Duffy - Endlessly (2010)

Je moet even door de eerste twee nummers komen ( vanwege een verschrikkelijke hoge stem. ) maar daarna wordt het veel beter.

Na 3 luisterbeurten nog niet overtuigd. Het vorige was toch een stuk beter. Van haar stem moet je houden of niet, op dit album weet ik het zo nog niet.
Adele maakt vooralsnog een betere indruk met haar eerste single.
Hard for the Heart vind ik overigens wel lekker.

Na een eerste luisterbeurt valt me deze toch wel tegen. Haar debuut Rockferry was absoluut veel sterker. Ik denk wel dat dit een groeier is, voorlopig 3,5*

Toch eigenlijk best lang uitgekeken naar deze release van Duffy. ‘Rockferry’ blijft wat mij betreft een van de beste releases van de afgelopen vijf jaar en daarom waren mijn verwachtingen voor dit album best hoog.

Het album opent met ‘My boy’, een nummer om goed in de stemming te komen voor de rest van het album. Naast pop/soul lijkt het nummer ook wat eigentijdse disco invloeden te bevatten. Vervolgens komt een ballad ‘Too hurt to dance’, een nummer dat m.i. gestript is tot de basis, met zo weinig mogelijk middelen is geprobeerd een nummer te presenteren dat opvalt vanwege de eenvoud maar toch staat als een huis. ‘Keeping my baby’ gaat ook wat meer richting disco, dit zou zomaar een opgepimpte versie kunnen zijn van een oud Boney M nummer, en nee, dat is niet bedoelt als belediging, de instrumentatie is op en top; er is veel aandacht besteed aan kleine details. ‘Well well well’, wederom een ijzersterke begeleiding maar ja, wat wil je ook met The Roots hè!? Wat mij betreft een goedgekozen leadsingle met een eigentijdse en moderne sound, verre van de “oude” soul sound zoals we bijvoorbeeld hoorden bij ‘Mercy’, dus ach, ik vind haar best vernieuwend met dit nummer. Om nog maar te zwijgen over het pakkende deuntje. ‘Don’t forsake me’ is het eerste nummer dat ons weer de oude Duffy laat horen en is tevens het eerste nummer dat “klassieke” klanken heeft en wat mij betreft geclassificeerd mag worden als soul in zijn meest pure vorm. De titeltrack ‘Endlessly’, een ballad, laat weer wat nieuws binnen het album horen, zo vind ik het zelf een pop/folk geïnspireerd nummer mede door de akoestische feel en heeft het verder weinig met soul te maken. ‘Breath away’ is wederom een ballad, wel een hele goede overigens, maar misschien is het net even teveel van het goede achter elkaar, er had op dit moment best een knaller á la ‘Rain on your parade’ gemogen. Wederom lof voor de instrumentatie want die is op dit album toch echt subliem. ‘Lovestruck’ heeft (ook) wat moderne disco geluiden is wat mij betreft dé knaller op het album, het nummer heeft het kaliber van een willekeurige Donna Summer hit alleen dan anno nu. ‘Girl’ lijkt zijn inspiratie vandaan te hebben gehaald bij het repertoire van 60s teen popsingers en is eigenlijk het eerste nummer waar ik aan moet wennen en me niet gelijk heeft overtuigd. De afsluiter ‘Hard for the heart’, het mooiste nummer is keurig bewaard voor het laatst, lekker ritme, mooie melodie en de heerlijke laidback beheerste zang -zoals maar weinigen kunnen- zorgen ervoor dat je naar meer verlangt.

Met ‘Endlessly’ stapt Duffy af van de pure Blue Eyed Soul sound die we hoorden op ‘Rockferry’. Er is plaats gemaakt voor vernieuwing in de vorm van eigentijdse en moderne klanken van genres van weleer (bijvoorbeeld disco). Misschien beantwoordt ‘Endlessly’ niet geheel de verwachtingen van menigeen, mede door de toch best andere stijl die Duffy aanneemt (zoals we bijvoorbeeld ook zagen/hoorden bij Gabriella Cilmi).

