Split Enz - True Colours (1980)

I hope i never is prachtig en never take me seriously is leuk, de rest vind ik stukken minder.

oh, dan voeg ik er nog een paar aan toe:

I got you (waar de plaat overigens mee opent, in ieder geval de mijne) zeer aanstekelijk nummer en zelfs een klein hitje alhier.

poor boy - mooi melodramatisch, wat mij betreft het mooiste nummer omdat ik die pianoballad I hope I never iets te pianoballad vind.

the coral sea - instrumentaal stuk, vast van toetsenist eddy die alles instrumentaal deed. lekker vlot

True Colors kwam indertijd in een aantal hoezen uit die van kleurstelling verschilden. Ik weet van overwegend blauw en de mijne - overwegend rood.

bovendien was het vinyl bewerkt waardoor je geometrische patronen kon zien ontstaan. dat werd dan 'met lasereffect' genoemd maar ik weet niet wat er dan precies aan gelaserd was. spectaculair was het wel, ik heb nooit meer zoiets gezien.

TRUE COLOURS

In Europa gereleaset door A&M records.
Europese en down under versies hebben dezelfde tracklijst.
Sommige Europese vinyl versies hadden een "laser-etched" oppervlak.

Op latere exemplaren werden Shark Attack en I Got You
van plaats verwisseld zodat het album opende met de hit I Got You.
Producer was David Tickle.

De 2006 remaster telt twee bonustracks.
De eerste is Things, een non-album single,
waarvan de b-kant Semi-Detached bonus is op het Frenzy album.
De tweede is Two of a Kind dat dateert uit deze periode,
maar pas in 1982 als b-kant van de singel Next Exit verscheen.

De dubbele b-kant van I Hope I Never (Australische release) ontbreekt hier.
Carried Away staat als bonus op Frenzy en Hypnotised werd niet geselecteerd.

Singels in Australië waren I Got You en I Hope I Never.
Singels in Europa waren I Got You, I Hope I Never,
Nobody Takes Me Seriously en Poor Boy.
In Amerika was What's the Matter With You een singel.
Gek genoeg tipte de band zelf Missing Persion als hitsingel.

Eind 1979 verscheen de singel Things ... een tweede hitje voor Neil Finn.
Het nummer is als bonus toegevoegd aan de remaster van True Colours.

http://nl.youtube.com/watch?v=UdiARuwMeqo

TRUE COLOURS
is het absolute doorbraakalbum van Split Enz.
Weg zijn de absurde arrangementen en het papegaaiencircus.
Het oorspronkelijke album bevat bijna 11 potentiële singels.

Pure wave pop ... ergens tussen Squeeze en Elvis Costello.
Het album wordt wereldwijd uitgebracht door A&M en Split Enz
zal de Britse en Amerikaanse hitlijsten halen en groot worden in Canada.

De songwriter credits zijn netjes verdeeld tussen Tim en Neil Finn.
En daar zit meteen de sterkte van deze tweede popfase van de groep.
De recht voor de raapse akkoorden van Neil sluiten mooi aan
bij de melancholische melodieën van oudere broer Tim.

Tim is de auteur van de hard rockende metafoor Shark Attack,
het dagdromerige I Wouldn't Dream of It, de mierzoete ballad I Hope I Never,
de in England op singel uitgebrachte stamper Nobody Takes Me Seriously,
de melancholische "lovesong to an alien" Poor Boy (ook singel in UK)
en het iets minder onweerstaanbare How Can I Resist Her.

I Hope I Never was de tweede singel van het album en raakte
ook de gevoelige snaar bij menig luisteraar in de Benelux, al geeft
die singel een wat verkeerde (te softe) impressie van het album.

http://nl.youtube.com/watch?v=El81CRuI8bk

Er bestaat een bootleg live-cd met een concert in Nederland anno 1980.

Neil Finn tekent voor de grootste Split Enz hit I Got You, een nummer waarmee hij
eigenlijk al een aanloop neemt naar het meesterlijke popwerk van Crowded House.

http://nl.youtube.com/watch?v=DqL7baI6H6c

Verder schreef Neil de sixties rocker What's the Matter With You
en de prachtige roadsong Missing Person (door iedereen getipt
als zijnde dé hit van het album en toch nooit op singel gezet).

