Slaine - A World with No Skies 2.0 (2011)

Acceptabele hip hop, hier en daar iets te kaal en saai qua beats, maar levendig genoeg om vrijwel de hele lengte te blijven boeien. Slaine is een energieke rapper die de aandacht vast weet te houden, al doet hij meer dan eens denken aan Eminem (luister maar eens naar Insomnia). De teksten gaan overwegend nergens over, maar goed, dat treffen we vaker binnen het genre.

Samen met Ill Bill en House of Pain liet Slaine bij de groep La Coka Nostra al zien dat zijn raps samengaan met een flinke dosis energie, agressiviteit en opschepperij. Op zijn nieuwste plaat, A World with No Skies 2.0, wijkt hij nauwelijks af van deze rapstijl. Over onheilspellende beats spuwt Slaine zijn gal, met een paar ietwat gevoeligere tracks tussendoor als uitzondering.

De bekende, en ook succesvolle formule dus. Doordat er om de zoveel tracks ook een nummer zonder spierballenraps voorbijkomt blijft het album interessant en wil je niet na een paar tracks al afhaken. Hierdoor krijgt Slaine ook de kans om met een vloeiende en energieke flow zoveel mogelijk agressie en misschien een vleugje depressie (“I close my eyes and see myself hanging in the basement//Dangling my legs, veins straining in my head”) kwijt te raken.

Dit alles doet hij over producties waar de melancholie vanaf spat. Met een flink arsenaal aan onheilspellende viool- en pianoloopjes, gitaarrifjes en bombastische drums staat Slaine niet alleen in zijn donkere wereldbeeld. De beats ondersteunen hem perfect en variëren genoeg tussen opbouw en instrumentatie, zonder de aandacht van de gastheer af te pakken.

Er zijn op A World With no Skies 2.0 dus niet veel smetjes te vinden. Het enige beklagenswaardige aan de plaat zijn de gezongen refreinen die vaak op de emotionelere tracks voorbijkomen. Omdat er een te groot contrast is tussen deze refreinen (gezongen door onder anderen Everlast, Cyrus Desheild en Son of Skam) en de raps van Slaine klinken ze nogal misplaatst. Vaak is dit al reden genoeg om deze tracks te skippen, wat jammer is, want Slaine laat door een enigszins geëmotioneerde intonatie op te zetten ook op deze nummers vaak een sterk staaltje raps horen.

Maar goed, op een zestien tracks tellende plaat zijn deze paar misstappen te vergeven. Het merendeel van de nummers klinkt erg energiek, al zullen de agressieve raps na een tijdje vast enigszins beginnen te vervelen. Hierom moet je het album niet constant op repeat hebben staan. De plaat is daarentegen wel zeer geschikt om te dienen als uitlaatklep in momenten van boosheid.

Ook hier te lezen.