Scorpions - Animal Magnetism (1980)

Touché!

Beetje een mixed bag dit. Enerzijds omdat het een gevarieerde plaat is, maar aan de andere kant wisselen goede songs af met matige. Scorpions maakt zich duidelijk klaar voor de stadions, maar laat dat over het algemeen niet ten koste gaan van de kwaliteit. De meeste songs zijn gewoon goed. Een handvol zelfs erg goed te noemen. De titeltrack is heerlijk dreigend en misschien zelfs te voor het grote publiek. Zo'n detail vind ik altijd erg leuk. Ook op het toegankelijke front is het raak, want Lady Starlight is een prachtige ballad. Daar staat dan wel het lachwekkende gekreun van Falling In Love tegenover. The Zoo is met het experimentele geluid een misser. Kan er niks mee. Toch vind ik het over het algemeen een leuke plaat.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Lovedrive
4. Fly To The Rainbow
5. Lonesome Crow
6. Animal Magnetism
7. Virgin Killer

Slechts drie nummers van dit album verwierven uiteindelijk bekendheid op livealbums en compilaties, namelijk Make It Real, Lady Starlight en The Zoo. Dat vind ik ook de beste nummers; Animal Magnetism staat altijd wat in de schaduw van Love Drive en Blackout bij mij en sommige songs zijn wat onderbelicht en onderschat. Mijn indruk is wel dat na het vertrek van Uli Roth de volumekraan meer opengedraaid werd en Herman Rarebell een vinger in de pap kreeg. Blijf er verder bij dat Don't Make No Promises (Your Body Can't Keep) op Another Piece of Meat geïnspireerd is en het titelnummer is idd. te ontoegankelijk voor een groot publiek.

Lekker degelijk plaatje hoor, nooit bij stilgestaan dat deze Duitsers zo geobsedeerd waren door liefde en seks, maar dat verkoopt nu eenmaal.
Met dit album waren ze er helemaal klaar voor om echt alle groupies te pakken tijdens het touren.
Lievelings nummers zijn lastig te kiezen, er is zeker een handjevol die lekker weg luisteren.

Ik weet niet of het al eerder gedaan is maar bij deze wil ik even de spotlights op het nummer Hey you zetten. Werkelijk een verborgen parel in het omvangrijke oeuvre van onze Duitse vrienden. Ik vraag me echt serieus af wie heeft besloten dit prachtige liedje als b-kant af te serveren destijds. Was met enig gemak het beste nummer op het album geweest voor mij. Of in ieder geval één van de beste.

Edit; ik zie al terug lezend dat Darkzone in juni 2019 de loftrompet al van stal had gehaald. Maar vooruit, omdat het zo'n gaaf nummer is nog maar een keer dan

Dat nummer ga ik dan maar eens opzoeken.

Hij staat er op mijn cd-versie (de remaster uit 2001) ook achteraan (tevens staat-ie op enkele verzamelaars).

Lekker nummer wel inderdaad, al was hij op dit album, dat toch een beetje traagheid tot kunstvorm heeft verheven, voor mij wel wat uit de toon gevallen.

Er staan nu ook wel enkele uptempo nummers op. Zonet beluisterd, het wijkt vooral af wat de zang in de strofes betreft vind ik. Voor mij zou het ook geen meerwaarde op het album zijn. Er zit wel een goede solo in maar de gitaarriff is een beetje saai. Toch wel geschikt, als b-kantje.

"Hey you" is inderdaad een parel! Lange tijd heb ik dit nummer links laten liggen en ik weet nog steeds niet waarom. Het intro is heerlijk, betoverend zelfs (oke, overdrijven is ook een vak) maar ik denk dat in eerste instantie de zang mij afschrok. Is de complete zang trouwens van Rudolf ?

Als we dan toch aan cherry picking doen dan breek ik graag een lans voor het titelnummer Animal Magnetism. Het is een loodzware hypnotizerende riff en van grote invloed op latere metal bands. Testament heeft het geweldig gecovered in 2012.
(En The Zoo door Bruce Dickinson/ Iron Maiden. Het wordt tijd voor een metal tribute to Scorpions album eigenlijk)

En eerder Helstar al op Glory of Chaos.

De zang trok bij mij juist gelijk de aandacht. Totaal anders dan wat ik bij Meine verwacht. Had me verder ook nooit in de credits verdiept maar ik begrijp dus dat Schenker stukken zingt? Dat zou het e.e.a. verklaren natuurlijk

Het blijkt dus dat de lead zang van Rudolf is, de refreinen/chorus van Meine. (zegt Wiki )

Ook Animal Magnetism stond indertijd in de fonotheek van mijn dorp. Het was begin 1981, ik weet nog hoe koud mijn zolderkamer kon zijn toen het zwarte vinyl op mijn platenspeler belandde.
De hoes was van weer van het eigenzinnige collectief Hipgnosis. Op de cover zag ik onder andere een meneer met een zondagse broek die ik in die dagen altijd van mijn moeder moest dragen als we naar een nette gelegenheid gingen.

Met voorganger Lovedrive was het eerste succes in de Verenigde Staten behaald en met deze plaat werd dat uitgebouwd. Gitarist Matthias Jabs, die vroeger bijles wiskunde had gekregen van bassist Francis Buchholz, had niets meer te duchten van voorganger Michael Schenker, die door allerlei genotsmiddelen moeilijk te handhaven was en de groep definitief had verlaten.

Verschenen in maart 1980, klinkt de plaat met z’n “dunne” snaredrumsound nog als de jaren ’70. Het gemiddelde tempo is niet hoog, wél ervaarde ik indertijd een ietwat melancholieke sfeer. Het zit 'm in de vaak langzamere, slepende composities.
De volgende liedjes belandden op cassettebandje: van kant A Make It Real met zijn lekkere slaggitaaraccenten, het snelle Don’t Make No Promises en de ballade Lady Starlight. Van de B-kant het uptempo Falling in Love, het heavy Only a Man en het slepende The Zoo. Het zijn nog altijd de nummers die me het bekendst in de oren klinken.
Indertijd was mijn selectie streng, cassettebandjes kostten nogal wat geld. Toch constateer ik anno 2022 dat de andere nummers er niet of nauwelijks voor onderdoen, al ontbreken één of meer absolute uitschieters.

Hierboven noemden anderen al bonustrack Hey You en ze hebben gelijk: sterke track! De non-albumsingle verscheen indertijd in Duitsland met The Zoo op de B-kant. Op de site van de Duitse hitlijsten vertelt een fan dat het bij radiozender SDR 3 één van de meest aangevraagde liedjes van de band was tot 1989, toen het eindelijk op een album verscheen, te weten verzamelaar Best of Rockers 'N' Ballads.
De overige bonussongs die ik op streaming tegenkom zijn ook interessant, omdat deze demo’s soms sterk afwijken van de versies op de elpee. Dat deze plaat fris is gebleven, zegt iets over de kwaliteit.