Split Enz - True Colours (1980)

Eind 1979 verscheen de singel Things ... een tweede hitje voor Neil Finn.
Het nummer is als bonus toegevoegd aan de remaster van True Colours.

http://nl.youtube.com/watch?v=UdiARuwMeqo

TRUE COLOURS
is het absolute doorbraakalbum van Split Enz.
Weg zijn de absurde arrangementen en het papegaaiencircus.
Het oorspronkelijke album bevat bijna 11 potentiële singels.

Pure wave pop ... ergens tussen Squeeze en Elvis Costello.
Het album wordt wereldwijd uitgebracht door A&M en Split Enz
zal de Britse en Amerikaanse hitlijsten halen en groot worden in Canada.

De songwriter credits zijn netjes verdeeld tussen Tim en Neil Finn.
En daar zit meteen de sterkte van deze tweede popfase van de groep.
De recht voor de raapse akkoorden van Neil sluiten mooi aan
bij de melancholische melodieën van oudere broer Tim.

Tim is de auteur van de hard rockende metafoor Shark Attack,
het dagdromerige I Wouldn't Dream of It, de mierzoete ballad I Hope I Never,
de in England op singel uitgebrachte stamper Nobody Takes Me Seriously,
de melancholische "lovesong to an alien" Poor Boy (ook singel in UK)
en het iets minder onweerstaanbare How Can I Resist Her.

I Hope I Never was de tweede singel van het album en raakte
ook de gevoelige snaar bij menig luisteraar in de Benelux, al geeft
die singel een wat verkeerde (te softe) impressie van het album.

http://nl.youtube.com/watch?v=El81CRuI8bk

Er bestaat een bootleg live-cd met een concert in Nederland anno 1980.

Neil Finn tekent voor de grootste Split Enz hit I Got You, een nummer waarmee hij
eigenlijk al een aanloop neemt naar het meesterlijke popwerk van Crowded House.

http://nl.youtube.com/watch?v=DqL7baI6H6c

Verder schreef Neil de sixties rocker What's the Matter With You
en de prachtige roadsong Missing Person (door iedereen getipt
als zijnde dé hit van het album en toch nooit op singel gezet).

Toetsenist Eddie Rayner zorgt voor twee instrumentals.
De heel new wave klinkende Double Happy en The Choral Sea.

Two of a Kind is een b-kantje, net als Holy Smoke, Semi-Detached
en Carried Away b-kantjes waren uit die periode en uit dezelfde
sessie stammen als de nummers op het album Frenzy.

I Got You wordt de op één na best verkochte singel van 1980 in Australië.
True Colours wordt er de best verkochte elpee: misschien net iets te vroeg.
In 1981 wordt dat Business As Usual van Men At Work en die zullen wel
wereldwijd doorbreken met Amerikaanse en Britse nummer 1 hits

Als bonus een videoclipje bij Poor Boy, gemaakt met fragmenten uit Split Enz
documentaires ... waarin oa nog de line-up van de late jaren 70 te zien is.

http://nl.youtube.com/watch?v=AcrRcUDAEYw

Half augustus 1980. True Colours is al een half jaar oud als single I Got You de Britse hitlijst betreedt. In Nederland bleef het nog stil rond de groep, al was de recensie in Oor lovend (even scrollen). Split Enz kende ik slechts van een foto met gekke schmink en kapsels, waarschijnlijk in de Hitkrant ergens in '77 of '78.

Met True Colours is daar hun vijfde album, de eerste waar ze volop new wave maken en ook de eerste die enig verkoopsucces in Nederland genereert. Na de foto was er dan ook geluid, waarna bleek dat ze de schmink en maffe kapsels in de prullenbak hadden gedeponeerd.
Split Enz heeft een lange weg afgelegd, zoals bikkel2 in zijn heldere stuk bij voorganger Frenzy van het jaar ervoor uiteenzet. Daarin de zin "Hier en daar flirts met disco/funk beats, de bekende arty eigenzinnigheid, en de eerste treden naar de New- Wave." Dat laatste begrip domineert op True Colours, resulterend in een verzameling frisse liedjes én de introductie van de groep in mijn afspeellijsten genaamd 'New wave & co'.

De veelgemaakte vergelijking van het schrijversduo Tim en Neil Finn met de Beatles is logisch, maar wordt te makkelijk gemaakt. Ik hoor eenvoudigweg liedjes met goede hooks, kop & staart en sterke arrangementen. Wie hen met de Lennon/McCartney vergelijkt zou bijvoorbeeld ook The Hollies kunnen noemen. In Missing Person dankzij het koortje wél duidelijke invloed van The Beach Boys.

De nummervolgorde op MuMe wijkt af van de oorspronkelijke Europese/Nederlandse persing, zie hier. Die laatste houd ik aan.
True Colours is gevarieerd. Eerst kant 1: In I Got You (als single in oktober 1980 #12 in het Verenigd Koninkrijk) melancholische coupletten en een vrolijk refrein in fraai contrast, Shark Attack is rockend en vlot, in het hupsende What's the Matter with You de invloed van jaren '60 beat.
Het instrumentale Double Happy slaagt erin om Amerikaanse r&b te combineren met een dansende sequencer á la Giorgio Moroder; van de hand van toetsenist Eddie Rayner. I Wouldn't Dream of It heeft wel iets van Buddy Holly in het jasje van 1980; omgekeerd aan de opener zijn nu de coupletten vrolijk en is het refrein melancholiek.
Veel verdriet en frustratie in I Hope I Never, dat in Nederland zowaar in februari 1981 #30 haalde. Een rustig poplied, qua stijl anders dan de rest van deze plaat en nog altijd niet mijn ding; ik verwarde hen met The Korgis, die van Everybody's Got to Learn Sometimes dat vanaf juni '80 een hit was en weer later, december '81, gebeurde hetzelfde met Ph. D.'s I Won't Let You Down.

Kant 2 begint met de volgende aangename oorwurm: Nobody Takes Me Seriously is uptempo, pop in Missing Person met alweer zo'n sterk refrein. Interplanetaire liefde in Poor Boy met een fraaie toetsenpartij, een lekker orgeltje in How Can I Resist Her en een sterk instrumentaal slot dankzij The Choral Sea, dat leunt op een discobeat en als geluidseffect zo'n slurf die bij ronddraaien geluid maakt - ik had er als kind één, heb ik vele rondjes mee gedraaid... Als spannende muziek bij een tv-serie, mijn favoriet van de plaat.
In 2020 kreeg het album een Australische 40th Anniversary Remix Edition met bovendien livebonussen: zie daar.

Je zou het popwave kunnen noemen: lekkere liedjes verpakt in frisse geluiden, herkenbaar anders dan die van tijd- en genregenoten. Oftewel, de reis door wave biedt afwisseling.
Mijn vorige album was van de Schotse Skids. Op mijn afspeellijst volgen singles van The Beat (Best Friend), The Cure (A Forest) en The Selecter (The Whisper), afkomstig van albums die ik al besprak. Nog altijd uit augustus 1980 is de volgende halte, album Laughter van Ian Dury & The Blockheads.