Deep Purple - Who Do We Think We Are (1973)

Met Painted Horse ben ik erg blij en ook de extra noten van Woman from Tokyo zijn welkom - ik houd niet zo van fade-outs.
Alle andere bonustracks zijn wmb overbodig.

ja, niet de beste , verreweg niet maar toch geestig om na 30 jaar de cd te bestellen en een pak jeugdsentiment voorbij te zien knallen ,

daarna was way down voor dp , alleen burn vond ik nog goed , toen was de bobijn af

Nog niet helemaal way down voor Deep Purple . In '84 en '87 verschenen nog "Perfect Strangers" en "House of Blue Light" . En met name dat laatste album is magistraal . Daarna was het inderdaad way down met de beste rockband allertijden .

Van dit album "Who do we think we are" behoren "Woman from Tokyo" en "Place in Line" tot mijn favorieten .

Niet helemaal waar want in 1996 kwam het mooie album PURPENDICULAR uit , met erop het fenomenale SOMETIMES I FEEL LIKE SCREAMING erop .

ja, ok maar de magische tijden van de jaren 70 waren toch voorgoed voorbij !!!!!

Ik snap alle negatieve geluiden niet. Dit album, met hoogwaardig materiaal als 'Woman From Tokyo', 'Rat Bat Blue' en 'Place In Line' behoort tot het beste uit de catalogus van Deep Purple.

Niet tot het beste. Maar er staan wel een paar lekkere nummers op.

En het één en ander aan beroerdigheid. Nu al twee mensen Place in Line de hemel in prijzen wordt het tijd dit nummer eens grondig af te kraken. Want ja, Place in Line is het beroerdste dat ik van DP ken.
Het nummer is tweedelig. Het eerste deel bestaat uit twee coupletten. In beide verdraait Gillan op gekunstelde wijze zijn stem; niet om aan te horen. Als hij normaal zingt hebben we een 13 in een dozijn melodietje. Dat melodietje eindigt met de woorden Place in Line, die klinken alsof iemand Gillan een peut op zijn middenrif geeft. De riff is een bluescliché van hier tot Tokyo, alleen opmerkenswaard omdat de laatste drie noten van het cliché een tikkeltje anders zijn.
Het tweede gedeelte is minstens zo erg. De begeleiding mag de naam riff niet eens hebben; acht repetitieve noten per maat. De solo's van Blackmore en Lord zijn ongeïnspireerde aftreksels van Lazy, waar het nummer toch al een mislukte parodie van is. Aan het eind doet Gillan zijn mond nog even open. Hij doet zijn best, zingt zowaar best mooi, maar weer is de melodie vergetenswaardig.
Kortom, zoals ik al eerder zei: pure bagger.

Die paar lekkere nummers bestaan uit de twee Romeinse opnames, Woman from Tokyo en Painted Horse. Wat de rest betreft ben ik het volkomen eens met Roger Glover in het boekje: niets daarvan kan zich meten met het spul op Machine Head. Wie bv wil weten hoe Blackmore over Rat Bat Blue dacht moet aandachtig naar zijn gitaarsolo luisteren. Die zegt alles over dit nummer.

Vind het geen 'pure bagger' (die accolade bewaar ik liever voor een andere categorie artiesten ), maar het klinkt zo ontzettend belangeloos allemaal. Alsof de heren eventjes tussen de bedrijven door een paar jams op de band geknalt hebben en daaruit nummers hebben samengesteld.

'Place In Line' klinkt inderdaad als een jam. En toch hou ik van dat nummer.

place in line is ok , en als ik de volledige cd beluister ontdek ik telkens wat een genie jon lord was

wie ook ?

@beaster1256: niet lullig bedoeld maar dat Jon Lord een genie is weet ik al jaren (sinds mijn 14e) . Ik geniet dus al zo'n 36 jaar van Jon's orgelspel .

En inderdaad: "Place In Line" is meer dan OK. Luister ook eens naar "Lazy", te vinden op de albums "Machine Head" en "Made in Japan"

ja, ik weet dat ook hans al jaaaaaren , maar nu op mijn 52 ste heb ik deep purple terug herontdekt, nadat ik me ieder jaar met de muziek bezig hield gemaakt ook in hetzelfde jaar , pas nu weet ik dat ik de laatste 30 jaar ook veel rommel beluisterd heb en nu alleen nog wil genieten van de beste muziek ever , moeilijk met zo'n 4000 cd's en de muziek te volgen van midden jaren 60 tot en met nu !

