Frank Zappa - The Man from Utopia (1983)

is dat deze volgorde?:
1. Cocaine Decisions
2. Sex
3. Tin Walks Amok
4. The Radio is Broken
5. We Are Not Alone
6. The Dangerous Kitchen
7. The Man From Utopia Meets Mary Lou
8. Stick Together
9. The Jazz Discharge Party Hats
10. Luigi & The Wise Guys
11. Moggio

Nee, dit is de volgorde van de heruitgave op cd... die ik overigens weer te prefereren vind.... Het lijkt alsof de plaat hiervan net wat meer samenhangend wordt

Ik ben het hier eens met ricardo, en tot op zekere hoogte ook met djmaus. De klank van het album is ietwat klinisch, maar écht storend is het niet.

Het songmateriaal is meestal degelijk, maar behoort absoluut niet tot Zappa's betere werk. 'Cocaine Desicions' vind ik nog erg vermakelijk, maar de rest valt vaak wat tegen. 'We Are Not Alone' en 'Stick Together' zijn zelfs redelijk irritant. Het praatzingen op 'The Dangerous Kitchen', sowieso al geen interessant nummer, valt ook tegen. 'The Jazz Discharge Party Hats' heeft dat ook.

Het titelnummer is een voorbeeld van een leuk luchtig deuntje, maar het gaat te ver om zoiets geniaal te noemen.

'Moggio' vind ik tot slot een sterk instrumentaaltje, die had me eigenlijk wel erg geschikt geleken voor een orkestrale uitvoering.

Dan zou je van de Ensemble Modern "Ensemble Modern Plays Frank Zappa: Greggery Peccary & Other Persuasions" eens moeten checken....

Dit is vooral een vocale plaat van Zappa, maar helaas niet zo interessant als b.v. SATLTSADW of Them Or Us. Ht geluid is klinisch, de onderwerpen en het gebruikelijke sarcasme klinken hier geforceerd. Het blijft echter wel Zappa en in de mix zitten gelukkig hier en daar interessante dingetjes die het album nog enigszins redden. En Moggio is natuurlijk een magistraal nummer.

Voor een ieder die bekend is met de achtergrond van het artwork van deze schijf, heb ik een leuke link gevonden.



Op 3 november jongstleden zei Dweezil het volgende over zijn dan recente bezoek aan de geboortegrond (Partinico op Sicilie) van de Zappa's:

“The bigger the cushion, the better the pushin’”

In 1983 verschenen er drie albums van de beste man, The Man from Utopia en Baby Snakes op 28/03/1983, London Symphony Orchestra Vol. I op 09/06/1983. Vermits ik mijn reis door Zappaland chronologisch doe op basis van deze site FZ discography - globalia.net komt The Man from Utopia eerst aan de beurt.

Ieder album heeft wel personeelswissels en Frank Zappa wilde altijd de beste muzikanten rondom zich. Op dit album is Chad Wackerman drummer van dienst en speelt Steve Vai nog altijd “the impossible guitar parts”. Constante blijft toch weer de vlijmscherpe teksten, niets of niemand is veilig, hier drugs, vrouwen, de vakbond (Stick Together).

Toch is het niet altijd strooien met maatschappijkritiek, er staan ook weer overigens bijzonder sterke instrumentaaltjes op met het jazzy Tink Walks Amok, het speelse We Are Not Alone en Moggio. Het album klinkt mij iets kaler of was het motto back to basics? Minder blazers, minder keyboards ook. The Radio is Broken, The Dangerous Kitchen en The Jazz Discharge Party Hats met Frank Zappa “al parlando” vind ik muzikaal saai, tekstueel goed om eens bij te grijnzen. Blijft leuks genoeg over, trouwens.

Het huidige gemiddelde van 3,13 sterren oogt karig hoewel ik er ook schuld aan heb met mijn oorspronkelijke 2,50 sterren. Daar komt een beetje bij hoewel ik die “al parlando” songs niet mooi vind. Dit album is anders, het heeft niet meer het uitbundige van een Tinsel Town Rebellion, een You Are What You Is of een Ship Arriving Too Late to Save a Drowning Witch, het laatste een album waar ik al een stijlbreuk voelde. Dreigde Frank Zappa – o heiligschennis – voorspelbaar te worden? Voelde hij dit zelf ook wel aankomen? Minder rock en meer…

Het verschil met SATLTSADW is hooguit een drogere mix en meer jazzy, reggae- en doo-wop-invloeden.
Verder gewoon een typisch Zappa-allegaartje dat heerlijk weg luistert.

een van mijn favoriete Zappa's, niet-Zappa fans hebben nou eenmaal een afwijkende Zappa smaak.
We Are Not Alone..

De trailer van Summer 82. When Zappa Came To Sicily

Soms wat flauw en vermoeiend album maar vaak ook erg leuk en muzikaal zit het allemaal prima in elkaar.Daarnaast natuurlijk weer hilarische teksten zodat The Man from Utopia toch geen moment verveeld.Sex en Cocaine decisions vind ik de beste nummers.Ook een erg mooie hoes van Ranx tekenaar Tanino Liberatore.