Jon Anderson & Rick Wakeman - The Living Tree (2010)

Roger Dean moet ook maar eens met pensioen...

Ja , dit is niet bepaald zijn beste werk . Vrij lelijk zelfs .

Interessante combi trouwens : Ze touren nu als duo .
Ik ben wel benieuwd naar deze plaat . Soort unplugged sfeertje ?

Dit album heeft wel een hoog John & Vangelis gehalte.
Iets minder heftig.

Oefff...is wel soft zeg...! En erg blij allemaal

Ik wist helemaal niet dat dit album uit was.

Nogal soft?? Bah. Geen gierend orgel van Wakeman? Lijkt het dan ergens nog op het deel ballad achtige werk van Yes bijvoorbeeld Turn of the century of Wonderous stories?

2 ** is wel erg weinig..... Jon & Vangelis en dan nóg minder heftig?
Wie spelen er nog meer mee?

Voor het eerst in 40 jaar..... een album van Jon Anderson & Rick Wakeman als duo.

NB: ik kan hem helemaal nog niet kopen want de cd is nog niet uit??

Geen gierende orgels, meer blije new age achtige muziek met zang. Zang die de power van het verleden mist. Bij Jon & Vangelis klonk dit allemaal nog een stuk beter...

Speelt verder niemand mee volgens Wikipedia: The Living Tree (album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Neen geen gierende ogels, neen, maar wel wel heel mooie rustige new age achtige muziek, zoals Anamorph zegt. Maar die prachtige, één van de meest markante stemmen uit de popgeschiedenis is nog helemaal niet aan slijtage onderhevig op zijn 60e jaar. Deze cd duurt 42 minuten en dat is mooi. Het is wel 42 even "wegdromen" met Jon Anderson en Rick Wakeman. House Of Freedom "pakte" me gelijk. 23/24/11 trouwens ook. De rest is kwalitatief simpelweg erg goed.
Als je nog steeds terug verlangt naar gierende orgels, een berg power en de oude Yes moet je deze gewoon niet aanschaffen. Je kunt deze cd eigenlijk alleen een beetje vergelijken met rustige nummertjes van Jon & Vangelis. En dan 9 achter elkaar. Gewoon mooi, dus!

Dit klinkt niet best als ik de commentaren zo lees.

Waar Rick Wakeman in 2009 nog op zijn absolute hoogtepunt was met een spetterende live uitvoering van zijn Six Wives of Henry VIII met een orkest is hij nu afgegleden naar geraniummuziek?

Ik wil dit hoe dan ook toch met eigen oren aanhoren. Ik kom hier zeer snel terug.

Leuke typering: geraniummuziek. Die kende ik nog niet, maar ik vrees dat jij deze cd wel zo zult typeren. Tja, smaak en misschien wel een beetje leeftijd, wie weet?

Na een eerste luisterbeurt heb ik helaas toch het gevoel dat de negatieve commentaren de juiste zijn. Geraniummuziek inderdaad (zou er al patent op deze term staan? Anders ben ik de eerste).

Ik kan niet tegenspreken dat Rick Wakeman de toetspartijen uitstekend verzorgd heeft, en Jon Anderson zingt zeker niet slecht, maar het is slap, futloos en Anderson zingt zelfs behoorlijk zeikerig. Ik heb een gigantische moeite om het album helemaal af te luisteren.

Soft en saai, ondanks dat het allemaal goed in elkaar steekt.

Ik zal 'm nog een aantal keer beluisteren voor ik een definitief oordeel vel.

(Internet? Ik kan de cd nergens vinden. Zelfs niet eens vooraf bestellen bij cdwow. Misschien een veeg teken....)

Mooi is dat! Zit ik mij al te verheugen op nieuw werk, voor het eerst in 9 jaar, krijgen we dit!

Maar ja, als Wakeman toch de toetsten uitstekend verzorgt en Anderson zeker niet slecht zingt...... (en vooral nog steeds bij stem is)

Vanmiddag Private collections van Jon & Vangelis als voorproefje gedraaid, daar word je toch ook niet vrolijk van. Ik weet niet waarom ik naar dat album greep, angstige voorgevoelens wellicht.

De cd is momenteel alleen te koop bij concerten, en te vinden op Internet. Hij wordt pas later regulier verkocht.

Dat is inderdaad het rare. Het steekt technisch en muzikaal allemaal goed in elkaar, maar het is inderdaad saai. Had hetzelfde als jij; Moeite om 'm helemaal af te luisteren (zonder skippen)...

