Sweet - Off the Record (1977)

Off the Record vond ik begin dit jaar in puntgave klaphoes. Opvallend is dat de buitenhoes niet vermeldt welke nummers erop staan. Het is 1977 en Sweet is getransformeerd naar een serieuze, hardrockende groep die de glitters in de prullenbak had gesmeten.
Sweets vijfde "serieuze" album, opvolger van Give Us a Wink, die ik vroeg of laat in het wild op vinyl hoop tegen te komen. Tevens opvolger van compilatie-plus-liveplaat Strung Up. Geen singlehits in Nederland, maar de stampende opener Fever of Love haalde in Duitsland de top 10 met de kenmerkende koortjes en rauwe stem van Brian Connolloy.

Lost Angels heeft lekker gitaarwerk, synthesizers van de hand van gitarist Andy Scott, halverwege een versnelling en tegen het einde buisklokken. Het gitaargeluid doet soms aan Queen denken en de gestapelde groepszang ontbreekt evenmin. Midnight to Daylight drijft op een swingende shuffle en Scott speelt bovendien mondharmonica.

Hierboven en elders valt te lezen over de connectie tussen Deep Purples Woman from Tokyo en Sweets Windy City. Qua gitaargeluid moet ik echter aan Black Sabbaths Never Say Die! van het jaar erop denken en de loepzuivere refreinen hebben weg van Uriah Heep. Nooit eerder hoorde ik die drie samengevoegd en tegelijkertijd is dit hártstikke Sweet.

Kant 2 start uptempo met Live for Today en de gil van Connolly in het intro herinnert aan Deep Purples Highway Star. Drummer Mick Tucker gaat met dubbele basdrum los in het intro van She Gimme Lovin', waar valt te horen waarom de groep invloedrijk was op de New wave of British heavy metal die vanaf 1980 bovengronds kwam.
Het grotendeels akoestische Laura Lee is vervolgens een onverwachte stap. Een sterk nummer waar Connolly ijl zingt en dat pas tegen het einde steviger wordt. Je zou er Led Zeppelin in kunnen horen.
Midtempo stoempt Hard Times inclusief een snelle gitaarsolo en Funk It Up is wat de titel suggereert: funkrock. Wat is Tucker toch goed! Hij zet een strakke groove neer met fraaie fills en andere details. Een onverwacht slot, zeker met het handgeklap; een geslaagd zijweggetje naar de discotheek, zij het ongeschikt voor hardrockpuristen.

De elpee kreeg later nog uiteenlopende cd-versies met bonussen, wellicht dat ik er daar ook nog wel eentje van aanschaf. Zo zie ik een editie uit 2017 met daarop de Amerikaanse mix van Fever of Love, die een licht afwijkend intro kreeg.

Je kunt horen dat "links en rechts het nodige wordt gespiekt", zoals vielip in het vorige bericht terecht opmerkt, toch ben ik net als hij content met het resultaat. Sterker nog, de groep heeft ondanks alle overeenkomsten met collega's een eigen geluid. Een dikke 8 van mij.