Zelf heb ik door ‘Endlessy’ nog meer bewondering voor haar, want hoewel velen ongetwijfeld zullen vinden dat een album is met een ouderwetse en authentieke soul sound, is het dat m.i. ab-so-luut niet. Eigentijds en experimenteel doch commercieel vind ik eerder op zijn plaats. ‘Endlessly’ creëert wellicht een vernieuwende sound en daarvoor kan ik haar alleen maar complimenteren. Haar stem blijft nochtans uniek en vooral haar beheerstheid qua zang zorgt ervoor dat ze langzaam maar zeker best gezien mag worden als de Dusty Springfield van nu – maar natuurlijk heeft ze nog een lange weg te gaan…

Toch een flink stuk minder vergeleken bij de voorganger. Waar Rockferry een constant album was met daarop continue een verfrissende vorm van soul klinkt Endlessly veel meer als een bijeengeraapt album met hier en daar zelfs disco- en popinvloeden. Daardoor heeft deze plaat véél minder charme als het debuut van deze dame. Dat in combinatie met het gebrek aan echte uitschieters a la Warwick Avenue en Serious heeft ervoor gezorgd dat ik een groot deel van deze plaat vlak na het beluisteren niet meer in mijn gedachte heb staan. Twee sterren voor de moeite.

Van mij had ze best Rockferry deel 2 mogen maken. Dit album valt tegen. Mindere composities, een sound die mij veel minder aanspreekt en vooral haar vocale prestaties (die irritante vibrato!) zorgen er voor dat ik niet onmiddellijk naar de winkel ren...

Tegenvaller. 'Well Well Well' beloofde al niet veel goeds, maar nu ik het hele album heb geluisterd is het nog 1 van de betere nummers op 'Endlessly'. Ik vind dat eigenlijk alleen de titeltrack fantastisch uit de verf komt. Ook 'Hard for the Heart' klinkt nog lekker. Maar de rest valt enorm tegen. Geeneen nummer op 'Endlessly' komt in de buurt van een van de nummers van 'Rockferry' (inclusief de deluxe edition). Een hele grote stap achteruit. Erg jammer, want ik keek heel erg uit naar dit album.

oei en ik maar denken: "ik wacht wel op een deluxe-versie en ga 'm dan eens in de winkel beluisteren...". De ene negatieve beoordeling na de andere volgen, dus dat beloofd niet veel goeds. Toch maar op de nieuwe van Adele wachten, want die komt nu al goed uit de verf.

Die cover is echt wow!

Dat weer wel, maar het is een mooie meid. Echter wanneer je de clip van Well x3 hoort, is niet alleen het koppie dat telt

In België is het de cd van de week. Wel een leuk stukje, maar de meningen verschillen dus duidelijk

"Well, Well, Well" vond ik zelf al wel een lekkere single, en ik was dan ook benieuwd wat ik van de rest van de plaat zou vinden. Na vele negatieve reacties hiervoor, vooral over het zwakke begin van deze plaat, moet ik zeggen dat ik het daar zelf totaal niet mee eens ben.

De stem van Duffy is en blijft er één die niet iedereen welgevalt, maar persoonlijk vind ik het heel mooi. Misschien is de nasale klank op deze plaat inderdaad nog wel veel meer aanwezig als op de vorige, maar ik heb er totaal geen moeite mee.

Kortom, voor mij een mooi album met veel topnummers! Ik moet hem nog wel een paar keer vaker luisteren, totdat ik mijn stem uit ga brengen, maar tot nu toe is er nog geen enkel nummer wat me niet bevalt. Vooral "Too Hurt to Dance", "Don't Forsake Me", "Breath Away" en "Hard for the Heart" zijn prachtige nummers.

Een waardige opvolger van een geweldig debuut.

1e luisterbeurt valt helemaal niet tegen... Niks nieuws onder de zon, maar zeker 10 keer interessanter dan dat saaie gebral van Adele...

De foto op de hoes is overigens echt super mooi... Wat een beauty!

Matige plaat, mij te veel retro maar dan net niet. Kan niet op tegen Sharon Jones, om een andere neo soul diva te noemen.

Don't forsake me is echt een pareltje!

Duffy - Endlessly (2010)

Wat heb ik uitgegekeken naar dit album, en oh wat is het een teleurstelling in vergelijking met Rockferry. De single Well, Well, Well had ze beter Kut, Kut, Kut kunnen noemen, want dat is mijn gevoel na het horen van die track. Het dieptepunt van dit album is het nummer Girl, dat ze zoiets uit heeft durven brengen.

Maar goed zo denk ik niet over het hele album. Don't Forsake Me, Endlessly, Too Hurt to Dance, Breath Away en Hard for the Heart treken mijn gemiddelde een stuk omhoog, al blijft het niveau van Rockferry compleet uit zicht.

ps. De hoes is prachtig. Het is een beeldschone vrouw om te zien.