Ik vind de platen en cd's van Anderson nooit te veel moet draaien, want dan komt er al snel iets van saaiheid om de hoek kijken. Maar het is gewoon wél heel mooi. Luisteren, genieten en doseren. (vooral niet te veel draaien). En 42 minuten vind ik dan precies lang genoeg.

Jon Anderson heeft overigens wel een paar uitzonderingen in saaiheid, Ad. Animation uiteraard, Olias of sunhillow en Song of seven. Die eerste twee albums met Vangelis.

Die ken ik, Hans, maar ik vind persoonlijk dat je muziek van een artiest of groep nooit te veel achter elkaar moet spelen. Een beetje afwisseling of een tijdje even links laten liggen kan nnoit slecht zijn voor een lp/cd. Ik vergelijk het zo. Ik hou erg vanchinees/indonesisch eten, maar ik neem wel telkens een ander gerecht, anders zou ik sommige favoriete gerechten tegengegeten zijn op den duur. Maar ik blijf Jon Anderson al vanaf Yes Album volgen, zeker vanwege zijn unieke stem,

En Hans, inmiddels al kunnen beluisteren?

Ik zag het album woensdag liggen bij Kroese. Bij 't Oor zullen ze 'm dan toch ook vast wel hebben? Gewaarschuwd ben je, helaas, wel...

Ik zal nog eens kijken maar even alleen via internet

Sneeuw of niet, ik kreeg vandaag wel The Myths and Legends of King Arthur van Rick Wakeman in de bus. Dat is waarschijnlijk wel andere koek dan The Living tree.

Ik ben inderdaad gewaarschuwd maar ja, wat moet je? Wel gek dat je zo moeilijk aan Living tree kunt komen.

Ik heb de cd al wel in de winkel (Media Markt in Rotterdam Alexandrium) zien liggen, ze hadden er zelfs een paar.

Wat raar dat ze er nog een paar hadden...

Eén ster is echt belachelijk.

Ik had aanvankelijk weliswaar ook een flinke afrossing in mijn gedachten maar ben daar, na een afkoelperiode van een week, weer enigszins van teruggekomen.

Dat heeft te maken met het volgende, het doel van het album.

Voor de goede orde, The Living Tree is een pianoconcert met relatief kortere nummers (met enkele variaties) van Rick Wakeman, waar Jon Anderson de teksten bij heeft geschreven en uiteraard heeft gezongen.

Alle tekenen wijzen op een overschrijding van de pensioengerechtigde leeftijd en aanpassing van de muziek aan Huize Avondrood, hier kan geen bejaarde zich een buil aan vallen. Het kabbelt aardig voort maar verwacht geen virtuoos (lees gierend) toetsenspel of een rockalbum waar de vonken van af spatten.

Na deze constatering wilde ik toornig op één of andere wijze de cd retour zenden en mijn geld terug van cdwow (wat me nog een hele opgave lijkt) maar ik aarzelde. Ik zou het album dezelfde avond nog eens draaien maar toen kwam het er nog niet van.

Wat ik wél al had geconstateerd was dat in ieder geval de vocalen van Jon Anderson op nog geen enkele wijze waren veranderd. Hij klinkt nog als vanouds, enigszins engelachtig uiteraard, maar zijn langdurige periode van ziekte had qua geluid niet geleid tot aftakeling.
Het is trouwens goed beschouwd lang geleden dat ik een nieuw album met Jon Anderson had gehoord. Dat zal Magnification (2001) zijn geweest.

Ik vergat The Living tree nogmaals te draaien en de avond daarna had ik iets anders. Kortom, het duurde even, tot in ieder geval een van de volgende nachten daarna, zo rond een uur of één, het album weer in mijn hoofd kwam. Enigszins afgedraaid van de dag stopte ik de cd in het apparaat, plofte op de bank en wachtte op het drama.

Maar dat kwam er dus niet van. Rick Wakeman speelt dan inderdaad niet overheersend en alom aanwezig als in zijn beste Yes tijd, slecht is het niet. Ergo, het bleek een prima tijdstip om dit album af te spelen, alleraardigst. Niet wereldschokkend maar ook zeker beter dan het 1* niveau.

Wie het nummer The Meeting kent van het Anderson, Bruford, Wakeman & Howe album, zoiets is het. En dan veelal geen keyboard maar de piano. En daar dan weer een hele langspeler mee vol.

