Duffy - Endlessly (2010)

Zowel Adele als Duffy kwamen een beetje in dezelfde tijd opzetten en konden verder voortborduren op het succes dat zich inzette met Amy Winehouse. Er volgden er nog velen.
Deze dames zullen wel nooit helemaal los van elkaar gezien gaan worden en daar dragen dit soort opmerkingen van mijn kant ook aan bij uiteraard.
Maar goed: gaat Duffy het waarmaken na dat heerlijke debuut? Single Well Well Well doet me namelijk niet veel daar waar ik de eerste Adele, Rolling in the Deep, geweldig vind.

My Boy laat alvast horen dat de dreinstem misschien wel eens een vaststaand gegeven kan worden. Het nummer heeft een opsmuk gekregen in de vorm van synths die het geheel naar mijn mening nogal lelijk maakt. Het haalt alle soul uit het nummer en maakt er een vervelend kinderdeuntje van. My Boy is het niet kan ik u zeggen.
Too Hurt to Dance is een mierzoet nummer maar klinkt gelukkig wat volwassener dan de opener. Toch blijf ik me ergeren aan haar stem, iets dat me op het vorige album helemaal niet overkwam. Die storende factor begint nu wel wat te overheersen en als dan ook het nummer zelf niet al te sterk is vrees ik het ergste voor de rest. Toch denk ik wel dat dit typisch zo'n nummer is dat ik later een stuk beter ga vinden. Even afwachten dus wat de tijd er mee gaat doen.
Door met de disco-soul van Keeping My Baby: ook dit klinkt wel wat gelikter dan we gewend zijn van het vorige album maar het is het eerste nummer dat ik prima vind klinken en waar haar zang me wat minder stoort. Het is een lekker swingend nummer dat oude tijden doet herleven: een beschaafd dansfeestje is uw deel.
Over single Well Well Well hoef ik niet veel meer te zeggen lijkt me. Het nummer an sich vind ik eigenlijk bijzonder lekker maar ik hoef niet meer te vertellen wat me dwarszit hier. Volgende keer een beetje minder zeikerig Duffy.
Don't Forsake Me is de terugkeer van de Duffy zoals ik haar wil horen. Dit had ook op haar debuut kunnen staan. Een lekker authentiek, warm zwijmelnummer vol soul. Geen toeters en bellen, geen toegevoegde frutsels maar lekker puur. Ze kan het dus nog wel!
Titeltrack Endlessly volgt en gaat van start op akoestische gitaarklanken. Rondom het kampvuur met Duffy en dat levert wederom een prima nummer op. Het is wel duidelijk dat Duffy zich wat mij betreft gewoon bij een authentiek geluid moet houden. Daarin komt ze het best tot haar recht. Het mag dan wel verre van origineel zijn en een regelrechte trip naar memory lane; het klinkt er in elk geval niet minder door. Niks mis met 'old school'.
Breath Away heeft het ietwat kitscherige van sterren als Charles Aznavour of Gene Pitney. Marc Almond zou dit nummer zo op zijn latere albums kunnen plaatsen. Maar kitscherig hoeft niet persé slecht te zijn; integendeel. Dit nummer klinkt ook 'oud', heeft strijkers en koortjes in huis zoals het hoort en daarmee lukt het gelukkig weer om de vieze smaak van de valse start weg te krijgen. Dit zijn gewoon heerlijke zwijmelpop liedjes uit de oude doos gezongen door een frisse jongedame van nu.
Bij Lovestruck komt er een wat hedendaagser sound bij het oude geluid. Poppy dus en even twijfel ik weer maar dat is gelukkig maar een fractie van een seconde want dit klinkt erg lekker. Waarom ik ook hier aan Marc Almond moet denken is voor mij een raadsel, misschien omdat dit nummer iets weg heeft van zijn Enchanted-periode en dat is kitsch van de bovenste plank maar wel van het betere, gedegen soort. Van mij mag ze nu wel hoor: heerlijk.
Girl sluit makkelijk aan bij Lovestruck en heeft wat weg van Nancy Sinatra. Als ik de cover van dit album bekijk vind ik dat het best passen bij dit nummer. Helemaal die tijd; tuttig en toch onweerstaanbaar: een klein feestje in je woonkamer (of was het nu meer een chique cocktailparty?!).
Hard for the Heart is de afsluiter van dit vrij korte album. De franse zuchtmeisjes lijken niet ver weg, alleen kan Duffy toch ietwat meer haar strot opentrekken dan haar collega's. Opeens ben ik ook vergeten dat haar stem zo irritant klonk aan het begin en opeens besef ik dat dit wederom een fijn nummer is en daarmee weet ze het allemaal toch binnen de perken te houden en valt het al met al reuze mee.