Bijeengeraapt album? Hoe kom je daar toch op? Dit album heeft inderdaad wat meer popinvloeden dan het soulfulle debuut Rockferry. Maar dat zorgt juist wel weer voor een mooi geheel juist gebaseerd op die mix van soul en pop.
Rockferry was natuurlijk een fantastisch debuut en ik vind het al heel wat dat ze enigzins in de buurt komt. Dit Endlessly zal niet in mijn top 10 van het jaar eindigen, zoals Rockferry wel deed, maar dat hoeft toch ook niet steeds
Ook vind ik het sterk om ook wat andere invloeden in de muziek toe te laten en niet met een Rockferry 2 te komen. Bij de popinvloeden moet ik soms denken aan de heeeele oude Madonna debuutplaten. En dat bedoel ik niet negatief.

Er staan trouwens genoeg goede songs op dit Endlessly, met als hoogtepunt Hard For The Heart. Ook heel aardig is trouwens de acoustische versie van Well, Well, Well: die staat op de maxisingle van dat nummer.
Haar stem blijft prachtig, echt bijzonder hoor. En ik zeg zoiets niet snel hier, maar wat een prachtfoto op de cover, wat een uitstraling. En die uitstraling hoor je ook in haar eigen muziek door.

Duffy - Endlessly

Ik heb het album nu genoeg geluisterd om er een oordeel aan te geven. 3,5 namelijk. Het is minder dan Rockferry, dat vind iedereen hier en ik om eerlijk te zijn ook. Maar als ik dit album luister geniet ik ook weer. De eerste keer wat echt even schrikken, veel te hoge stem soms, maar dat trekt wel bij als je er zeg maar aan went.

Over het album, op de vorige stonden klassiekers ( Warwick Avenue, Stepping Stone en Mercy )
hier vind ik er maar één, Half for the Heart. Dat is het enige nummer die echt in dat rijtje past. De sound is op dit album is veel poppiër, dat is aan de ene kant jammer, want soulvolle nummers zijn toch haar specialiteit, maar de lekkere ritmes en popmelodieën zijn erg geslaagd. Goede nummers vind ik Well, Well, Well , Don't Forsake Me en Lovestruck. Er staat geen enkel verschrikkelijk nummer op, eerst vond ik My Boy dat wel, maar het bleek toch nog mee te vallen. Keeping My Baby heeft een heerlijk melodie terwijl het nummer zelf niet eens zo goed is, maar door de mooie instrumentatie is het erg geslaagd. De nummers die ik niet genoemd heb zijn van de middelmaat.

Al met al een aardig goed album, maar het kan gewoonweg niet tippen aan Rockferry.
Maar net als Amy Macdonald laat ze zien dat ze geen eendagsvlieg is met het 2de album. Nu maar hopen dat Adele en Amy Winehouse dat ook gaan bewijzen.

Ik heb het concert van Adele gezien in Paradiso en daar zong ze zo fantastisch, dat ze wel hele rare fratsen moet uithalen om een eendagsvlieg te worden. Maar goed, ik ben ook benieuwd. En je hebt gelijk: Duffy is in ieder geval geen eendagsvlieg met dit tweede album.

Duffy - leek het leukste meisje uit de klas van 2008; zo een aan wie je graag je passer en je tekendriehoek wilde lenen, want dan kregen ze wellicht iets magisch.

Degene die nu een superpositieve recensie verwacht, kan beter deze tekst skippen. Want mij betreft, gaat Duffy niet over met dit rapport.

Dit album had beter "Duffy's collected muscial personifications" geheten - want ik hoor nogal wat:

1. My Boy - Duffy doet Robyn; alleen die laatste doet het beter
2. Too Hurt too Dance - Duffy doet Platters (Smoke Gets in Your Eyes)
3. Keeping My Baby - Duffy doet Vanessa Paradis (Be My Baby)
4. Well Well Well - veel besproken, maar toch: Rachel Sweet
5. Don't Forsake Me - Duffy doet .... Duffy (warwick Avenue)
6. Endlessly - Silje Nergaard (Be Still My Heart) - Lisa Ekdahl kan ook; type skandi - alles onder controle, cocktail - jazz.
7. Breath Away - zie 6, maar stem veel te 'geknepen' - ook een beetje Cilla Black
8. Lovestruck - Duffy begint als Björk en switcht naar Robyn; pure bubblegum
9. Girl - Sandi (Puppet on String) Shaw
10. Hard for the Heart - zeg het maar - 13 in een dozijn.

