Scorpions - Crazy World (1990)

Money and fame mag ik ook best graag horen! Kicks after six ook wel. Al is die wat simpel. De drive in het nummer is best aanstekelijk. En inderdaad; To be with you in heaven! Goh, lang niet gehoord. Ga 'm eens opzetten

Ik denk het niet, ze zijn dit jaar zelfs met de Crazy World tour op tournee door de US gegaan. Een goed gevuld Madison Square Garden (NY) geeft zo'n band ook weer een boost. Vele bands met eenzelfde (money and Fame) imago krijgen dat 27 jaar na dato niet meer voor elkaar.

Mathias Jabs heeft wel eens in een interview met Metal Hammer aangegeven dat ze ook wel eens met een up tempo rocker de lijsten hadden willen bestormen. Maar huilen omdat die ballades voor een aangenaam leven zorgden, deed hij ook niet.
Wel leuk hoe Scorpions zich altijd aanpassen aan het publiek. Openend voor Judas Priest lang gelee was er geen Wind Of Change of wat te bekennen. Bij weer een andere show kwam het hele zooitje aan tranentrekkers voorbij.

Brabanthallen in Den Bosch toch? Was het beste optreden dat ik ooit van de Scorpions zag! Inderdaad geen ballads te bekennen. Zelfs Still loving you niet zo uit m'n blote kapsel....

Voor de kerst allemaal (opnieuw) verzameld op een aanstaande compilatie Born to Touch Your Feelings - Best of Rock Ballads. Tracklist is nog onbekend maar 2 nieuwe songs zijn in ieder geval al opgenomen. Dat komt goed uit want Meine heeft een keelontsteking as we speak.

Crazy World ligt in lijn met Savage Amusement maar is minder gevarieerd. Veel harde rockers waarvan er enkele niet hadden gehoeven. Al wordt het nergens slecht. En dan nog twee mooie ballads. Te vaak op de radio geweest maar niet helemaal kapot te krijgen. Dit is wel het laatste echt goede album van Scorpions.

85/100

Toch weer een flink stuk beter dan zijn voorganger. Over de kwaliteit (en hoeveelheid keren dat ik ze gehoord heb) van de hits hoeven we het niet te hebben: Wind Of Change en Send Me An Angel zijn namelijk gewoon mooie songs. Als het verder gaat over productie zitten we ten minste ook weer een beetje op het type album dat niet van die overgeproduceerde zangpartijen en gortdroge drums heeft. Ik herinner me dat we dit album zo rond 2003 vaak in de auto aan hadden staan op mini-disc (herinnert iemand zich die nog?) en dat toen vooral opviel dat het album flink rockte (dit was in de periode dat ik heavy metal net had leren waarderen). Nu in de tussentijd ben ik erger gewend, maar het valt toch op dat de band hier nog lekker stevig voor de dag komt.

In vergelijking met een Blackout of Love At First Sting staan er geen echte grandioze krakers op, maar de algemene kwaliteit is gewoon minstens een dikke 8 te noemen. Het gitaarwerk is weer iets zwaarder, de drums ademen meer en Meine is zo'n 18 jaar na het debuut nog steeds erg goed bij stem. Wat mij betreft een terecht hitalbum, al had een nummertje minder de boel net iets stabieler gemaakt.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. Blackout
3. In Trance
4. Love At First Sting
5. Lovedrive
6. Crazy World
7. Animal Magnetism
8. Virgin Killer
9. Lonesome Crow
10. Fly To The Rainbow

De MiniDisc speler voor in de auto heb ik samen met de vorige auto weggedaan. Die voor de stereo gebruik ik soms nog. Al snel gekocht toen die op de markt kwam dus moet nu zo'n zevenentwintig jaar oud zijn. Werkt nog altijd prima.

Dit is in mij oren makkelijke stadionrock zonder enige diepgang. Een beetje als de Kensington of (sn)Nickelback (sorry, heel slecht maar ik kan het niet laten) van die tijd. Doodzonde als je je bedenkt waar Scorpions vandaan komt. Op basis van de hits van deze plaat en Love at First Sting heb ik de band jarenlang links laten liggen. Onterecht, want in de jaren 70 en begin jaren 80 was Scorpions een geweldige band. Ik beperk mij dus graag tot het jaren 70 oeuvre van deze band.

Als Kensington toch eens zo lekker uitbundig voor de dag kwam als Scorpions op Restless Nights..

Of hoe Schenker tekeer gaat op zijn Wah Wah pedaal in het sleaze achtige Money and Fame. Het titelnummer schopt ook kont op een wijze waar ik Nickelback en Kensington nooit op hebben kunnen betrappen. De productie is ook nog eens lekker naturel en niet dichtgesmeerd zoals wel het geval is bij bovenstaande bands. Nee, de vergelijking is naar mijn mening vergezocht.

