King Crimson - Lizard (1970)

Het zal misschien verbazen wat ik hier zeg maar eigenlijk vind ik Red helemaal niet zo sterk. Ja, de muziek is het wel maar de klankkleur staat me niet zo aan: het is heel erg gericht op de gitaar, bas en drums met wat toetsen hier en daar en nog wat kleine toefjes andere instrumenten. Het is dat grauwe dat in de jaren 90 ook helemaal terug zou komen wat me helemaal van KC liet afdrijven.

Daarentegen zijn alle KC's album t/m Islands grote favo's van me om de diversiteit in klanken die je hoort op die albums. Met name Lizard en Islands zijn tegenwoordig mijn meest gedraaide KC albums.

Verbazen doet het me allerminst: er mee eens zijn is heel iets anders. . Hier vladdert KC nog een beetje alle kanten op, maar weet al gelijk een extravaganze combinatie te maken van Jazz,klassiek en Rock. Hier zijn de elementen nog niet helemaal met elkaar vermengd, met als gevolg een breed klankentapijt, maar nog geen harde lijn zoals we die wel vinden in het heilige trio. Daar werden de elementen die hier al aanwezig zijn vakkundig met elkaar gemixt. Helaas is hierdoor wel het klankenpallet enigzins verloren gegaan.

Binnen progressieve rock heb ik op moment het meest met de enigzins grauwe,gestroomlijnde vorm(Tool,PT,Gazpacho,latere van der graaf en KC). De bredere orchestrale prog(DT,camel,yes etc) vind ik ook erg goed overigens, alleen heeft het vaak niet mijn voorkeur.

Waanzinnig goede plaat, vind ik... Zeker na het vreemde en chaotische Wake of Poseidon...

Het Miles Davis' achtige Lizard met de hoorns ed. is weergaloos...
Leuk gastrolletje voor Jon Anderson....

Grappig, ik vind dit album juist veel vreemder en chaotischer dan zijn voorganger.

Vreemde en chaotische Wake of Poseidon? Wat is er dan zo vreemd en chaotisch aan die plaat?

Ik kan me herinneren dat ik die plaat voor geen meter trek.
Vooral dat Devil's Triangle is gewoon verschrikkelijk. Maar heb ik daar geen recensie geschreven dan?

Overigens heeft King Crimson maar een paar leuke platen gemaakt (Red, Discipline, Lizard) en verder echt tergend slechte. Dat is mijn visie.

Ik heb dat ook met Yes en Rush. Allemaal grote en geweldige bands, die ik helemaal niet zo gaaf vind.

Verder zijn Red, Discipline en Lizard wel weer ontzettend goed. Lekker grillig bandje, die King Crimson.

Wat vind je dan van het debuut, Ozric?

Ik geloof dat ik die wel aardig wat punten heb gegeven.

Een van de eerste platen die ik ooit had, en erg mooi. Beetje die begin jaren zeventig symfo met veel mellotron en fluit. Zoals bijvoorbeeld Moody Blues en Barclay James Harvest.
Alleen 21st Censtury Schizoid Man ben ik een beetje zat.

Larks' tongues in aspic en Starless and bible black vind je dus slecht?

Yep, die vind ik niet goed. Waarom de verontwaardiging? Ik houd niet zo van dat soort progressieve rock. Ik vind bijvoorbeeld Tool ook niet echt leuk.

Het kon toch zijn dat je deze albums niet kende. Geen verontwaardiging maar verbazing. Smaak is subjectief.

Het is wel duidelijk te zien dat onze smaken verschillen, aangezien we op deze plaat ook erg afwijkende scores toekennen.

Ik heb nog nooit zoiets moois gehoord als het Lizard-stuk op kant 2.

Lizard is mooi inderdaad, maar wat is dat constante trommeltje af en toe irritant zeg. Lijkt wel een ingeblikt roffeltje dat onbedoeld veel te lang blijft hangen op hetzelfde monotone tempo, terwijl de rest van de muziek zich eromheen beweegt van prog naar jazz en weer terug. Heel apart, maar je moet dus niet teveel op dat trommeltje gaan letten, want dan is 't klaar.