Jammer, jammer - songs zijn van Duffy en Albert Hammond (It Never Rains in California, I'm a Train, Free Electric Band - hits in de 70's); samen hebben ze het album ook geproduceerd. Voor de derde achtereenvolgende keer kiest Duffy - haar Welshe debuut ep uit 2004 (Winter of Clowns) meegeteld - voor een ander soort geluid. Het gaat veel kanten uit, maar het beklijft niet. Wat zou er gebeurd zjn als er een jongere producent (Hammond is midden-zestig), met andere roots had meegewerkt?

De amuse, de single Well Well Well, was al een tegenvaller. Dit (korte en daarom misschien wel een voordeel) album, schotelt mij een menu voor, waarop ik niet had gerekend: een smakeloze en middelmatige performance met richtingloze songs - idd typische niets-aan-de-hand muziek - die geen blijvende indruk achterlaten. Dit album heb ik driemaal gedraaid in ruim een etmaal en de laatste keer heb ik even een mental floss gedaan met Nina Kinert - Red Leader Dream en dat album valt beduidend beter.

'k hou m'n hart vast voor de nieuwe Adele, al klonk haar nieuwe single bij Jools laatst wel ok. Eerlijk is eerlijk, ik heb vanaf 2008 ook meer in Adele gezien - die komt authentieker over. Duffy lijkt me meer een producer driven singer. In totaal 2,5* en een nominatie voor het meest tegenvallende album van het jaar. En ook de reviews her en der vallen echt tegen.

Haar vorige album Rockferry vond ik één van de beste debuutalbums van 2008 waarin ze op geslaagde wijze teruggrijpt naar de softsoul van de jaren '60 en meer bepaald Dusty Springfield en Dionne Warwick, weliswaar in een eigen jasje gestoken maar met 10 ijzersterke songs en een mooie stem.

Niettegenstaande de mindere single Well Well Well heb ik dit album toch meermaals volledig beluisterd en globaal vind ik dit een stuk minder hoewel nog aanvaardbaar. Ze hinkt hier op twee gedachten: enerzijds meer poppy songs zoals My Boy en Lovestruck die toch wat niemendallerig klinken, anderzijds naar haar vertrouwde softsoul zoals Endlessly en Breath Away waarin ze beter uit de verf komt. Net zoals haar debuut vind ik het slotnummer het beste nl. Hard for the Heart.

Wat mij tenslotte het meest tegen steekt is haar stem die hier scheller en meer afgeknepen klinkt met bij momenten een overdaad aan vibratie waar dat ze op haar debuut een stuk natuurlijker klonk.

In 2008 ontmoetten wij het nieuwe Engelse toptalent Duffy. Met haar debuutalbum 'Rockferry' overtuigde ze iedereen. Het lange wachten op het vervolg is nu gestopt en met ‘Endlessly’ kan Duffy bewijzen dat niet een eendagsvlieg was.

Met de matige single ‘Well, Well, Well’ werden we al lekker gemaakt voor het album. Maar wat het meest opviel was het nasale stemgeluid van Duffy. We zijn dus benieuwd hoe de rest van het album ervan afbrengt.

'My Boy' is de opener van dit album. En eerlijk gezegd niet echt een opener die mij meteen omver blaast. Het nummer klinkt vooral wat kinderachtig.Het nasale stemgeluid van Duffy dat we hoorden op de single 'Well, Well, Well' is ook hier aanwezig. En hopelijk niet het hele album aanwezig, want dat zal me gaan irriteren.
'Too Hurt to Dance' is een meer Rockferry-waardig nummer. Mooi gezongen, zoals we van Duffy gewend zijn. Het nummer is erg goed opgebouwd. Het allemaal wel wat zoet, maar dat past mijn inziens goed bij deze dame.
Met 'Keeping My Baby' gaat ze daar goed in verder. De vergelijking met het steengoede Rockferry zal nog lang gemaakt worden en ik moet zeggen dat dit nummer er zo bij past. Luistert heerlijk rustig weg en is één van mijn favorieten van dit album.
Dan de gewraakte single 'Well, Well, Well'. Er is al veel over gesproken. En dan vooral over het stemgeluid van Duffy. Over de ritmiek hoeft ook niet gesproken te worden, want dat zit erg goed in elkaar. Maar die stem, dat irriteert gewoon vrij snel. Aan de andere kant, er zijn dit jaar wel ontelbaar slechtere singles uitgekomen van andere artiesten.
'Don't Forsake Me' dan, een nummer waar ik bijna ademloos naar geluisterd heb. Zo hoort Duffy haar nummers te maken! Een prachtige ballade, perfect en gevoelig ingezongen. De juiste, minieme instrumentatie en prachtig opgebouwd. Wat een uithalen! Kip-pen-vel!
De vraag is dan natuurlijk of we zo lyrisch kunnen blijven met de titeltrack 'Endlessly'. Wat opvalt is het mooi gitaar-arrangement. Ten eerste omdat we dit nog niet eerder gehoord hebben van Duffy. Ten tweede omdat het de stem van Duffy goed ondersteund. Het sfeertje van het nummer is bijzonder authentiek. Erg mooi gedaan weer. Ook een nummer zoals Duffy het best tot haar recht komt. Zodoende hebben we hier twee favorietjes achteréén
Met 'Breath Away' wordt die aardige authentieke sfeer ook weer benaderd. Alleen is het voor het gevoel allemaal wat minder uitgevoerd als bij de vorige twee nummers. Helemaal niks mis met dit nummer, maar het had wat spannender gekund.
'Lovestruck' kent een funky begin en die funkiness blijft ook goed in de instrumentatie zitten bij dit nummer. Het weer eens wat swingender werk en dat is welkome afwisseling bij dit album. Het geheel is allemaal wat meer pop, in plaats van de bekende soul. Maar het is wel gewoon een lekker nummer. Een nummer waar 'Girl' naadloos op aansluit. Wederom een erg poppy sound, maar zeker niet te versmaden. Het is zelfs uiterst aanstekelijk te noemen.
'Hard for the Heart' is dan alweer de afsluiter van dit toch wel korte album. Maar de afsluiter is erg waardig. Mooi nummer, vooral erg aantrekkelijk door de leuke break die er in zit.