Voor de 3e maal is de opener het beste nummer van het album.
Hier is dat wel het meest duidelijk. yeah,she makes me feel like a river.....AAAWHHH!
In Super Trouper zit weer zo'n tempo die je mee zuigt.
Ik weet niet of iemand het mixprogramma Magix Music Maker kent,maar daar kun je stukjes muziek van tussen de 2 en 15 seconden plakken waardoor je zelf muzieknummers maakt.
En ik vind 1 zo'n deuntje gewoon gejat van Rat Rat Blue...kent iemand dat toevallig?..want misschien heb ik ongelijk.
Het is een prachtig nummer trouwens,maar dat lijkt me duidelijk.
De "Jam" Place in Line boeit mij niet zo.
Het album vind ik van hetzelfde niveau als In Rock en Fireball.
Hierna zal dat niet meer gehaald worden.
3.5*

Ik zo'n 32 jaar, toen ik MiJ aanschafte. In mijn klas zaten enkele snobs die Jon Lord een artistieke ukkepuk vonden vergeleken met Keith Emerson en Rick Wakeman. Dan wees ik er altijd op dat a) Jon Lord de eerste was om een rockband en symfonieorkest gelijkwaardig te combineren; b) Jon Lord aan een eenvoudig hammondorgel genoeg had, terwijl Emerson en Wakeman al vanaf hun prille begin een hele batterij hadden verzameld. Kortom, Lord deed meer met minder.

Maar Lord heeft zijn genie juist op de Duitse opnames van dit album eventjes thuis vergeten. Hij heeft zijn scheurend orgeltje ingeruild voor gelikte, smaakvolle en dus saaie synthesizerklanken. Pas op het laatste nummer, My Lady, weet Lord wat hij precies met zijn nieuwe instrumentarium aanmoet. Alleen is dat een ondermaatse compositie. Het idee deugt. Echter waren de heren en vermoedelijk vooral Blackmore veel te snel tevreden.

Fikse tegenvaller na het goede materiaal van de begin jaren 70.

Keith Emerson vind ik vreselijk kitscherig klinken met z'n anabole steroïden-spel. Wat een onuitstaanbare uitslover vind ik dat toch...
Geef mij ook maar The Lord.

Wat ik nou zo jammer vind aan deze plaat is dat er misschien meer in had gezeten. Het klinkt als een haastklus. Woman From Tokyo en Rat Bat Blue verdienen het om op een beter album te staan.

Ik meen te weten dat tijdens de opname van "Who Do We Think We Are? (1973)" het niet meer zo boterde tussen de heren. Wellicht hebben zij er wel een haastklus van gemaakt om elkaar maar zo weinig mogelijk te hoeven zien. Neemt niet weg dat ik "Who Do We Think We Are? (1973)" toch wel een heel goed DP album vind. Het ging pas echt bergafwaarts met Deep Purple op het moment dat Blackmore de band definitief verliet.

Ik heb op 23 september 2006 met groot genoegen op de discussie pagina van Deep Purple een eerste bericht mogen plaatsen . In dat bericht staat mijn persoonlijke Hans Brouwer Deep Purple Album Top 10 vermeld . "Who Do We Think We Are? (1973)" staat in die top 10 op een zevende plaats. M.a.w. er zijn slechtere albums van DP te noemen.

Plus, als we Roger Glover in het boekje mogen geloven, hield Blackmore een paar fijne riffs achter. Hoe dan ook, Blackmore had geen zin in dit album. Zijn solo op Rat Bat Blue bewijst het.

Ik zal niet kijken Hans maar een 7e plaats lijkt me nu ook weer geen prestatie van formaat. Eens even zien.
MarkII begint met IN Rock, daarna Fireball, Machine Head en Made in Japan. Aan dat rijtje kan van Mark III nog Burn worden toegevoegd. Dan heb je er 5. Van de Mark I kan je dan Shades of Deep Purple op het lijstje zetten. Dat is 6. En dan staat het je vrij om welk album dan ook op de 7e plaats te zetten. En omdat MARK II de topbezetting was komt WDWTWA op plaats 7.
Maar van mij mag dat ook The House of Blue Light zijn. Dat vind ik toch een beter album dan deze. En is ook MKII meen ik.