Gordon Haskell's solo plaat It Is And It Isn't met John Wetton op bas ( waar kennen we die ook al weer van ) uit de eerste helft van de 70s vind ik nog steeds

Nooit geweten dat Jon Anderson hier een guest performance doet ... en wat ik hier hoor is veel beter dan alle recente Yes albums tezamen (Ja, voor mij stopt Yes bij Relayer - alles daarna hoeft niet) ! Alleen jammer dat hij niet alle nummers heeft ingezongen.

De beste plaat die ik ken waar Jon Anderson op meedoet. Cirkus: een pracht nummer!

Moet dat niet de Lizard afsluiter track zijn R-Know?Of relateer je de John Anderson en de Cirkus track in jouw qoute niet met elkaar?In dat geval heb ik het verkeerd gelezen.

Tsja, ik moest zelf ook eerst een paar keer goed kijken hoe ik het bedoelde.
Ik bedoel dat dit de beste plaat is waar Jon Anderson op meedoet. Gast optreden, ok maar heel lekker.
Het nummer Cirkus is voor mij de uitschieter op de plaat.
Moet de cd weer even opzoeken om te zien of dit nog steeds geldt.
Zo zal ik het wel bedoeld hebben.
Wordt vervolgd?

Ben benieuwd hoe dit album jouw na hernieuwde luisterbeurt bevalt Arno.Ik kwam van de week op unboxing videootje van a Sailors tale boxset van Koning Karmozijn op YouTube terecht en nam me voor om de eerste 4 K C lp's op deze fijne muziekdraaizondag onder genot van de musicmeter recensies nog maar eens te draaien.Smaakvolle top 10 heb je trouwens.Dank voor uw spoedige reaktie ook.

Nu de KC albums allemaal te streamen zijn, deze maar eens op gezet tijdens een fietstochtje naar het werk , deze draai ik verreweg het minst van de Jaren 70 KC platen , en ik weet precies weer waarom. Het eerste gedeelte vind ik niet te pruimen , vooral Happy Family klinkt akelig in mijn oren . De beloning komt dan gelukkig nog met Lady of The Dancing Water en Lizard op het einde . Wat mij betreft de minste van de Jaren 70 output van King Crimson studio albums , maar nog steeds goed genoeg voor een voldoende

Het is moeilijk met zoveel moois maar dit is echt een van de betere albums ook. Al was het alleen maar om de nummers Lizard en Circus, wat echt twee weergaloze nummers zijn. Het kost wel tijd om in te komen.

Het Mellotron geweld halverwege Circus, van hemelse schoonheid. Mooi dat ze het twee jaar geleden in Nijmegen ook nog even speelde.

Jammer alleen dat het laatste deel van Lizard niet op de set stond. Zoals je kunt zien in Meltdown, live met wat werkelijk 'insane' drumwerk.

Luister het ook vooral op BR in DTS HD. Een Mellotron is echt gemaakt voor dit formaat.

De eerste twee tracks zijn naar mijn mening het beste, waarbij ik vooral het jolige, frivole en onbezorgd-aandoend Indoor Games werkelijk fantastisch vind. Voor het titelnummer waren de verwachtingen hooggespannen, maar die heeft me toch lichtelijk teleurgesteld. Naar mijn idee neuzelt het wat te veel door en duurt het nummer wat te lang. Maar ja, dat is een kwestie van smaak natuurlijk.

3.5*

Apart album van King Crimson. Voor mij ligt het zwaartepunt bij het laatste nummer. Ik vind "Lizard" een zeer mooi en gevoelig nummer die, ondanks de lengte, totaal niet verveeld.

precies Robje1968 , helemaal eens . Dit is voor mij een mindere KC plaat ( zeker in vergelijking met het debuut of islands) , maar Kant B Lizard is wel een kunststukje. Lady of the dancing water kan ik ook nog wel hebben, de rest is niet mijn ding ( en ik vind vriwjel als van KC tot 1974 geweldig)

Grappig, ik vind dit juist een van de beste platen van King Crimson. Zowel de puntige A-kant , als de epische B-kant laten geen steken vallen. Hier voegt Fripp bovendien een flinke scheut jazzfusion toe aan het KC-geluid. De band zoekt weliswaar nog naar een rode draad binnen deze stijl, maar desondanks kllinken ze al verrassend luguber en intens. Op de volgende platen maakt de band hun geluid puntiger en gefocuster. Dit klinkt agressiever, maar ook grauwer. Het uitbundige van deze muziek vind ik bij tijd en wijlen juist erg prettig.

