The Plot - The Plot (2003)

Met zijn stem had UFO-bassist Pete Way een prima punkzanger kunnen zijn. Rauw en ongetemd, zij het met weinig variatie en een minder bereik. Samen met stergitarist Michael Schenker vormden ze project The Plot, dat min of meer gelijktijdig ontstond met de volgende UFO.

Waar de twee binnen die groep heftig konden botsen - soms letterlijk op het podium zoals in 2000, toen Way opzettelijk tegen Schenker aan botste tijdens een optreden in New Castle, tot afgrijzen van de Duitser. Een bron van ruzie, zeker omdat de gemoederen dankzij enige alcoholconsumptie sneller oplaaiden.
Toch vonden de twee elkaar binnen The Plot en namen - de op dat moment UFO-drummer - Jeff Martin mee. Het resultaat is robuuste en stoempende hardrock, waarin afgezien van Schenkers solo's geen echo's van UFO klinken.
Aardig is het grommende Born Again. Semiballades wordt niet geschuwd, blijkens Miss You Tonight en Señorita (die laatste het hoogtepunt van het album), die bewijzen dat de beperkte stem van Way het beter bij rauwe rock 'n' roll kon houden, passend bij zijn levensstijl. Afsluiter Might As Well Go Drinking is daarvan het beste bewijs, met zang als die van een lichte versie van Lemmy Kilmister.
In 2006 verscheen het album nogmaals, dan als 2cd met daarop liveopnames, waarbij UFO-klassieker Too Hot to Handle.

Net als dat andere zijproject $ign of 4 van UFO-zanger Phil Mogg hoor ik liever de groep waarin ze samenspeelden. Dat Schenker bij The Plot speelt is gezien de simplistische benadering bijna verwonderlijk; geheel anders dan zijn melodieuze aanpak bij onder meer MSG.
Deze zijstapjes bevallen me maar matig. Met de groepsbiografie 'High Stakes & Dangerous Men' (2014) van Neil Daniels erbij keer ik daarom graag terug naar het moederschip, oftewel UFO's Sharks.