Scorpions - Crazy World (1990)

Goh, een nadere uitleg. Ik vrees dat ik die wijsheid niet meer paraat heb. Heb de plaat toen deze uitkwam meerdere keren bij een vriend gehoord en ik weet me in ieder geval nog te herinneren dat ik er niet vrolijk van werd. Belangrijkste minpunt is de zanger. Zowel uitspraak als de stem zelf irriteren me mateloos. Maar misschien heb je wel gelijk, ik haal mijn stem weg, aangezien deze is gebaseerd op ervaringen twintig jaar geleden (en ik heb geen enkele zin mezelf te gaan terroriseren door de plaat nu nog eens te gaan beluisteren en te zien of ik het nog steeds zo vreselijk vind).

Wat die stem betreft kan ik wel inkomen. Ik stoor me er zelf niet (meer) aan maar kan me best voorstellen dat je het als ergerlijk ervaart. Het was destijds één van mijn eerste cd's die ik in bezit had en daardoor heb ik 'm lang de hand boven het hoofd gehouden. Je hebt er dan toch een bepaald soort herinneringen bij. Objectief bekeken kwam ik er jaren later achter dat dit niet bepaald een hoogvlieger is van de Scorpions. Kan in ieder geval niet tippen aan albums als Lovedrive, Blackout, Love at first sting en Animal magnetism vind ik.

Bij mij gaat de radio toch altijd nog even wat harder

Wind of change is mooi, send me an angel heel erg mooi, voor beide nummers elk 1 ster, maar de rest is werkelijk niet te hachelen! Veel herrie en alles lijkt op elkaar! Jammer jammer jammer!

Die mening deel ik absoluut niet. Send Me an Angel vind ik nog altijd prachtig. Winds Of Change maar saai en vooral uitgekauwd.
De rockers zijn op Amerikaanse leest geschoeid, maar ik vind ze wel van topniveau en zeker wel afwisselend. Vooral het uitbundige Restless Nights vind ik te gek.

Ja ik vind ook weinig mis aan het album. In ieder geval valt hier met de zeer solide rockers prima uit je dak te gaan.

Bij de nummers Tease me, please me, Don't believe her, Restless nights, Kicks after six en Hit between the eyes kom ik nog tot 'aardig' en 'leuk' als we het over de rockers hebben. Send me an angel is gaaf. De rest vind ik maar matig.

Waar het songmateriaal zeker niet heel slecht is hier en de bedoeling ongetwijfeld ook niet, komt het allemaal zo duf over vind ik. Er staan geweldige nummers op als To Be With You In Heaven, Restless Nights en Send Me An Angel. En ook het titelnummer vind ik altijd heerlijk, maar het komt lang niet altijd allemaal even goed uit de verf door de tamme productie. Gelukkig zit dat bij opvolger Face the Heat wél snor.

Deze cd nog eens een keer gedraaid na een paar jaar in mijn kast te hebben gestaan. Blijft een vreemd album, altijd al gevonden. Misschien in die 22 jaar dat ik deze cd heb maar 22 x gedraaid. De wisselende kritieken kan ik me dan ook goed voorstellen. Het is zo apart. 2 ballads als wereldhits en de rest van het album staat daar kilometers vandaan. Eigenlijk een onmogelijke combinatie. Daarom is het ook geen cd die lekker wegluistert. de eerste 3 nummers( teaseme please me, Don't believe her en to be with you in heaven) zijn mijn favorieten. Dat zal waarschijnlijk wel komen om dat ik daar als eerste mee geconfronteerd wordt. De rest lijkt op deze nummers, behalve dan weer die 2 verdomde (dat bedoel ik niet negatief) ballads

Ach ja....ballads. Die Hardrockbands maakten wel de beste ballads. In die tijd werden er zelfs compilaties gemaakt en die werden enorm goed verkocht. Maar ik begrijp jou wel vwb die ballads op dit album, staan inderdaad zo ver van de rest van de rest. De meeste rockbands produceerden in ieder geval nog ballads die in de sfeer van het album lagen.

Is de deluxe uitvoering van dit album de moeite waard? Op schijfje 2 staan beelden van een concert tijdens de Crazy world tour begreep ik. Ben benieuwd naar de kwaliteit.

Als Scorpions fan vind ik dit waarschijnlijk hun beste schijfje. Smaken verschillen dus blijkbaar. Het lijkt wel dat Scorpions vanaf dit album wat meer "gelikter / amerikaanser" klinken. Dit hoeft trouwens per definitie niet negatief te zijn. Dat ze goed zijn in mierzoete ballads blijkt elke keer maar weer, damn, wat zijn ze daar goed in! wind of change en send me an angel kan ik nu niet meer aanhoren, echt veel teveel gehoord. Favo's zijn : don't believe her / to be with you in heaven / lust or love. Vorig jaar nog naar hun concert geweest, stond nog op m'n lijstje. Viel me niks tegen, ondanks hun leeftijd maken ze er nog een geweldige show van! Binnenkort hun nieuwe cd, ben benieuwd.