Toetsenist Eddie Rayner zorgt voor twee instrumentals.
De heel new wave klinkende Double Happy en The Choral Sea.

Two of a Kind is een b-kantje, net als Holy Smoke, Semi-Detached
en Carried Away b-kantjes waren uit die periode en uit dezelfde
sessie stammen als de nummers op het album Frenzy.

I Got You wordt de op één na best verkochte singel van 1980 in Australië.
True Colours wordt er de best verkochte elpee: misschien net iets te vroeg.
In 1981 wordt dat Business As Usual van Men At Work en die zullen wel
wereldwijd doorbreken met Amerikaanse en Britse nummer 1 hits

Als bonus een videoclipje bij Poor Boy, gemaakt met fragmenten uit Split Enz
documentaires ... waarin oa nog de line-up van de late jaren 70 te zien is.

http://nl.youtube.com/watch?v=AcrRcUDAEYw

De beste van de Enz !
Lekker rauw en lekker pittig!

Erg gaaf die vormen verwerkt in het vinyl van deze plaat! (althans de uitvoering die ik hier heb) Ik had nooit eerder zoiets gezien. Het doet de naam van het album eer aan omdat je ook nog eens kleuren erin ziet als je het licht erin laat weerkaatsen. Mijn hoes is rood met groen i.p.v. blauw met oranje.

Die gelaserde elpee heb ik ook, zeer fraai gedaan inderdaad. Verder is dit natuurlijk een steengoede plaat van de heren en ik durf bijna wel te stellen dat het hun beste is.

Geef dan Waiata (potiger) en Time & Tide (rijper) nog eens een kans
en stel dan misschien vast dat kiezen tussen deze drie bijna onmogelijk is.

Ach ... Ik vind Time and Tide toch wel superieur. Zowel True Colors als Waiata hebben een wat gedateerder geluid, hoe goed de platen ook zijn.

Ik vind die platen die jullie opnoemen ook goed, alleen voor mij steekt true colours er bovenuit. Dat is misschien meer een gevoel van mij omdat dat mijn eerste kennismaking met Split enz. was en ook de plaat is die ik nog regelmatig van ze draai.

Dan hebben we elkaar perfect begrepen.

Voor mij was Time & Tide lang de beste.
Maar Waiata is eigenlijk op gelijke hoogte geklommen.
True Colours vind ik net iets braver en naïever.

Ik leerde ze alle drie op hetzelfde moment kennen.
Escapade van Tim Finn (met de singles op de radio) en
Message to my Girl en Conflicting Emotions (album van de week
op een locale radio) waren daatoe de rechtstreekse aanleiding.

En daarna de Finn brothers lang blijven volgen.

Recentelijk ergens 2e hands op plaat gevonden! Hij blijft maar goed!

Dit (en Waiata) blijven voor mij DE albums van Split Enz. Kun je altijd opzeten en de nummers liggen lekker in het gehoor. De gebroeders Finn vond ik later in hun andere band (Croweded House) minder

En dan is Time & Tide minstens zo goed, Neal Pearl.

Ok;e Dazzler daar heb je een punt. Die kan er nog mooi bij...

Remaster in bezit. Straks luisteren.

Nog extra (echte) nummers of alleen maar live werk

Volgens mij 2 studiotracks. Moet het nog een x de revue laten passeren. Ik was wat afgeleid door een paar glazen port

Kom er nog op terug.

Over de bonustracks:
Things is een geflopte single die aan het album vooraf ging.
Eén van de allereerste wapenfeiten van Neil Finn op 45 toeren.

Two of a KInd is een opname uit 1979 die in 1982 als b-kant werd gebruikt
voor de non-album single Next Exit. Een single die ook geen hoogvlieger was.

Dat is het album True Colours gelukkig wel.
Elk nummer had op single kunnen verschijnen (en dan overdrijf ik nauwelijks).

Port kan heftig zijn....

Klinkt lekker hoor na 1x. Maar moet het ff in laten werken. Lukt vandaag niet meer.

Ja, Neil, port hakt er lekker in !!

Ik heb hier nog een gelaserde vinyl exemplaar van, blijft een goede plaat. Een van hun betere.

