Duffy - Endlessly (2010)

Inderdaad Mjuman, dat is een betere plaat, hoewel het ook niet het hele album goed niveau is zijn er al zeker 5 nummers die ontzettend goed zijn. Rox is een fijne zangeres en het verbaast me eigenlijk dat ze niet meer aandacht heeft gekregen na die single My Baby Left Me.

Ik was vandaag in York. Grote cd keten HMV verkoopt dit album nu al voor £5,-. Is wel heel veel zeggend!!

Zeg dat, zeker gezien het feit dat ze daar $$ (dollares) hanteren en geen ££ (ponden)!

Je geografische kennis zal toch wat beter moeten zijn als je bijdehand wil doen

Ik zit in york. Niet new york... en york is toch echt uk hoor

York, ja daar haalt AH zijn ham vandaan - te snel gelezen; en ik dacht al dat het lag aan de weergave van het teken op het toetsenbord (MuMe geeft niet altijd de tekens correct weer).

ken beuren, het is immers ook vrijdag avond. Anyway, album lijkt ook hier dus een groot fiasco te zijn, al heb ik de nieuwe adele ook al voor 8 pond gezien. En dat is toch erg succesvol dacht ik zo te denken

Eerlijk gezegd snap ik niet zo goed waarom er zo negatief wordt geschreven over dit album.

Toen ik Wel, Well, Well op de radio op het werk voor het eerst hoorde kon het mij ook niet erg bekoren en stoorde ik mij enorm aan de vibrato in haar stem, die zeker op die kleine speakertjes heel erg aanwezig was.

Ik vond Rockferry een erg goed album en heb deze dus ook zeker geprobeerd. Al was ik wel wat bang nadat ik dus alleen nog Well, well, well had gehoord.

Toen ik het album voor het eerst hoorde viel hij me alles behalve tegen! De meeste nummers klinken gewoon goed met 'Breath Away' als zeer positieve uitzondering.

Voor mij een van m'n favoriete cd's van 2010.

Ik vind het echt een draak van een album...

If they call it heartache
Why is the rest of my body aching
Why is the rest of my body shaking

Nee niks voor mij dit..

1,5*

Ai...dat is mijn 1ste gedachte bij aanvang van deze opvolger van Rockferry. Vooral de eerste helft van het album is bijkans niet om aan te horen. Duffy's stem ligt nu wel heel dicht bij die comedyserie The Nanny met Fran Drescher. Het doorhangen in haar eindklank klinkt als een kraai die een lokroep doet. Het is allemaal teveel een truukje. Daar waar ik van mening was dat het bij haar debuut in evenwicht was en ondersteunend bij de muziek, is de balans hier helemaal zoek. Ook zijn er hier geen echte nummers die blijven hangen. Vanaf Endlessly wat samen met Hard for the Heart m.i. het beste is wat dit album te bieden heeft, bevestigt ze naar mijn gevoel dat die eindeloze kraak in haar stem, niet eigen is. Ze kan mooi hoog, zuiver en zachter zingen en die kraakjes subtieler inzetten. Duffy is geen Springfield,

Duffy is afgeschreven. Deze plaat is rotzooi.

CD nu diverse malen geprobeerd te beluisteren. Oef wat een opgave! Composities,stem e.d. niet meer aan mij besteed. Jammer want met haar vorige cd heeft Duffy bewezen het zeker wel te kunnen.

Helemaal niet zo'n slecht album. Kan er met plezier naar luisteren. Het haalt misschien niet het niveau van haar voorganger, maar slecht wil ik dit zeker niet noemen.

Nummers als My Boy, Keeping My Baby, Don't Forsake Me, Breath Away en Lovestruck zijn prima te verteren.

Wàt een pràchtige albumcover zeg. Een rasecht kunstwerk die foto waarop Duffy als een heerlijke schattige en snoezelige Blonde honnepon eindeloos en genotzaam voor zich uitkijkt.
En dan spreek ik nog niet over de tot extase brengende nummers die op dit album staan.
5 sterren !