Gooi de term 'stadionrock' op tafel en zie; Scorpions en Kensington begeven zich plots in hetzelfde genre. Het zal allemaal wel. Ik vind beide bands in de verste verte niet met elkaar te vergelijken.

Nope, nope en nog eens nope.

Productietechnisch is Strange World een grote stap vooruit ten opzichte van Savage Amusement, maar de nadruk van deze plaat ligt me echt teveel op mierzoete liefdesliedjes. Nou ben ik daar sowieso al niet van, maar als je al meer dan twintig jaar in het vak zit, hoef je van mij geen muziek meer voor tienermeisjes te maken. Het is maar een gladde boel hier. Dat er twee ongelooflijke krakers op staan (valt wel te raden welke), zorgt nog voor een krappe voldoende en niet de laatste plaats, maar ook deze zal ik niet nog eens met plezier draaien. Send Me An Angel is overigens voor mij een love song zoals het hoort. Wind Of Chance is een ware parel. Misschien wel het beste nummer dat Scorpions schreef. En dan staat het tussen de grootste meuk die de Duitsers geschreven hebben... Nog wel de complimenten voor Hit Between The Eyes.


Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Blackout
4. Lovedrive
5. Love At First Stong
6. Fly To The Rainbow
7. Lonesome Crow
8. Animal Magnetism
9. Virgin Killer
10. Crazy World
11. Savage Amusement

Een review die ik moeilijk kan volgen RuudC. Volgens mij staan op dit album negen relatief stevige rockers en twee mierzoete ballads. Juist de twee nummers die je goed vindt. Of verwijs je louter naar de teksten met 'teveel nadruk op mierzoete liefdesliedjes'?

Vooral tekstueel valt er inderdaad niet aan te ontkomen. Liedjes vind ik ook weinig bijzonder.

Ja, maar mierzoet dan denk ik toch juist aan de nummers die je wel goed vindt.

Van teksten in pop- en rockmuziek verwacht ik nooit dat ze het banale overstijgen. De keren dat dit wel het geval is beschouw ik als bonus.

Ik heb onlangs voor het eerst iets actief van Kensington meegekregen en kan niet anders dan het hiermee eens zijn.

Crazy World is een vrij stevig album toch? Wind Of Change was een grote hit maar is nauwelijks representatief voor het album. Was het niet zo dat Schenker, Jabs en Meine het jammer vonden dat er met een nog breder publiek minder hard gevraagd werd om de rockers nog eens af te stoffen destijds? Relatief allemaal, want volgens mij werden we ook doodgegooid met verzamelaars met al hun ballades bij elkaar.

Mierzoet valt dus wel mee. Het is natuurlijk wel op en top 'hair' wat de klok slaat. To Be With You in Heaven klinkt sentimenteel maar heeft tegelijkertijd ook een berefijne riff.

Restless Nights noemde ik al eerder. Dat vind ik echt een te gekke track. Veel adrenaline komt vrij door die slepende strofes waarna het stuwende refrein volgt. Een schop onder je hol. Net zoals Kicks After Six. Die energie is in mijn beleving de onweerstaanbare kracht van Scorpions.

Toegegeven, we draaiden dit op onze ghettoblastertjes jn het park omdat dan de meisjes niet wegliepen. In die zin zat er wel een agenda achter. Want dat gebeurde wel als we Obituary of Dark Angel aan hadden gezet. Desondanks (of juist daarom) een fijne plaat met enkele fijne herinneringen.

Met de productie kon ik meteen beter uit de voeten dan die van Savage Amusement, maar ook op dit album miste ik zo'n apart nummer van Scorpions als Crossfire, China White, The Zoo, Holiday, The Riot of Your Time... Elk album had wel minstens een liedje dat serieus afweek van het standaard rocknummer. Crazy World is heel degelijk maar de magie was er voor mij voorgoed mee verdwenen.

Ik snap deze uitspraak ook wel. Ik vind Crazy World een consistent, goed geproduceerd en lekker stevig album, maar de songs die jij noemt zijn echt uitzonderlijk goeie tracks. Ik heb dit sinds Love At The First Sting ook niet meer gehoord.

Ik probeer nu al weken bij alle winkels in Rotterdam waar er cd's verkocht worden (Velvet, Mediamarkt, Plaatboef etc.) meer cd's te vinden, maar ik kom niks tegen dan verzamelaars met de ballads. En dat frustreert me echt mateloos.

Dat was vroeger wel anders. Deze Best Of bevatte juist alleen het hardere werk, uitgezonderd de semi-ballad In Trance. Nog steeds een aanrader, die verzamelaar. Voor mij was het samen met Tokyo Tapes de eerste kennismaking met Scorpions uit de tijd voor Lovedrive.