Eigenlijk wilde ik hier schrijven dat mijn reactie op Lizard een perfect voorbeeld is van mijn haat/liefde-verhouding met deze band, want terwijl ik me bij de eerste vier nummers soms kapot zit te ergeren aan de stuurloosheid van zowel composities als arrangementen, vind ik het titelnummer bijna onaards mooi, niet alleen het prachtige Prince Rupert awakes-deel dat niemand mooier dan Jon Anderson zou kunnen zingen, maar ook de overige 19 minuten waarin de jazzy elementen veel meer in het nummer verweven zitten en veel organischer aanvoelen dan op kant A. Helaas voor mijn oorspronkelijke insteek blijken bij nadere beschouwing (en met het meelezen van de teksten) de eerste vier nummers toch ook heel veel moois te bevatten; Cirkus is dankzij de killer-riff vanaf 42 seconden al geland, en Lady of the dancing water is gewoon een serieus mooi nummer, zodat ik het gevoel krijg dat mijn waardering van deze plaat nog wel hoger gaat worden, zoals bij wel meer KC-platen uit de eerste periode.
        Echt helemaal vanzelf zal dat overigens niet gaan: bij de eerste drie nummers kan ik me nog wel behoorlijk storen aan dat "weifelende" drumwerk – het lijkt wel alsof de drummer zoekt naar de groove en dat probeert op te vangen door veel opvullende roffels te spelen, maar het klinkt alsof hij af en toe niet weet wat hij moet doen. Misschien is dat voor de liefhebber wel het kenmerk van een improviserende jazzy drummer, maar míj is het vooralsnog een doorn in het oor, en ik probeer er maar niet te veel op te letten.

[quote]ChrisX schreef:


Ik ben blij dat ik niet de enige ben die dat is opgevallen. Zelfs de DTS HD Remix van SW heeft dat niet verholpen jammer genoeg. Meestal zetten zijn remixen de bass meer op de voorgrond waardoor remixen meer warmte krijgen (luister maar eens naar de NW Dolby Atmos mix van Larks (Jammer Fripp maar de hoofdrol is nu weggelegd voor Wetton)) maar helaas heeft dat voor Red niet geholpen. Starless is absoluut een van KC's 5 mooiste nummers ooit dus over het niveau van musiceren hoef ik het niet te hebben. Maar het album heeft wel een rare soort van kilte die mij steeds weer er van weerhoudt om dit album op te zetten.

Vooral Circus (die mellotron in het middenstuk) en Lizard ( op Meltdown wordt het tweede deel van Lizard gespeeld met drie drummers. Insane drumwerk daar) zijn ontzagwekkend goed.

Vooral erg mooi BR-A.

De eerste plaat waar Mel Collins volledig bandlid is en het eerste nummer heet Cirkus, de band waarin hij eerst speelde. Is dat toeval? Geen idee, maar wel leuk.

Greg Lake heeft hier plaatsgemaakt voor Gordon Haskell, en dat is direct te horen. Haskell heeft veel meer soul in zijn stem en kan zelfs een beetje invulling geven aan de gekte die Sinfield en Fripp voor ogen hebben. Een andere grote stap is het gebruik van de analoge synthesizer (de EMS VCS 3) door zowel Fripp als Sinfield als aanvulling op de mellotron. Tippett is weer verantwoordelijk voor de pianopartijen, en ik weet niet wiens invloed het was, maar de band schuift hier samen met Collins en Tippett meer richting de jazzrock.

Debet hieraan is ook het uitbreiden van de hoornsectie met Marc Charig op de kornet, Robin Miller op de hobo en althobo en Nick Evans op de trombone. Het drumspel van nieuwe slagwerker McCulloch verschilt niet zo heel veel van die van Giles, al slaat McCulloch wel harder. Ik vind hem wat vergelijkbaar met de eerste drummer van Gentle Giant (Martin Smith).