Toch wel een tegenvaller vergeleken met haar vorige album. Die vibratie in haar stem irriteert mij en er staan een aantal nietszeggende huppelde-pup-nummers. Enkel met Breath Away en Hard for the Heart bereikt Duffy het peil van haar vorige album.

Ik heb een tijdje geleden besloten om mijn albums toch ook maar eens van een score te voorzien, meestal wel pas na een album nog eens beluisterd te hebben. Ook hier dus, maar de score die ik in gedachten had wijkt wel veel af van het gemiddelde, iets dat me eigenlijk niet zo vaak voorkomt bij albums met een hoger stemmers aantal.
Ik begrijp ook de meeste kritieken niet goed, dewelke me dikwijls lijken gebaseerd te zijn op een verkeerd uitgangspunt: (Ten onrechte) te hoog gestelde verwachtingen op basis van het voorgaande album. Volgende quote uit een (positieve) recensie lijkt me hier zeker op zijn plaats:

"Duffy's artistieke pretenties zijn beperkt. Geen geforceerde vernieuwing om de smaakpolitie te plezieren. Dit is gewoon prettige popmuziek." (recensie)

Ik vind deze denk ik zelfs nog iets beter dan de voorganger, hij komt alvast toch eerlijker over.

"Well Well Well" is zo'n typisch "hate it or love it"-nummer. Staan zeker enkele leuke nummers op de cd, maar niet echt iets dat blijft hangen. In de UK is dit album ongelofelijk geflopt en afgebroken. De platenfirma heeft ook niet echt veel moeite gedaan om het album te promoten. In België en Nederland zijn we nog vrij mild geweest. Hier is "Well Well Well" toch nog een hitje geworden. Ze is momenteel aan een nieuwe album aan het werken ... Hopelijk wordt dit nog iets, anders is het vrees ik over & out.

Ik vind de scores wat overdreven. Het debuut is absoluut beter, (dat was dan ook een wereldplaat), maar hier staan toch ook absoluut prima tot zelfs prachtige nummers op. Ik vind het juist wel leuk dat hij zo afwijkt, houdt de spanning erin.

Ik heb vooralsnog, als selectief mens dat niet klakkeloos alles uitprobeert zijnde, geen zin gehad om deze cd in z'n geheel te beluisteren. Ondanks dat ik z'n voorganger bezit, die ik niet verkeerd vind, en de fraaie hoesfoto van deze tweede (tja, ik vind dat soort vrouwen mooi, ze lijkt hier zowaar op m'n avatar).

Dat Well, well, well heeft iets enorm geforceerds over zich, waar de oudere nummers dat níet hadden. Ik kan er de vinger niet opleggen waar het hem dat in zit, gewoon een gevoel.

En Lovestruck voelt als iets dat ook een midtempotje van de hedendaagse Kylie Minogue had kunnen zijn; die ik de laatste jaren wat té gemaakt vind klinken (en dit dus ook...).

Endlessly vind ik iets beter, zit gevoelsmatig dichterbij de oude nummers, maar toch: dit drietal in combinatie met wat ik er zoal over lees... laat de rest maar zitten.

Weer eens geluisterd.

De hoes vind ik nog steeds erg mooi (mooie dame ) maar ik irritieer me nu ook aan die irritante vibratie in haar stem.
In "breath away" is dit echt verschrikkelijk! En ik snap niet waarom, want live zingt ze echt heel erg ok, maar de nadruk is er bij dit album wel heel erg op gezet.

Halfje naar beneden, 2 sterren

Dapper!

Tja, als je Rockferry deel 2 verwacht (zoals volgens mij velen hier) wordt je teleurgesteld, maar als je zonder verwachting luistert valt er veel te genieten! Na elke draaibeurt meer. Ook al is de plaat erg kort. Zelfs als het een LP was geweest.

Duffy; Blijft een mooi plaatje. De hoes dan. Verder teleurstellend wat mij betreft. ⬇️Dat deze dame veel beter kan heeft ze mijn inziens eerder bewezen. Ben haar uit het beeld verloren. Nieuw werk?