Endlessly duurt niet lang en daar zullen wel weer een hoop mensen ontevreden over zijn. Zelf vind ik het eigenlijk genoeg zo. Meer nummers in deze stijl zouden het stroperig maken en nu blijft het vers en leuk.
De paar missers zijn haar vergeven: vooruit. Gewoon niet meer doen de volgende keer en dan hoef ik ook niet meer zo te schrikken.
Nu is het een album dat tegen mijn verwachting in nog best meevalt. Minder goed dan het debuut, maar het smaakt allemaal best en de skiptoets is natuurlijk zo gevonden. Leuke EP zeg ik dan maar

Toch eigenlijk best lang uitgekeken naar deze release van Duffy. ‘Rockferry’ blijft wat mij betreft een van de beste releases van de afgelopen vijf jaar en daarom waren mijn verwachtingen voor dit album best hoog.

Het album opent met ‘My boy’, een nummer om goed in de stemming te komen voor de rest van het album. Naast pop/soul lijkt het nummer ook wat eigentijdse disco invloeden te bevatten. Vervolgens komt een ballad ‘Too hurt to dance’, een nummer dat m.i. gestript is tot de basis, met zo weinig mogelijk middelen is geprobeerd een nummer te presenteren dat opvalt vanwege de eenvoud maar toch staat als een huis. ‘Keeping my baby’ gaat ook wat meer richting disco, dit zou zomaar een opgepimpte versie kunnen zijn van een oud Boney M nummer, en nee, dat is niet bedoelt als belediging, de instrumentatie is op en top; er is veel aandacht besteed aan kleine details. ‘Well well well’, wederom een ijzersterke begeleiding maar ja, wat wil je ook met The Roots hè!? Wat mij betreft een goedgekozen leadsingle met een eigentijdse en moderne sound, verre van de “oude” soul sound zoals we bijvoorbeeld hoorden bij ‘Mercy’, dus ach, ik vind haar best vernieuwend met dit nummer. Om nog maar te zwijgen over het pakkende deuntje. ‘Don’t forsake me’ is het eerste nummer dat ons weer de oude Duffy laat horen en is tevens het eerste nummer dat “klassieke” klanken heeft en wat mij betreft geclassificeerd mag worden als soul in zijn meest pure vorm. De titeltrack ‘Endlessly’, een ballad, laat weer wat nieuws binnen het album horen, zo vind ik het zelf een pop/folk geïnspireerd nummer mede door de akoestische feel en heeft het verder weinig met soul te maken. ‘Breath away’ is wederom een ballad, wel een hele goede overigens, maar misschien is het net even teveel van het goede achter elkaar, er had op dit moment best een knaller á la ‘Rain on your parade’ gemogen. Wederom lof voor de instrumentatie want die is op dit album toch echt subliem. ‘Lovestruck’ heeft (ook) wat moderne disco geluiden is wat mij betreft dé knaller op het album, het nummer heeft het kaliber van een willekeurige Donna Summer hit alleen dan anno nu. ‘Girl’ lijkt zijn inspiratie vandaan te hebben gehaald bij het repertoire van 60s teen popsingers en is eigenlijk het eerste nummer waar ik aan moet wennen en me niet gelijk heeft overtuigd. De afsluiter ‘Hard for the heart’, het mooiste nummer is keurig bewaard voor het laatst, lekker ritme, mooie melodie en de heerlijke laidback beheerste zang -zoals maar weinigen kunnen- zorgen ervoor dat je naar meer verlangt.

Met ‘Endlessly’ stapt Duffy af van de pure Blue Eyed Soul sound die we hoorden op ‘Rockferry’. Er is plaats gemaakt voor vernieuwing in de vorm van eigentijdse en moderne klanken van genres van weleer (bijvoorbeeld disco). Misschien beantwoordt ‘Endlessly’ niet geheel de verwachtingen van menigeen, mede door de toch best andere stijl die Duffy aanneemt (zoals we bijvoorbeeld ook zagen/hoorden bij Gabriella Cilmi).