Welke? Deze link gaat naar deze pagina

Nu niet meer.

Aanvankelijk kreeg Scorpions Ahoy niet vol in het begin van de Crazy World tour in januari 1991. Echter in dat jaar scoorden de twee singles iets later zo goed wereldwijd ( hier #1 en # 4) dat de band na de succesvolle US zomer tour nog maar eens door Europa trok en opnieuw Ahoy aan deed, inmiddels was het oktober. Deze keer zat het stampvol. Tesla was de opwarmer en dat was het geld al waard ( voor mij) want de Scorps kwamen op mij wat uitgeblust over, niet heel onbegrijpelijk als je al vanaf november het jaar er voor niks anders doet.

Edit: het album kwam in 1990 niet hoger dan plek 72 en kwam 6 maanden later opnieuw in de charts om uiteindelijk plek 6 te halen. Een jaar na de release verdween het uit de hitlijst.

Ik heb Scorpions in 1989 in Vorst Nationaal gezien met Vixen in het voorprogramma. Toen zat er wel veel leven in. Misschien dat die dames het vuur weer in hen aanwakkerden. foto

Haha nice!

Voor mij was deze plaat toen een fikse tegenvaller. Ja de vorige plaat was glad/dood geproduceerd, maar de nummers hadden meer in zich. Als geheel zeker. Deze plaat hier werd geproduceerd door Keith Olsen en die heeft meerdere elpees voor mij best wel lichtelijk verknald door de sound die hij voorstaat. Met name drums ook die een stadionrock-sound moesten uitstralen, maar die plat en goedkoop aandoen. Voor mij een beetje zijn signature-sound. Mede daarom een beetje een liefde/haat verhoudig met deze plaat.
"Tease Me Please Me" opent de plaat en dit gedrocht speelden ze jammer genoeg ook vaak live, geeft me echt de rillingen op de verkeerde manier. Puur gemaakt voor de Amerikaanse markt. "Don't Believe Her" heeft dan wat meer een echte Scorpions stijl, maar het refrein wordt inspiratieloos gezongen, überhaupt is het refrein een beetje het probleem van het nummer. "To Be With You In Heaven" is een leuk en fraai "No One Like You" gelijk nummer, gevolgd door de fluitballade. De laatste dat gewoon een prachtnummer is.
"Restless Nights" is dan eindelijk een nummer dat je een schop onder de kont geeft, zalig riffwerk. "Lust or Love" heb ik altijd een zalig commercieel meeblèr nummer gevonden, ik kan er niet om heen, die moet gewoon hard! "Kicks after Six" beukt wel, maar is niet zo goed als "Dynamite" of "Another Piece Of Meat". Wel een lekkere Rock 'N Roll vibe. "Money and Fame" is een heerlijk verfrissend nummer zoals ook "Media Overkill" dat was op de voorganger. Titelnummer rockt ook lekker, het meeezingdeel is echter mega-irritant en past meer bij de 80'er jaren Kiss. De plaat sluit dan wel weer prachtig af met één van hun allermooiste en meest sfeervolle ballads.
Gemengd gevoel nog altijd bij deze plaat, een paar top nummers maar de Amerikaanse markt lonkte meer dan ooit, dat was merkbaar in de stijl van bepaalde songs en productie... en dat vond jammer genoeg ook een vervolg op de cd die hierna kwam.

Ha ik vind Tease me please juist één van de beste nummers op dit (prima) album. Zo zie je maar weer...Ik ben overigens juist een fan van Keith Olsen z'n productionele vaardigheden. Wellicht dat dat er mee te maken heeft.

Zou goed kunnen, zijn sound werkt juist voor jou en voor mij totaal niet. Vaak toch - maar niet altijd - een punt of een plaat je pakt of niet, het juiste geluid.

Absoluut!

Tease me please me , Don’t believe her, lust or love en hit between the eyes vind ik nog prima nummers. De rest vind ik matig of slecht en met slecht bedoel ik zeker : wind of change en send me and angel. Kan ik helemaal niks mee helaas kicks after six vind ik muzikaal nog wel gaan, maar spreekt de manier van zang en rare kreten ertussen door, me niet aan

Fijne plaat voor 1990, mooie heldere productie en een band die weet wat het doet. Kan niet tippen aan platen als Virgin Killer, dat komt ook door het ontbreken van verrassingen, dit is meer economisch rechttoe-rechtaan werk. Vergeleken met generatiegenoten die ook in 1990 een plaat uitbrachten (ZZ Top, AC/DC, Black Sabbath, Deep Purple) komen de Scorpions aardig voor de dag. Zeker een 7/10, dus 3.5 sterretjes.