Nu keer of 5 geluisterd, en wordt steeds beter. Snap het lage cijfer niet zo. Die vibratie in haar stem? Ja, misschien wat onnatuurlijk, maar voor mij geen groot punt. Slechts een paar matige songs, veel goede en de afsluiter is een topper. Heel anders geproduceerd dan de voorganger (niet op safe gespeeld) maar wederom erg smaakvol.

Voor mij precies andersom (een paar goede songs en aardig wat mindere songs). Waarbij de goede songs wel heel genietbaar zijn overigens.
De afsluiter is inderdaad de topper. Geweldig nummer.
"Don't forsake me" is ook goed.

Ik heb wat programmeerwerk gepleegd en iedere keer als ik deze plaat afspeel komt die hoes levensgroot op mijn televisie tevoorschijn.
Haar blonde haren worden nog intenser als ik de ambilight aanzet.
Als ik die hoes nou ook nog naar 3D kan converteren dan kan ik haar misschien aanraken..

Ik zweer het je..soms knipoogt ze naar me

Hoorde vandaag 'Well, Well, Well' tijdens het rennen, en maar meteen opgezocht wie dit dan zong. Nooit gedacht dat het Duffy zou zijn. Wat een fantastisch nummer is dat zeg.

Duffy nam voor de soundtrack van de film 'Legend' twee nieuwe nummers op: Whole Lot of Love en Dear Heart. Eerstgenoemde is een up tempo soulnummer(zonder irritant vibrato) en Dear Heart doet denken aan de ballads uit het begin van haar carrière.

Beide nummers zijn te beluisteren via Spotify.

Dank voor de tip! Al vijf jaar geen nieuw werk, werd wel tijd!

Apart om je oude meningen na jaren terug te lezen. Endlessly is in de loop der jaren uitgegroeid tot een van m'n favoriete platen aller tijden. Werkelijk élk nummer is raak en haast pijnlijk mooi. Het debuut mag er zeker ook nog steeds zijn, maar de opvolger is voor mij het onbetwiste voorlopige hoogtepunt uit Duffy's carrière.

Mij verbaast hoe eensgezind velen zijn dat dit tweede album een teleurstelling is, alsof het een objectief feit is. Nee! Ik heb van de week ook weer erg genoten. Iedereen die het slotnummer niks aan vindt: wake up, get a life!

Via de hoes van dit tweede album lijkt Duffy de transitie van kitchen sink-meisje naar glamoureuze Bardot-lookalike te willen uitstralen, en dat gaat haar eigenlijk best goed af, getuige die benen op het trappetje op de laatste foto van het CD-boekje, en dat is tegelijk mooi symbolisch voor het verschil tussen beide platen : van enigszins triestige Northern Soul naar een iets frisser disco-pop-geluid. Leuk ook dat ze voor negen van de tien nummers hiervan gebruik heeft gemaakt van Albert Hammond, componist en uitvoerder van diverse klassieke pophits uit mijn jeugd. Heeft die samenwerking z'n vruchten afgeworpen? Wat mij betreft wel, want hoewel sommige van de up-tempo-nummers ontsierd worden door het kleine-meisjes-stemmetje waar ik langzaam maar zeker wel genoeg van krijg, bevat Endlessly toch ook een paar prachtige ballades waarop de gebroken harten zeer ontroerend over het voetlicht worden gebracht (met name Too hurt to dance, Don't forsake me, Breath away en Hard for the heart), en ik was ook aangenaam verrast doordat er volgens het boekje voornamelijk akoestische instrumenten zijn gebruikt, hoewel er af en toe wel een licht onaangename synthetische gloed over de produktie ligt. Hoe dan ook, de verrassing van Rockferry is er natuurlijk af, en de up-tempo-nummers hiervan bevallen me niet allemaal even goed, maar als geheel vind ik dit toch best een leuke opvolger. Wat heeft ze eigenlijk in de acht jaren daarná gedaan? Is er nog steeds sprake van "an extended break from the music industry to work on her third studio album" zoals de Engelse wikipedia stelt?