Vanaf dit album? Al met Love at First Sting zou ik zeggen.

Laat dat 'vanaf' maar weg inderdaad. Opvolger Face The Heat was alweer aanmerkelijk steviger.

Savage Amusement is eigenlijk het gladste.

Inderdaad. Restless Nights alhier is ook behoorlijk zwaar voor Scorpinsbegrippen.

Te gekke song trouwens.

Is ook zo, Savage amusement is natuurlijk nog gladder. (ook) geweldig album trouwens.

Degelijke rock, wel mainstream-achtig, maar niks mis mee.
De meeste nummers zijn zeker het aanhoren waard, maar de twee mooiste nummers zijn toch wel de singles: 'Wind of change (beste)' en 'Send me an angel (een na beste)'.
Qua waarde van dit album heb ik een beetje dezelfde ervaring als met 'Use your illusion' van Guns 'N Roses. Ook daar deelde ik een 3,5* voor uit, omdat daar een paar mindere nummers op stonden, maar ook hele mooie uitschieters: 'November rain (1e)' en 'Don't cry (2e)'. Eerlijk gezegd vind ik 'Wind of change' net zo mooi als 'November rain'.

Wind of Change is toch echt kapot gedraaid vind ik. Toen ik dit album kocht en het nog geen hit was vond ik het gewoon een van die mooie ballads zoals Scorpions er al vele had, maar zeker niet hun beste.

Met Kronos eens! Ik vond Wind of change ook erg mooi. Maar toen werd het een mega hit en werd ie kapot gedraaid. Hetzelfde geldt voor Send me an angel trouwens.

Eigenlijk vind ik hetzelfde ook nog het geval met still loving you. 3 mooie ballads hebben ze gemaakt, maar helaas te vaak gehoord.

Still loving you kan ik op de een of andere manier niet vaak genoeg horen, Send me an angel en Wind of change kunnen me gestolen worden (erger me er zelfs al aan)

Eye II Eye is nog een tik erger.

Als je denkt dat ze maar drie mooie ballads hebben gemaakt moet je je toch eens wat meer verdiepen in de band. Maar om er alvast nog eentje te noemen die je moet kennen; When the Smoke Is Going Down. Wat mij betreft de mooiste ballad van de hier genoemde.

De twee ballads op Crazy World zijn in mijn oren al teveel geschreven met het oog op nog een grote hit. Ze hadden toen al gescoord met Still Loving You. Dat was echter meer een toevalstreffer want zeker geen typische hitsingle van opbouw en lengte.

In Trance. Ook heel mooi. Net als Holiday, Always Somewhere, Living For Tomorrow, Still Loving You, Believe In Love en nog veel meer.

Van Still Loving You hoor je altijd de edit. Dan is de eigenlijke versie toch altijd weer leuk om te horen.

Leuk maar een te rustig album van de heren van Scorpions. Veel songs passen niet binnen mijn genre en nu ik naar het album ' Scorpions - Blackout (1982) ' zit te luisteren een hele andere wending van de mannen die al 50 jaar in het vak zitten. Zeker kent ook dit album leuke nummers als ' Wind Of Change ' en ' Send Me An Angel ' wat gelijk ook de twee beste songs van het album zijn en misschien ook wel de enige twee waar ik schappelijk naar kon luisteren. Al om al, redelijk album, vooral opzetten als je depressief bent zou ik zeggen.

Ik dacht even, toen je het had over 'een te rustig album' dat je Wind of change en Send me an angel dan wel als de afknappers zou gaan noemen. Maar dat noem je vervolgens de leuke nummers?!? Of lees ik je bericht verkeerd??

Wat zouden ze er zelf van hebben gevonden? Negen powerrock nummers, twee rockballads. En uitgerekend deze twee belanden niet alleen in de hoogste regionen, ze bepalen gelijk ook het imago van de band.
Zouden er bandleden zijn, die daar de pest over in zouden hebben?

Ik vind die rockballads overigens prima gespeeld en gecomponeerd. Er is niets mee en bij mij leidt het nog niet tot grijsgedraaid.
Maar die andere negen nummers kan ik ook heel goed hebben, al is het niet echt heel erg gevarieerd te noemen.

Enfin, overall best een leuk album, maar ja, dat imago dat er mee is opgebouwd...

Gezien het feit dat ze na dit album steevast een handjevol ballads met grofweg hetzelfde idee op de albums bleven kwakken, denk ik niet dat ze het vervelend vonden. Daarnaast is dit album op die ballads na ook niet zo heel sterk, vergeleken met iets als Blackout of Lovedrive. Niet zo gek dat niemand het ooit over 'Money And Fame' heeft, of over 'Kicks After Six'.

O, dan wil ik het best even over Money and Fame hebben hoor. Prima nummer (dat trouwens ook wel iets meer van de rest afwijkt dan een aantal andere op dit album), dat een van mijn blauwe sterren kreeg (To Be with You in Heaven en Send Me an Angel kregen de andere).