En dan zijn we dus alweer klaar met Endlessly. En het moet gezegd worden: het haalt het niveau van haar debuut zeker niet. Niettemin kunnen we weer genieten van een aantal erg mooi nummers en kan ik stellig zeggen dat Duffy zeker geen ééndagsvlieg is.

Ga hier niet te veel woorden aan verspillen, maar dit is alles behalve waarop ik had gehoopt. Rockferry was en is nog steeds een geweldige plaat en dit is, tja wat is dit eigenlijk. Laat ik het maar omschrijven als een mengelmoes van van alles en nog wat met een veels te geknepen / nasale stem gezongen.
Dit album doet mij voorals nog (behalve irritatie opwekken) helemaal niets.

De deceptie van het jaar wat mij betreft.

En dan zijn het toch alweer te veel woorden naar mijn zin.

Ondanks ik bij Rockferry helemaal weggehoond werd, blijkt toch steeds vaker op MuMe dat mijn mening helemaal zo gek nog niet is. De meeste mensen doen er gewoon wat langer over om er achter te komen dat Duffy een noten en zaden-verzamelaarster is met een goed verkopend koppie en niet veel meer.

Vond Mercy destijds al verschrikkelijk, en toen hoorde ik Well, Well, Well voor het eerst....

Was de voorganger in ieder geval aan te horen en best wel grappig, ondanks die bibber in de stem, dit is dramatisch: doei dufje

Mjuman, je hebt een prima recensie geschreven, waar ik mij niet helemaal in kan vinden (what's new?), alleen zou je willen stoppen met de (mental) floss? Anders word je wat voorspelbaar en dat moeten we niet hebben natuurlijk.

Het titelnummer is een mooi nummer, waarop de stem van Duffy het best uitkomt. Er staan nog wel best leuke nummers op, zoals 'Breath Away', maar een nummer als 'Well Well Well' vind ik dan weer een absolute miskleun. De verhoudingen zijn een beetje in evenwicht voor mij.

2,5 sterren

Was dit haar debuut geweest, hadden we nooit van Duffy gehoord. Haar stem is nog niet eens het grootste probleem, het songmateriaal is ondermaats en de arrangementen bij momenten gewoonweg lelijk. En dat terwijl ik 'Well, Well, Well' niet eens zo slecht vond. Voor 'Hard for the Heart' en het titelnummer valt ook nog wat te zeggen, maar verder lijkt alles een beetje verloren. Zangeres en producers weten niet hoe ze zich op Endlessly moeten gedragen.
Op Rockferry had haar persona voor mij iets prefab-robotachtig, alsof ze een onbestaand gevoelloos wezen was. Dat gekoppeld aan gevoelige, catchy nummers creëerde een zekere mystiek die werkte. Je kon er je vinger niet opleggen, wie Duffy was. Hier geeft ze blijk het zelf ook niet te weten. Ze denkt na en dan slaat de robot tilt.

Ik heb het album nu opstaan en vind het op zich niet verkeerd klinken. Ik verwacht ook geen tweede ' Rockferry'