Zelf heb ik door ‘Endlessy’ nog meer bewondering voor haar, want hoewel velen ongetwijfeld zullen vinden dat een album is met een ouderwetse en authentieke soul sound, is het dat m.i. ab-so-luut niet. Eigentijds en experimenteel doch commercieel vind ik eerder op zijn plaats. ‘Endlessly’ creëert wellicht een vernieuwende sound en daarvoor kan ik haar alleen maar complimenteren. Haar stem blijft nochtans uniek en vooral haar beheerstheid qua zang zorgt ervoor dat ze langzaam maar zeker best gezien mag worden als de Dusty Springfield van nu – maar natuurlijk heeft ze nog een lange weg te gaan…

Bijeengeraapt album? Hoe kom je daar toch op? Dit album heeft inderdaad wat meer popinvloeden dan het soulfulle debuut Rockferry. Maar dat zorgt juist wel weer voor een mooi geheel juist gebaseerd op die mix van soul en pop.
Rockferry was natuurlijk een fantastisch debuut en ik vind het al heel wat dat ze enigzins in de buurt komt. Dit Endlessly zal niet in mijn top 10 van het jaar eindigen, zoals Rockferry wel deed, maar dat hoeft toch ook niet steeds
Ook vind ik het sterk om ook wat andere invloeden in de muziek toe te laten en niet met een Rockferry 2 te komen. Bij de popinvloeden moet ik soms denken aan de heeeele oude Madonna debuutplaten. En dat bedoel ik niet negatief.

Er staan trouwens genoeg goede songs op dit Endlessly, met als hoogtepunt Hard For The Heart. Ook heel aardig is trouwens de acoustische versie van Well, Well, Well: die staat op de maxisingle van dat nummer.
Haar stem blijft prachtig, echt bijzonder hoor. En ik zeg zoiets niet snel hier, maar wat een prachtfoto op de cover, wat een uitstraling. En die uitstraling hoor je ook in haar eigen muziek door.

In 2008 ontmoetten wij het nieuwe Engelse toptalent Duffy. Met haar debuutalbum 'Rockferry' overtuigde ze iedereen. Het lange wachten op het vervolg is nu gestopt en met ‘Endlessly’ kan Duffy bewijzen dat niet een eendagsvlieg was.

Met de matige single ‘Well, Well, Well’ werden we al lekker gemaakt voor het album. Maar wat het meest opviel was het nasale stemgeluid van Duffy. We zijn dus benieuwd hoe de rest van het album ervan afbrengt.

'My Boy' is de opener van dit album. En eerlijk gezegd niet echt een opener die mij meteen omver blaast. Het nummer klinkt vooral wat kinderachtig.Het nasale stemgeluid van Duffy dat we hoorden op de single 'Well, Well, Well' is ook hier aanwezig. En hopelijk niet het hele album aanwezig, want dat zal me gaan irriteren.
'Too Hurt to Dance' is een meer Rockferry-waardig nummer. Mooi gezongen, zoals we van Duffy gewend zijn. Het nummer is erg goed opgebouwd. Het allemaal wel wat zoet, maar dat past mijn inziens goed bij deze dame.
Met 'Keeping My Baby' gaat ze daar goed in verder. De vergelijking met het steengoede Rockferry zal nog lang gemaakt worden en ik moet zeggen dat dit nummer er zo bij past. Luistert heerlijk rustig weg en is één van mijn favorieten van dit album.
Dan de gewraakte single 'Well, Well, Well'. Er is al veel over gesproken. En dan vooral over het stemgeluid van Duffy. Over de ritmiek hoeft ook niet gesproken te worden, want dat zit erg goed in elkaar. Maar die stem, dat irriteert gewoon vrij snel. Aan de andere kant, er zijn dit jaar wel ontelbaar slechtere singles uitgekomen van andere artiesten.
'Don't Forsake Me' dan, een nummer waar ik bijna ademloos naar geluisterd heb. Zo hoort Duffy haar nummers te maken! Een prachtige ballade, perfect en gevoelig ingezongen. De juiste, minieme instrumentatie en prachtig opgebouwd. Wat een uithalen! Kip-pen-vel!
De vraag is dan natuurlijk of we zo lyrisch kunnen blijven met de titeltrack 'Endlessly'. Wat opvalt is het mooi gitaar-arrangement. Ten eerste omdat we dit nog niet eerder gehoord hebben van Duffy. Ten tweede omdat het de stem van Duffy goed ondersteund. Het sfeertje van het nummer is bijzonder authentiek. Erg mooi gedaan weer. Ook een nummer zoals Duffy het best tot haar recht komt. Zodoende hebben we hier twee favorietjes achteréén
Met 'Breath Away' wordt die aardige authentieke sfeer ook weer benaderd. Alleen is het voor het gevoel allemaal wat minder uitgevoerd als bij de vorige twee nummers. Helemaal niks mis met dit nummer, maar het had wat spannender gekund.
'Lovestruck' kent een funky begin en die funkiness blijft ook goed in de instrumentatie zitten bij dit nummer. Het weer eens wat swingender werk en dat is welkome afwisseling bij dit album. Het geheel is allemaal wat meer pop, in plaats van de bekende soul. Maar het is wel gewoon een lekker nummer. Een nummer waar 'Girl' naadloos op aansluit. Wederom een erg poppy sound, maar zeker niet te versmaden. Het is zelfs uiterst aanstekelijk te noemen.
'Hard for the Heart' is dan alweer de afsluiter van dit toch wel korte album. Maar de afsluiter is erg waardig. Mooi nummer, vooral erg aantrekkelijk door de leuke break die er in zit.