Een dergelijk album van Yes of leden daarvan bestaat eigenlijk ook nog niet, bedacht ik me later. Misschien sluit het wel aan bij één van de 400 solo albums van Rick Wakeman (bij wijze van spreken), hij draait er zijn hand niet voor om, een cd meer of minder.
Maar had er dan moeten worden gestreefd naar een nieuw Keys to ascension album of de juist genoemde ABWH cd? Had je me het gevraagd, had ik direct ja gezegd.

Bij nader inzien kan ik echter met deze opzet leven. Het is kwalitatief niet slecht maar mist, dat is wel waar, enige stevigheid voor wat houvast. Voor een nachtelijk album is het echter ruim voldoende.

Ik vrees dat ik in slaap val als ik deze 's nachts draai.

Ja, je moet wel op blijven letten, natuurlijk.

Misschien een idee voor zorgverzekeraars om deze cd dan in het pakket te stoppen-Er zijn veel mensen met (in)slaapproblemen. Maar zó slecht vind ik 'm nou echt niet. Het zijn idd een mooie, rustige, ingetogen nummers. En zelfs daar zijn liefhebbers voor en als daar niet van houdt: prima gewoon harde muziek door je koptelefoon laten schallen. Daar val je dan niet van in slaap, Stijn
En voor diegenen die één ster geven; gewoon lekker blijven doen. Als ik alle muziek, waar ik niet hou één ster moet gaan geven ben ik een flink dagdeel bezig.

Ja, inderdaad en dat heeft dan ook weinig zin, om die reden.

Ik ben blij dat ik je weer eens lees Ad, volgens mij had ik al geruime tijd niets meer van je vernomen.

Het is wel waar dat The Living Tree wat aan de softe kant is, maar Anderson & Wakeman zullen toch ongetwijfeld ook wel weer eens met iets stevigers komen? Ik dacht na The Friends of Cairo (met Vangelis, 1981) al een keer dat het gebeurd was met de stevige aspiraties van Anderson maar zie wat we daarna nog hebben gekregen.

Om die reden kun je een dergelijk album als The Living Tree wel hebben. Op naar het volgende Yes-project (en wie met wie en waarom?), per slot van rekening zijn bij Yes de wegen al sinds 1969 ondoorgrondelijk!

Ik vind het leuk te lezen dat je blij bent weer wat van me lezen. Ik lees regelmatig nog wel reakties en het inspireet mij om weer dingen op te zoeken en te beluisteren.
Maar, Hans, ik reageer wel een heel stuk minder op bepaalde reakties. Dat heeft twee redenen. Ik heb het idee dat er inmiddels verschillende generaties zijn die dezelfde muziek beoordelen. Sommige platen/cd zitten zo in mijn systeem, terwijl de jongeren diezelfde muziek nu aan het "ontdekken" zijn. Ik vind het interessant om te volgen.
Mijn favoriete muziek is bij de meeste die-hard MuMers wel bekend en om in herhalingen te gaan vallen heeft om die reden geen zin.
Ook de verhaaltjes van "what if" heeft in mijn ogen geen zin, als je over, inmiddels, oudere groepen/zangers of zangeressen gaat.
Dit album van Wakeman en Anderson is goed om aan te horen. Echt niet elke dag. En een terug naar de Yes periode van het begin zou ik ook heel interessant vinden en toejuichen. Maar dat soort discussies (over welke muzikant dan ook) heeft geen zin.
Ik ben nu 56 en zou ook wel weer 25 jaar willen zijn, maar dat is een utopie.
Eén ding heb ik mijn leven, waar ik blij mee ben en dat is de liefde voor muziek. Dus, Hans, ik hoop daar nog lang van te blijven genieten. En zo nu en dan ben ik echt nog wel op MuMe te vinden. GRTZ

Ik vind de cd ook niet slecht, hoor. Muzikaal is 'ie prima verzorgd, maar de spanningsboog is constant te slap, en de cd had gevarieerder gemogen.

Ik kan me helemaal vinden in jouw reaktie en me heel goed voorstellen dat anderen dat ook vinden. Ik ben blij dat je zegd dat het prima verzorgd is, en tja smaken etc. etc.

Fijne cd. Een soort van Yes-lite, zonder Howe en White.
Leuk voor als je de melodieuze insteek wilt horen zonder de virtuoze krachtpatserij.

Jon is nog bijzonder goed bij stem en Rick schept als vanouds wonderbaarlijke aurale utopias.
Goede muziek om de dag mee te beginnen.

Ik had al zo'n angstig vermoeden. Ik ben ook zo blij dat Anderson niet te horen is op de nieuwe cd van Yes. Maar dit terzijde.