Van Halen - Balance (1995)

"Balance" is wederom een prima plaat van Van Halen. Ondanks dat ik Roth prefereer als frontman, heb ik Sammy Hagar altijd hoger ingeschat als zanger. Ook op deze plaat is hij weer uitstekend bij stem. Op "Balance" staan weer een aantal typische Van Hagar songs. Dit zijn over het algemeen de wat meer commercieel en popgerichte songs. Deze hebben niet mijn voorkeur. Met name " Not Enough" en in mindere mate "Can't Stop Loving You" en " Take Me Back" vind ik een beetje cheesy. De meer uptempo songs zijn weer heerlijk Van Halen, en de band klinkt qua geluid wat frisser dan op voorganger "For Unkawful Carnal Knowledge", al heeft dit meer een productietechnische reden denk ik.

Eddie Van Halen is weer over de gehele plaat geweldig en zijn typische "brown sound" weerklinkt in elke song. Spetterend gitaarwerk in "Big Fat Money" bijvoorbeeld. Een beetje anders dan wat we van hem gewend zijn, beetje meer funky en jazzy. Een onweerstaanbare riff, solo en brug in "Amsterdam", al is het refrein wat simpel. De solo in "Don't Tell Me (What Love Can Do)" is prachtig. Ook het instrumentale "Baluchitherium" is een lust voor het oor.

Tenslotte zijn Alex Van Halen en Michael Anthony weer een lekker stuwende ritmesectie die een perfecte aanvulling zijn op het fantastische gitaarspel van Eddie. Ook de harmony vocals van Anthony zijn weer om van te smullen en dragen bij aan die typische Van Halen sound.

Tenslotte vind ik dit een van de mooiste Van Halen albumhoezen. De titel van de plaat zo treffend en tegelijk pijnlijk uitgebeeld door de Siameze tweeling.

Balance blijft een aardig tot goed Van Halen album maar een topper vind ik het niet meer.Daar staan er te veel zwakke broeders voor op.Zo klinkt de opener The Seventh seal wel lekker maar ook wat stuurloos,het gaat alle kanten op en bij het einde blijf je met een leeg gevoel zitten.Can't stop loving you is me net iets te soft iets wat ook voor de wat flauwe ballad Not enough geldt.De twee instrumentals zijn voor mijn oren wat overbodig en zo kom je al op vijf nummers die niet een geweldige indruk achterlaten (Strung out tel ik dan niet echt mee want dat is meer een intermezzo).Gelukkig staat daar wel wat tegenover Amsterdam,Don't tell me en Big fat money zijn allemaal geweldige nummers en de knaller Aftershock reken ik zelfs tot een Van Halen klassieker.Daarom toch een ruime voldoende voor Balance maar ook een lichte teleurstelling te opzichte van zijn voorganger.

Samen met de legendarische debuutplaat en de daarop volgende platen met Roth – met uitzondering van Diver Down – behoort Balance voor mij tot het beste album dat de band rondom de Nederlandse broertjes Eddie en Alex Van Halen uitgebracht heeft. Op de een of andere manier heeft David Lee Roth mij met zijn soulvolle vocalen altijd meer aangesproken dan Sammy Hagar, maar deze plaat is sterk genoeg om ook met Hagar te boeien. Daar waar ik op platen als 5150 en OU812 regelmatig nummers skip, is dat hier eigenlijk niet het geval. Ik wil overigens benadrukken dat Hagar zeker geen slechte zanger is, maar dus gewoon niet zo mijn smaak.

Van Halen laat op Balance horen goed mee te zijn gegaan met de tijd. De sound is wat alternatiever dan ik van ze gewend was, maar ook verklaarbaar in het muzikale landschap van de jaren ’90 en eigenlijk bevalt het me wel. Toch laat ook Eddie zijn gitaar weer als vanouds loeien en bevat deze plaat met de epische opener The Seventh Seal, het venijnige Big Fat Money en het stevig rockende Aftershock enkele ijzersterke composities. De wat rustigere nummers Can’t Stop Lovin’ You en met name Not Enough klinken daarentegen erg gelikt en kunnen mij nauwelijks bekoren.

Voor mij de laatste sterke plaat van de band, die hierna met Gary Cherone flink de mist inging. Ook het comebackalbum A Different Kind of Truth heeft mij nog niet echt kunnen boeien. Nee, dan luister ik liever naar deze plaat waarop de band nog echt herkenbaar maar toch ook eigentijds klinkt: 3,5*

Wat een heerlijk album is dit toch!
Wat ramt ie uit mijn heerlijke speakers! De produktie is gewoon top.
De songs zijn over het algemeen erg goed ,en Eddie is in topvorm. Een van de betere Van Halen albums in mijn opinie. Van de Van Halen cd's zet ik deze en Woman and Children First het meeste op , strak gevolgd door de eerste natuurlijk.