En dan zijn we dus alweer klaar met Endlessly. En het moet gezegd worden: het haalt het niveau van haar debuut zeker niet. Niettemin kunnen we weer genieten van een aantal erg mooi nummers en kan ik stellig zeggen dat Duffy zeker geen ééndagsvlieg is.

Ik heb de cd inmiddels in bezit, en kan concluderen dat dit gewoon wel een aardig album is, en geen waardige opvolger van Rockferry, maar... hoe moeilijk is het om zo'n debuut te overtreffen?

Dat lukt niet heel veel artiesten! Hoge verwachtingen na zo'n album vallen vaak tegen!

Rare is alleen dat ze soms tegen het irritante aan zingt op dit album. Waarom die verandering?

Al met al blijven er echt nog wel aardige nummers over, zelfs Well Well Well vind ik een van de betere songs op dit album!

Gewoon wel aardig = middelmaat, en dus 2,5 ster!

Was ik over Rockferry nog zeer enthousiast, van de opvolger ben ik een stuk minder gecharmeerd.

De eerste kennis making met het nieuwe album van Duffy was de single Wel Wel Wel en dat vond en vind ik nog steeds een zeer slecht nummer. Als dat de toon en nivo voor het nieuwe album zou worden dan zou het aan mij niet besteed zijn.

Gelukkig is het album nog best redelijk te noemen op de misser Well Well Well na is best wel te doen.
My Boy is een aardig pop nummer, maar wat dat publiek er bij doet begrijp ik niet helemaal.
Too hurt To Dance lijkt er al meer op, een rustige ballad die er best mag zijn en de eerste "blue eyed sixties soul" invloeden zijn gelukkig weer te horen.
Keeping My Baby is wat meer uptempo, een nummer dat zo uit het engeland van de jaren 60 had kunnen komen.
Well Well Well laat ik daar maar geen woorden meer aan vuil maken had echt niet op dit album gemoeten en haalt het geheeld behoorlijk naar beneden.
Don't Forsake Me is wederom een zeer gevoelige ballad die mooi fragiel gezongen is.
Endlessly is in essentie best een mooi nummer maar om de een of andere reden is Duffy behoorlijk met haar stem in de weer en dat pakt niet bijster bijzonder uit, jammer gemiste kans denk ik, de muziekale sfeer is echter wel heel goed.
Breath Away had zo van Dusty Springfield kunnen zijn het nummer hiervoor overgins ook, eigenlijk alle ballades op dit album. Maar weer die stem, er iets in haar intonatie veranderd iets waar ze tentijde van Rockferry nog geen last van had.
Lovestuck is een pop nummertje dat hier eigenlijk niet echt thuis hoort, het klint te eigentijds
Girl is van het zelfde laken een pak als Lovestruck.
Hard For the Heart is een redelijke afsluiter van dit album.

Of het nu komt doordat de productie en het co-schrijverschap in handen was van Albert Hammond of dat dit album Engels aandoet waar Rockferry Amerikans andeed of omdat Duffy haar stem niet meer is wat het geweest is, ik ben er nog niet helemaal uit maar dit is wat mij betreft zeker geen waardige opvolger van Rockferry.

