UFO - Sharks (2002)

Uitstekend album, met prima prestaties van Mogg en Schenker. Luister eens naar het heerlijke 'Someone's Gotta Have To Pay'.

Alweer het laatste album met Michael Schenker. Prima vervolg op Covenant en Walk On Water, al vind ik die albums net iets beter. Serenity is favoriet.

Heerlijk album van UFO. Ik vind deze samen met walk on Water de beste van de laatste platen met MS.

Op dit album met Mogg, Dunbar, Schenker en Way is Mike Varney opnieuw de producer, hij deed ook voorganger Covenant. Fantastisch blijft nog altijd de wisselwerking tussen Phil Mogg en Michael Schenker, die met zijn baard op de groepsfoto er bij staat als een zwerver. Met zijn riffs en zijn solo's is niets mis, verre van zelfs, alleen weer jammer van sommige fade-outs.

Heerlijk is het tempo van en het gevoel bij deze plaat, knap zijn nog altijd de zangprestaties van Phil Mogg, die maar geen sleet op zijn stem lijkt te krijgen. Ik moet ook eens iemand anders dan Schenker een pluim geven. Kort is de instrumentale afsluiter Hawaii, veel instrumentale nummers zul je niet tegenkomen bij UFO, voordien had je enkel Lipstick Traces en Arbory Hill in het Schenker tijdperk.

De reünie in 1995 leverde in een periode van zeven jaar drie heel goede albums op, Walk on Water, Covenant en deze Sharks. De albums ontlopen elkaar weinig maar als ik toch eentje moet aanduiden als favoriet, dan kies ik voor Walk on Water, ook al omdat producer Ron Nevison daarop meedeed. En het Schenker tijdperk liep weer ten einde voor UFO, Vinnie Moore werd zijn vervanger.

Op zich best een aardige plaat, maar mis de vlam die Phil Mog kan doen overslaan in goede doen.

2002 was een druk studiojaar voor de leden van UFO. De resultaten hiervan verschenen in 2002 en '03. Behalve dit Sharks kwam werk van zijprojecten $ign of 4 (zanger Phil Mogg) en The Plot (bassist Pete Way en gitarist Michael Schenker).

Die projecten vind ik stukken minder dan dit Sharks, leidend tot de conclusie dat ófwel het beste werk voor UFO werd bewaard, dan wel dat de som van de heren Mogg-Way-Schenker groter is dan de afzonderlijke delen en de beste inspiratie kwam als zij samenwerkten.
Het was niet Way die bij UFO de muziek schreef maar Schenker, ook op Sharks. Daarna creëerde Mogg de teksten en zanglijnen erbij. Bovendien werden drie nummers geschreven met co-producer Steve Fontano. Voorganger Covenant viel wat tegen, op dit haaienschijfje zijn de composities echter spannender. Drummer is Aynsley Dunbar, Mike Varney is weer eens (co-)producer.
Mijn promo-exemplaar bevat een bio van de groep en over de titel verklaart Mogg dat die op de platenindustrie slaat: ”In a way, musicians are always surrounded by sharks who are just waiting to eat us alive”.

De bluesinvloeden die ik bij UFO voor het eerst zo duidelijk hoorde op het eerste post-Schenkeralbum No Place to Run (1980), maar ook voor diens tijd op UFO's debuut klonken, zijn op Sharks verrassend sterk. Zoals op opener Outlaw Man met zijn slidegitaar, het shufflenummer Someone's Gonna Have to Pay en Fighting Man, dat ronkt als was dit ZZ Top.
Voor het eerst hoor ik bij UFO een nummer met een clean elektrisch gitaargeluid; in Sea of Faith in de coupletten, gevolgd door scheurend gitaarwerk. Een ander geluid dan ik voorheen bij Schenker hoorde en het wérkt.
Beste compositie is het slepende Serenity met zijn prachtige refrein en gitaarwerk, Dead Man Walking heeft prachtig subtiel gitaarwerk in de coupletten en refreinen én pakkende koortjes, mooi is de solo in Perfect View. Opvallend is ook de verklaring die de straatvechter Phil Mogg over zichzelf doet in de sterke opener: ” I guess that I'm a rarity, some call a dying breed. I am a macho bronco stallion, call me Mr Seed. (…) I am one of life's miracles, I have my fate in my hands. I see my colours before me, I am the outlaw man”.

Prima album, dat zich kan meten met het studiowerk van de jaren '70: een ruime 8. Getourd werd er niet voor dit album, waarvoor de eerdere conflicten tussen Mogg en Schenker kennelijk beslissend waren. In april 2024 als 3cd verschenen, samen met Covenant en opnamen van de tour uit 1995 voor Walk on Water. Dit met drummer Simon Wright en oudgediende Paul Raymond.
En toen was daar opeens Vinnie Moore als nieuwe gitarist, verscheen drummer Jason Bonham ten tonele én keerde oorspronkelijke gitarist/toetsenist Paul Raymond terug, waarmee onverwacht één van de sterkste fases in UFO's carrière begon: You Are Here.