Dinosaur Jr - Without a Sound (1994)

Het ontkurken van een wijnfles gevolgd door Feel the Pain en I Don't Think So, toch twee van de beste Dinosaur-single's. Heerlijke start van de plaat! Ook Outta Hand en Grab It zijn van hoog niveau, maar daarna wordt het allemaal wat minder interessant. Seemed Like the Thing to Do vind ik wel nog een mooi nummer.
De platen met Lou en Murph zijn gewoon beter, maar af en toe mag ik deze nog wel eens opzetten.

Ik vind het heel moeilijk om dit album een waardering in sterren te geven. Toen het uitkwam was Dinosaur Jr mijn favoriete band, dus ik kocht het ongezien op de dag dat het uitkwam, gerustgesteld door het feit dat het net als bijna al z'n voorgangers zo'n fantastisch onaantrekkelijke hoes had. Maar met name de eerste helft van de plaat is ongekend wisselvallig: dat gehaaste ritme en die zichzelf-over-de-kop-hollende breaks van Feel the pain liggen me totaal niet, maar het daaropvolgende I don't think so is dan weer een superbe ballade met een fraaie akoestische gitaar en lekkere solo's. Dan komt het vervelende Yeah right met die lelijke tweede stem van Thalia Zedek; ik weet niet of zij echt vàls zingt, maar haar stem gaat in ieder geval absoluut niet samen met die van Mascis (bijvoorbeeld dat onwelluidende "So I can't live without it"), maar dat nummer wordt dan weer gevolgd door het werkelijk ontroerende Outta hand met die prachtige theremin (string-synth? mellotron?). Prompt komt er dan weer zo'n overhaast nummer Grab it met die lelijke tweede stem van Zedek, en dat wordt dan weer gevolgd door zo'n heerlijk gekwelde ultieme Dinosaur Jr-song Even you. Zo zit ik na zes nummers op drie missers en drie nummers uit de hoogste categorie...
        Gelukkig is de tweede helft een stuk consistenter. Er zit in ieder geval geen slechte track meer bij, On the brink is heerlijk klinkende melancholie, Over your shoulder is een perfecte afsluiter, en het briljante intro van Get out of this is de inleiding tot opnieuw zo'n ultiem gekwelde Dinosaur Jr-nummer dat zó goed is dat zelfs die tweede stem van Zedek daar niets aan kan veranderen. Alles zo op een rijtje zettend is dit een wisselvallige plaat die mij toch dierbaar is omdat de hoogtepunten ervan zo aangrijpend en ontroerend zijn en mij zoveel jaren "begeleid" hebben, en dan neem ik de rest maar voor lief – maar dit is wel de eerste Dinosaur Jr-plaat die ik eerder "geprogrammeerd" dan in z'n geheel draai.