Er staan zeker een aantal goede nummers op dit album (Too Hurt To Dance, Don't Forsake Me, Breath Away) maar ook een paar regelrechte missers (My Boy, Well Well Well, Girl).
En dan is er iets veranderd aan haar stem, iets waarvoor ik eigenlijk al een beetje bang was nadat ik op North Sea Jazz vorige jaar bij haar optreden vroegtijdig ben weggegaan omdat het te schel / nasaal was.

Al met al toch nog 3.5*

Ik heb een tijdje geleden besloten om mijn albums toch ook maar eens van een score te voorzien, meestal wel pas na een album nog eens beluisterd te hebben. Ook hier dus, maar de score die ik in gedachten had wijkt wel veel af van het gemiddelde, iets dat me eigenlijk niet zo vaak voorkomt bij albums met een hoger stemmers aantal.
Ik begrijp ook de meeste kritieken niet goed, dewelke me dikwijls lijken gebaseerd te zijn op een verkeerd uitgangspunt: (Ten onrechte) te hoog gestelde verwachtingen op basis van het voorgaande album. Volgende quote uit een (positieve) recensie lijkt me hier zeker op zijn plaats:

"Duffy's artistieke pretenties zijn beperkt. Geen geforceerde vernieuwing om de smaakpolitie te plezieren. Dit is gewoon prettige popmuziek." (recensie)

Ik vind deze denk ik zelfs nog iets beter dan de voorganger, hij komt alvast toch eerlijker over.

Ik heb vooralsnog, als selectief mens dat niet klakkeloos alles uitprobeert zijnde, geen zin gehad om deze cd in z'n geheel te beluisteren. Ondanks dat ik z'n voorganger bezit, die ik niet verkeerd vind, en de fraaie hoesfoto van deze tweede (tja, ik vind dat soort vrouwen mooi, ze lijkt hier zowaar op m'n avatar).

Dat Well, well, well heeft iets enorm geforceerds over zich, waar de oudere nummers dat níet hadden. Ik kan er de vinger niet opleggen waar het hem dat in zit, gewoon een gevoel.

En Lovestruck voelt als iets dat ook een midtempotje van de hedendaagse Kylie Minogue had kunnen zijn; die ik de laatste jaren wat té gemaakt vind klinken (en dit dus ook...).

Endlessly vind ik iets beter, zit gevoelsmatig dichterbij de oude nummers, maar toch: dit drietal in combinatie met wat ik er zoal over lees... laat de rest maar zitten.

Via de hoes van dit tweede album lijkt Duffy de transitie van kitchen sink-meisje naar glamoureuze Bardot-lookalike te willen uitstralen, en dat gaat haar eigenlijk best goed af, getuige die benen op het trappetje op de laatste foto van het CD-boekje, en dat is tegelijk mooi symbolisch voor het verschil tussen beide platen : van enigszins triestige Northern Soul naar een iets frisser disco-pop-geluid. Leuk ook dat ze voor negen van de tien nummers hiervan gebruik heeft gemaakt van Albert Hammond, componist en uitvoerder van diverse klassieke pophits uit mijn jeugd. Heeft die samenwerking z'n vruchten afgeworpen? Wat mij betreft wel, want hoewel sommige van de up-tempo-nummers ontsierd worden door het kleine-meisjes-stemmetje waar ik langzaam maar zeker wel genoeg van krijg, bevat Endlessly toch ook een paar prachtige ballades waarop de gebroken harten zeer ontroerend over het voetlicht worden gebracht (met name Too hurt to dance, Don't forsake me, Breath away en Hard for the heart), en ik was ook aangenaam verrast doordat er volgens het boekje voornamelijk akoestische instrumenten zijn gebruikt, hoewel er af en toe wel een licht onaangename synthetische gloed over de produktie ligt. Hoe dan ook, de verrassing van Rockferry is er natuurlijk af, en de up-tempo-nummers hiervan bevallen me niet allemaal even goed, maar als geheel vind ik dit toch best een leuke opvolger. Wat heeft ze eigenlijk in de acht jaren daarná gedaan? Is er nog steeds sprake van "an extended break from the music industry to work on her third studio album" zoals de Engelse wikipedia stelt?