Alle Deep Purple albums waarop Blackmore meespeelt zijn volgens mij op een willekeurige plaats in een Deep Purple album top 10 te plaatsen. Ik ben de muziek van Deep Purple aan het ontdekken. In Rock heb ik een paar maanden geleden gekocht. House of Blue Light kocht ik vorige week voor het luttele bedrag van € 2 in een uitverkoop. Who Do We Think We Are ken ik nog niet m.u.v. het openingsnummer Woman from Tokyo. Als ik alle Deep Purple albums, waarop Blackmore meespeelt, beluisterd en waarschijnlijk gekocht heb, zal ik ook eens een persoonlijke Deep Purple Album Top 10 plaatsen. Maar nu eerst Who Do We Think We Are maar eens aanschaffen. Ik heb al gezien dat dit album, met bonusmateriaal, voor een prikkie te koop is. Mijn commentaar (en waarschijnlijk hoge waardering) volgt t.z.t..

ongelofelijk die jon lord , wat een solo in rat bat blue , ik ga me terug eens verdiepen in al die deep purple cd's , wat een jeugdsentiment , en in place in line , is die blackmore toch goed op dreef met zijn samenspel met de superbe lord

cool en swingend en hard en bluesy

fantastisch allemaal en hop op de tonen van lord een punt erbij !!!!

en dat zomaar los uit de pols !!!!

Wat een afknapper dit album, na de vorige 3 studioalbums.
Met moeite geef ik hier een voldoende voor.

Place in Line vind ik een verschrikkelijk nummer
in tegenstelling tot berichten hierboven.

Maar niet in tegenstelling tot mij. Wat een ellende, met die idiote stem van Gillan aan het begin. Het is nog erger dan No no no, dat aleen maar saai en langdradig is.
Ik verwijs maar weer eens naar de gitaarsolo van Blackmore om duidelijk te maken wat die er van dacht.
Dat ik een halve ster hoger stem komt wellicht door de bonustrack Painted Horse, het laatste echt goede nummer dat Mark II componeerde.

Wat een prachtige hoes!

Wat raar, ik vind het Place In Line makkelijk een van de beste nummers van Deep Purple ooit. Rauw, whiskey en bluesy, ik snap niet wat er mis aan kan zijn...

Dan zal ik het nog maar eens uitleggen.
De riff in de eerste helft is onorigineel.
De zang van Gillan met die misvormde stem is verschrikkelijk.
Een riff in de tweede helft is er niet.
De gitaarsolo's zijn behoorlijk saai vergeleken met wat ik gewend ben van Lord en Blackmore.
De baslijnen van Glover zijn monotoon.
Het drumwerk van Paice is ongeïnspireerd (vier klappen in de maat - vergelijk dat eens met Maybe I'm a Leo).

Mijn top-2 van Deep Purple liedjes die ik haat (periode 1969-1972):

1. Place in Line
2. No no no

Nummer 3 bestaat niet - de rest is goed tot meer dan geweldig.

Ik vind No No No een fantastisch nummer. Goed gezongen, maar vooral ook goed gespeeld, met fantastisch spel van Paice, Blackmore en Lord, maar ook van Glover.

Who Do We Think We Are is geen slecht album, maar haalt nergens het niveau van haar drie geweldige voorgangers.

Place In Line moet je niet al te serieus nemen. Het is grappig bedoeld. Ik vind het een beetje een Zappa sfeertje hebben.

Het laatste Deep Purple-album met Gillan & Glover, de verhoudingen binnen de band waren duidelijk gespannen. Toch is het uiteindelijk een sterk album geworden waarin Deep Purple laveert tussen hardrock en progrock waarbij piano en orgel in sommige nummers meer op de voorgrond treden. Woman from Tokyo vind ik één van de beste Deep Purple-songs, Rat Bat Blue heb ik ook geselecteerd.