Split Enz - Conflicting Emotions (1983)

Heel goed album, sterke nummers.

Deze op de gok gekocht en dat is geen miskoop geweest. Prima album en ook hier geldt weer voor dat ik niet snap dat dit bij mij onder de radar is gebleven. Ik denk dat dit niet overal in de schappen heedft gestaan (import?) of ik heb er stomweg niet op gelet destijds. Message To My Girl blijft een prachtig nummer en het feit dat Neil Finn bij veel nummers een dikke vinger in de pap heeft gehad is goed te horen. Ook prima baswerk van Nigel Griggs, vooral bij het nummer Our Day loopt hij lekker (fretloos) tussen de regels door.

Net als Escapade van Tim Finn uitgebracht in 1983 zonder succes. Tot begin 1984 Fraction Too Much Friction alsnog een hit wordt en Escapade weer in de rekken verschijnt. In de zomer van 1984 is het dan de beurt aan Message To My Girl. Vraag is of Conflicting Emotions een tweede oplage kreeg of dat men de niet verkochte platen die al een half jaar lagen te verstoffen heeft gerecupereerd. Ik vermoed het laatste. De plaat was eind 1984 plaat van de week op een regionale radiozender. Elk uur werd een ander nummer uit de tracklijst gespeeld. Die luisterervaring plus het succes van de Tim Finn singles maakten van mij een Finn fan.

Split Enz, de band van zanger Tim Finn, en broer Neil die zich enkele jaren later bij het collectief zou gaan aansluiten.
De mix van experimentele pop/rock, punk en new wave is nooit zo aan mij besteed geweest, ofschoon ik wel erken dat Tim Finn een prima componist is.
De beste man heeft een hoop prima songs geschreven en vormde het gezicht van Split Enz.
Broertje Neil zou langzamerhand Tim gaan overvleugelen en dat heeft zijn sporen deels nagelaten.
Waar de solo-carrière van Tim vanuit artistiek oogpunt succesvol te noemen was, bleek het in commercieel opzicht wat tegen te vallen.
Neil wist met Crowded House ondanks de weinig avontuurlijke platen van de band wereldwijd door te breken. De rij hits was groot en het jongere broertje bleek misschien nog wel een groter compositorisch talent te zijn dan Tim.
Enfin, de rest is geschiedenis.

Conflicting Emotions is een vrij degelijke plaat waarbij het avontuur niet wordt geschuwd en diversiteit troef.
Met Message to My Girl, The Devil You Know en Bon Voyage hoor je al wel dat Split Enz zich wat meer begeeft richting een mainstream geluid.
Hoewel de avontuurlijke insteek van Split Enz mij aanspreekt, het aftasten van muzikale genres kan interessant zijn, hebben de platen mij nooit weten te overtuigen.

Geen idee of het maatgevend is, maar ik kocht het album gewoon rond de tijd dat Message to my girl in de Nederlandse hitlijsten stond. Dat zal eind '84 of begin '85 geweest zijn. Misschien zelfs iets later, want ik had de gewoonte om eerst de single te kopen en later de LP. Zeker als die bijvoorbeeld een half jaar na dato flink afgeprijsd was, wat nogal eens gebeurde.
Mijn exemplaar is een Nederlandse persing op A&M, dus destijds wel gewoon uitgebracht hier. Het zou kunnen dat dat een uitgave van een jaar eerder was, want ik herinner me dat hij goedkoper was dan gemiddeld, ik dacht 14,95 gulden.

Hoe dan ook, zeker geen miskoop, al sloot de muziek niet altijd aanm bij de verwachtingen die ik had op basis van de hitsingle. Het is wel - zo stel ik nu met terugwerkende kracht vast - het Split Enz-album dat het meeste doet denken aan het latere Crowded House. Ongetwijfeld omdat de input van Neil hier groot was. De experimenteerdrang van eerdere albums is hier wat naar de achtergrond verdwenen ten faveure van mooier popliedjes.

Overigens was Message to my girl alleen in Nederland en België een relatief grote hit. Elders in de wereld sloeg het nummer nauwelijks aan, behalve in thuisland Nieuw-Zeeland. Split Enz is internationaal vooral bekend dankzij twee eerdere singles: I got you en I hope I never.

Deze plaat gekocht als gok. Het enige lied dat ik kende was Mesage to My girl. Het is voorlopig een degelijke plaat maar geen wauw plaat. Ik moet de plaat nog gewoon worden.

De wauw platen zijn de drie voorgangers.

Precies, dit album is mooi, maar de drie voorgaande zijn interessanter. En dat is, samen met dit, wat ik in collectie heb (vinyl). En meer hoef ik ook niet. Of mis ik dan toch wat?

Je mist heel wat maar dan gaat het wel om een andere band of beter gezegd een ander geluid. In de 70's klinkt Split Enz nog als het NZ landse alternatief voor Roxy Music / Genesis. Tim Finn en Phil Judd zijn dan de spilfiguren. Het debuut Mental Notes wordt als een klassieker beschouwd down under. Ik vind opvolger Second Thoughts beter. Door Phil Manzanera geproducet en met nieuwe en beter klinkende versies van de beste nummers van het debuut plus nieuwe songs. In Europa verwarrend uitgebracht als Mental Notes. Dizrythmia moet er niet veel voor onderdoen. Neil Finn vervangt Phil Judd. Op Frenzy start de transitie naar hun meer door new wave beinvloede 80's sound maar de productie is pover. Deze plaat wordt pas in 1981 in Europa uitgebracht in een remix en de zwakste nummers worden vervangen door een aantal sterke b-kanten. Met True Colours en de hit I Got You verpulvert Split Enz in 1980 de verkoopcijfers in NZ en Australie. Lang houdt dat record niet stand als Men At Work er in 1981 over gaat met Business As Usual en de hit Down Under.