Opvallend is het bijna songgerichte materiaal op de eerste kant, waarbij met name Haskell veel te horen is. De gitaarpartijen zijn wat meer op de achtergrond, maar dat is wel logisch als er zoveel andere solisten aanwezig zijn. Fripp speelt zelfs hammond orgel (naast mellotron en synthesizer). Lady of the Dancing Water is het meest symfonische nummer, met wat dromerige zang en mooi fluitspel van Collins, aangevuld met de trombone van Evans.

Kant A klinkt wat standaard voor progressive rock-begrippen. Zelfs de extra blazers en de soulful zang van Haskell trekken het niet echt boven de middenmaat uit. Daarvoor zijn er inmiddels teveel bands die het nét even wat beter brengen (ik noem Gentle Giant). Het is dan ook vooral Kant B die mij echt doet beslissen deze plaat zo hoog te waarderen.

Het kantlange Lizard is voor mij echt één van de mooiste symfonische rockstukken ooit gemaakt. De combinatie van jazz, rock, third stream en klassiek is erg mooi en kundig uitgevoerd. De suite begint met een ballad (zoals wel vaker bij deze band) met een kennismaking met de eerste backwards gitaarsolo van Fripp. De vier blazers (Charig, Miller, Evans en Collins) die over een bolero (het vergelijk met Miles Davis' Sketches of Spain ligt op de loer) soleren, onder begeleiding van Tippett die zich verbazend goed inhoudt en de subtiele roffels van McCullogh en zachte golven van Mellotron van Fripp, is werkelijk subliem in de volledige betekenis van het woord. Nu vind ik de hobo (zoals ook Karl Jenkins bij Soft Machine) wel echt een fantastisch mooi instrument. De bolero gaat bijna naadloos over in een stukje swing waarbij de blazers over elkaar heen buitelen maar in harmonie blijven. Het is ook voornamelijk Tippett die hier de atonale en dissonante klanken afvuurt. Haskell en McCullogh weten zich duidelijk geen raad met deze jazz-escpades en McCullogh roffelt maar wat voort en Haskell legt alleen de basisnoten neer met wat licks, maar van lekker jazz baswerk is geen sprake hier. Het mooie hobospel van Miller komt weer om de hoek kijken na het swingstuk. Het is ook echt op dit moment dat ik echt kippenvel krijg. De hobo en de mellotron zwellen aan en na een paar cymbaal-klappen komt een rustpunt waarin wederom Miller (maar dit maal op de althobo) een nieuw hoofdstuk inluidt. Een stuk dat voor mij al de voorbode is van het meer duistere Red dat pas over een flink aantal jaren verschijnt. De combinatie van de heftige riff op de unisono blazers en gitaar en de wilde fluitsolo, welke gevolgd wordt door solo's van alle muzikanten (let op de trombone en de electrische piano).

Pas aan het eind is er wat meer ruimte ingebouwd voor een typische Fripp-gitaarsolo. De minimalistische begeleiding van de ritmesectie maakt dit stuk ook wat dromerig. De suite eindigt pas met de complexe chaos van Big Top waar Fripp experimenteerd met left/right panning en in de fade-out ook een versnelling in bouwt.

Echt moeilijk verteerbaar is dit modale stuk jazzrock niet echt, omdat het thema best duidelijk is, en met name Haskell en McCullogh redelijk standaard doorspelen. De kracht van dit stuk zit hem ook voornamelijk in de dynamiek.

Lange tijd vond ik deze plaat één van de beste platen van de band, maar ik merk nu wel dat ik Kant A wat meer vind tegenvallen, ook al vind ik Haskell een prettiger zanger dan Lake. Van kant A vind ik dan wel Cirkus en Lady of the Lake erg fijn. De plaatkant langdurende suite Lizard vind ik uiteraard wel echt fenomenaal, anders zou ik er niet zo uitgebreid over schrijven. De strafpunten zitten meer in de wat flauwe en niet erg overtuigende synth-klanken van de EMS VCS 3.

De NW Dolby Atmos / DTS HD remixen zijn van hemelse schoonheid

Aan alle outtakes ben ik nog niet toegekomen en moet ik echt even voor gaan zitten aangezien het er behoorlijk wat lijken.

De Elemental Remixes zijn soms compleet anders dan het origineel.