Behoorlijk powervol album van Split Enz. Doorspekt met pittige New Wave. Geheel in de waan van die tijd.
Het blijkt een plaat die prettig wegluistert. Sterke scherpe melodielijnen en het tempo ligt vrij hoog.
Een prima geheel, waar alleen het zwaar aangezette I Hope I Never enigszins afwijkt. Dit melanchonische stuk van de hand van Tim Finn, kent in de begeleiding zowaar een wat klassiek aandoenend verloop. Ik vind het nog altijd een briljantje.
Uiteindelijk een fiks aantal bekende stukken, waarvan blijkt dat ik er toch nog wel wat van kon.
De twee instrumentaaltjes bijv. Wat Spacey en Waveachtig herinnerde ik mij ineens weer.
Natuurlijk het overbekende I Got You, met een duidelijke handtekening van Neil Finn, die zich steeds meer als serieus songwriter begon te ontwikkelen.
Ook erg goed zijn Nobody Takes Me Seriously en Missing Person.

Gewoon een coherente plaat. Dik 4 sterren waard.
Hij maakt ietsje minder indruk dan Time And Tide vind ik. Die is wat gerijpter en tijdlozer.

Wordt vervolgd. Want de zoektocht is nog niet ten einde.

@ Bikkel: ik vind Waiata nog beter

Ah ! Wordt ook waarschijnlijk mijn volgende aankoop. Ben benieuwd.

Tussen deze en Time And Tide in. Wat kan ik inhoudelijk verwachten Neil ?

Want van die plaat ken ik niet heel veel.

Waiata is de spiegelplaat van True Colours.

Op True Colours is Tim nog baas en beent Neil hem stilaan bij.
Op Waiata is Neil iets sterker dan Tim, hij haalt zijn broer in.

True Colours heeft meer een pop-feel, Waiata is donkerder, maar gaat even soepel.
Zo ook weer twee instrumentals van de hand van toetsenist Eddie Rayner.

Time and Tide is vooral een groepsplaat.
Dan komt de eerste solo-worp van Tim: Escapade.
En op Confliction Emotions is Tim nog maar een schaduw.

Nuttige bondige samenvatting dazzler. Ik vind Neil Finn op Time And Tide al heel goed voor de dag komen. Op deze hoor je inderdaad nog veel Tim, maar da's zeker geen straf.

Wat ik al aangaf; Waiata gaat de volgende worden, en dan maar eens terug.

Confliction Emotions noemde je al. Message To My Girl vind ik een pareltje.
Is dat een aanrader in zijn geheel ?

Conflicting Emotions zhebben ze de commercie meer ondekt.
Op Waiata is het anders donkerder zoals dazzler zegt zo zou je het kunnen noemen.
De balans slaat bij mij dus echt door naar Waiata met True Colours stevig op plek 2
Daarna Time & Tide en daarna Conflicting Emotions

Nog over Waiata: de 2006 remaster is eigenlijk een remix.
En die doet het origineel eerlijk gezegd eigenlijk geen goed.

Een topsong als Walking through the Ruins wordt er helemaal door verziekt.
De trackorde is ook gewijzigd. Reden is dat Tim vond dat de vocalen te ver in de mix zaten.
Klopt enigszins, maar de plaat is wel van dezelfde producer (David Thickle) als True Colours.

Dus als het kan: ofwel de oude CD ofwel de vinyl release checken om het origineel te horen.
Let wel op: alle CD versies dragen de aboriginal titel Corroboree ipv de Maori titel Waiata.
En Waiata betekent gewoon "feest". Een titel die meteen zegt waar het op staat.

Ook Frenzy is in de remaster geremixt.
Maar dit keer is het wel een verbetering met het wat belabberde origineel.

De andere albums zijn allemaal gewone remasters.
Conflicting Emotions is in klankkleur vergelijkbaar met Time & Tide
(ook Hugh Padgham als producer), maar klinkt meer als een collectie losse songs.

Slechts vier Tim Finn composities (die had net succes gehad met zijn solo-plaat)
en de zes Neil Finn bijdrages zijn niet allemaal even sterk, maar blikken al vooruit op CH.
Met Message in My Girl en Bon Voyage bevat de plaat wel twee persoonlijke favorietjes.

Time & Tide vind ik erg goed klinken. Is ook een remaster die ik aangeschaft heb.

Ik ga zeker checken of ik de goede versie Waiata kan scoren.

dazzler en Neal bedankt voor advies, tips en ervaringen !