt.

Beste musician ( voordat we naar " Phil Collins Forum " worden verwezen ). Je hebt helemaal gelijk, daar kwamen ( vanuit de emoties van zijn echtscheiding ) de mooiste stukken van hem vandaan. Maar daarna heeft hij wel meer zijn relaties op de klippen laten lopen en dat heeft niet echt wat opgeleverd, toch ? Heeft zich, na Face Value, weleens vergeleken met Liz Taylor ( 6 ? 7 ? huwelijken ) en dat hem dat veel zou opleveren.. ach..

Maar een terugkeer naar Andrea ( fictief natuurlijk ), hmmm, misschien is dat wat hij altijd nog stillekes verlangt..

En verlangen we niet allemaal eigenlijk weer eens naar een echte goede Collins ?

Ja, zo'n eerste echtscheiding leidt meestal nog wel tot cd's met onvermoede kwaliteiten, het moet echter geen gewoonte worden.

Misschien dat Phil Collins bij elke nieuwe cd dacht: vooruit eerst een scheiding, wie weet wat het nog oplevert, maar dat heeft hem uiteraard niet meer kunnen redden.

Ja, ik ben een warm pleitbezorger voor de meeste van zijn solo-muziek in de jaren '80 (enkele vreselijke draken van nummers daargelaten). Eigenlijk alle cd's tot en met ...But seriously zijn zeer de moeite waard.

One more night, ook een volstrekt misplaatst nummer op No Jacket required, leidde in '85 tot het eerste verval.