Frank Zappa - Thing-Fish (1984)

Zeer apart album van de beste man. ZIjn interpretatie van een Broadway musical. Goede nummers wisselen waardeloze troep af, maar toch wel het beluisteren waard als je het verhaal achter de plaat kent. The Evil Prince is natuurlijk in zijn mooiste uitvoering te vinden op YCDTOSA 3; heerlijke bombastiek!

Hap hap...

Maar blijkbaar is hij toch vooral een fan van bepaalde aspecten van het werk van Zappa.

Joe's garage lijkt misschien makkelijker te volgen omdat daar een wat triviaal verhaaltje als rode draad doorheen loopt.
Qua concept, metaforiek, dubbele bodems, maatschappijkritiek ontlopen ze elkaar echt niet zo veel.

Wat Joe's garage vóór heeft, is dat er (veel) meer 'nieuwe' muziek op staat, en dat er, voor de liefhebber, meer 'levend' gemusiceerd wordt.

Wat Kaztor betreft: hij lijkt me vooral een echte fan van Zappa de gitarist en bandleider, en wat minder van 's mans lyriek. Uiteraard op grond van zijn reacties her en der, hetgeen natuurlijk voor mij een vrij smalle bodem is om daar een oordeel over te geven.

“Now, just hold on there, buddy! Let's be serious! The toilet training of exalted religious personalities is not our primary topic of discussion!”

Laat ik maar beginnen met de uitleg zoals die op Wikipedia staat: Thing-Fish - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org. Dat bespaart me zelf de uitleg en wekt de illusie niet dat ik een kenner ben, dat laatste zeker niet gezien mijn ontdekkingsreis door de discografie van Frank Zappa. Dit is aflevering 41 volgens deze site: FZ discography - globalia.net.

Het verklaart het verhalend karakter van dit album met veel hergebruik van oudere nummers en het speciale lingo van zanger Ike Willis. Het verhaal is ook zo’n speciaal geval, je moet er maar opkomen. Dit vooraf wetend vind ik dit verre van slecht, het zoekt weer de grenzen van het “moreel aanvaardbare” op. Frank Zappa geeft een flinke stamp aan (theater)critici in The 'Torchum' Never Stops dat nu eens door Ike Willis wordt gezongen in het “African American Vernacular English”. Het feminisme krijgt er ook van langs in Harry as a Boy. In het ietwat onnozele Briefcase Boogie kan hij het niet laten om nog eens een sneer te geven naar zijn voormalige platenmaatschappij Warner Bros.

Door de vele teksten is het wel een vermoeiend album, ook in de hand gewerkt door de lange speelduur, anderhalf uur en een pauze halverwege is dan ook welkom, net zoals in een echt theaterstuk. Qua muziek blijf ik op mijn honger zitten. Elk zijn ding natuurlijk, maar – ik herhaal – ik vind dit verre van slecht. Niet onmisbaar (ik ken betere conceptalbums van De Snor) maar zeker niet ongenietbaar. Teksten zijn noodzakelijk om te (kunnen) volgen.