Volgend jaar wordt Balance alweer dertig! Tijdens het beluisteren las ik dit interview met Eddie van Halen in Guitar World, gepubliceerd bij de albumuitgave van in januari ‘95.
Hij vertelt over zijn nieuwe kapsel en dat hij niet meer op straat werd herkend, hoe alcohol altijd hielp om zijn zelfkritiek weg te duwen en hoe hij nu zonder te drinken werkt (ten tijde van het interview stond hij één maand droog), zijn driejarige zoon Wolfgang en uiteraard over de totstandkoming van het album, waarbij producer Bruce Fairbairn voor een gedisciplineerde aanpak zorgde. De muziek is melancholisch, beaamt hij: alles staat in D-mineur.

Een openhartige Eddie, maar met deze Van Halen heb ik minder, ondanks dat er voor de gitaarliefhebbers weer veel is te genieten... De zanglijnen pakken me vaak niet, ook niet in de ballades, een genre dat me op de vorige met Sammy Hagar wel raakte. Hier is het me klef.
Maar na zo'n leuk interview houd ik het bij wat me wél bevalt. Eerst het knappe gitaarwerk in de mindere nummers: Don't Tell Me bevat naast een religieus geïnspireerde tekst over onafhankelijkheid heerlijke gitaargeluiden en fraaie basdetails van Michael Anthony; in Amsterdam véél riffdingetjes en een aparte solo; de akkoordenreeks in Not Enough lijkt op die in slotlied Feelin' en heeft een heerlijke solo. Bonusnummer Crossing Over is een aparte, maar moet ik niet te vaak horen. Sowieso valt op dat er op Balance de nodige uiteenlopende gitaargeluiden klinken, per nummer anders.

Mijn favoriete nummers zijn echter andere: opener The Seventh Seal heeft een paar draaibeurten nodig, bevat een rel lekker swingende riff en een uitwaaierend gitaargeluid, als de hardrockversie van U2 of Echo & The Bunnymen.
Big Fat Money is een rechttoe rocker, een beetje in de stijl van Sammy Hagar toen hij nog bij Capitol zat. Met honkietonkpiano en de gitaarsolo heeft een jazzgeluid!
Bij het intro van Aftershock moet ik altijd aan Enter Sandman van Metallica denken, waarna zich een lekker uptempo, swingend nummer ontvouwt. Vierde favoriet is Feelin' met bovendien een lekkere versnelling halverwege. Dan heb ik in totaal zo'n 21 minuten, op een totaal van 53 te weinig.

Hierna ging het rommelen binnen de groep, maar het was nog niet helemaal klaar met "Van Hagar". Op naar Twister.

Zowat een jaar later worden wij als VH fans weer getrakteerd op een extended limited edition re-release. Dit keer Sammy's laatste album. En weer worden er rarities verkonigt die er helemaal niet zijn. Namelijk exact dezelfde die al op Collection II waren verschenen die toen al helemaal niet zo "rare" waren. Verder valt op dat het Booklet een stukkie dunner is dan bij de FUCK re-release.
Tot zover mijn kritische noten want ik sta bekend als nogal kritisch en laat ik me nou eens wat positiever opstellen. Want als echte VH fan ben ik gewoon ook blij dat deze er ook weer is. Er staat ook een korte maar krachtige live registratie van het Wembley Stadium op. De booklet is weer gevuld met prachtige foto's die ik nog niet kende en ook dit keer heeft mijn goede VH vriend een groot aandeel in de getoonde memorabilia.
ook specifiek aan Balance bewaar ik grootse herinneringen. Uberhaubt de beste/mooiste herinnering voor mij is de (beroemde.... althans onder VH fans) secret gig te Luxor in Arnhem! daar was ik dus bij en stond met mn neus helemaal vooraan. Ik zou zo Mikey's schoenen hebben kunnen poetsen! Voor degene die erbij waren is dit natuurlijk een onvergetelijke avond. De drankjes waren gratis (betaalt door Warner Bros) maar Luxor heeft niet zoveel aan mij verdient want ik wilde geen noot missen. Daar heb ik ook 1 seconde oogcontact met Eddie gehad met zn bekende lachje en duimpje. Voor hem 1 uit honderd duizenden maar voor mij blijft het goud waard. Wat ik toen niet wist is dat er opnames zijn gemaakt voor de single Amsterdam. In die videoclip ben ik dus even te zien als uit mn dak gaande fan...... En wie kan nou zeggen dat ie in een videoclip zit van Van Halen!
Ook was ik erbij in Nijmegen en Werchter. Nijmegen was natuurlijk heel speciaal omdat hij daar zn jeugd heeft doorgebracht. Helaas was hij die dag niet echt in zn hum...hij bewoog nauwelijks op het podium, ik denk dat ie toen veel last had van zijn heup.