Pearl Jam - Live on Ten Legs (2011)

Net de gehele cd geluisterd alleen op de muziek kamer met niet meer dan een goed boek. State Of Love And Trust ligt ontzettend lekker in het gehoor. Alive is weer anders dan alle andere Live versies van dit nummer. Rearview Mirror komt lekker de kamer binnen en dan Yellow Ledbetter als afsluiter.
Echt zitten genieten van deze cd. Morgen nog maar een keer.

state of love and trust: alleen al voor die uitvoering het album gekocht...

Maar eens geluisterd wegens de goede kritieken hier en elders.

In de recensie in Mojo wordt geïmpliceerd dat Pearl Jam uiteindelijk een lange adem heeft gehad, en eigenzinniger zijn weg heeft bewandeld, dan veel generatiegenoten die schreeuwden over anti-commercie en de punkhouding, maar al lang geleden uiteen zijn gevallen door dood, drugs, of ruzies over geld (of die nog wel bestaan maar een flauwe parodie op zichzelf zijn geworden).
Pearl Jam staat daar fier tegenover als een van de laatste grote rockbands, en de laatste jaren komt daar -terecht- meer waardering voor, wat me verheugt.

Ook hun livereputatie is inmiddels bijna onomstreden, waardoor deze verzamelaar met enige goodwill wordt ontvangen. Dat geen enkele rechtgeaarde PJ-fan veel problemen kan hebben met deze playlist zal daar ook wel aan bijdragen.

We horen een ervaren, bruisende band, qua populariteit misschien niet meer op hun hoogtepunt, maar musicerend met een elan alsof ze nog jaren vooruit kunnen. Vooral Eddie Vedder schreeuwt, huilt en kweelt nog alsof hij de nummers voor het eerst speelt, alsof hij de gevoelens nog steeds net zo voelt als tijdens de klassieke concerten in de jaren negentig.

Hulde voor dit alles, maar moeten we toch niet een paar kritische noten kraken? Het feit blijft -hoe veel we de band ook proberen te excuseren- dat er nauwelijks een schaarste is aan beschikbaar livewerk van de band, zelfs als je de 'officiële bootlegs' niet meetelt. Hoe zou je op dit moment een nieuwe release boven dit lijvige oeuvre laten uitsteken? Bovenstaande setlist kent weinig verrassingen (cover Public Image is erg leuk). Ondanks dat de muziek van de band uitnodigt tot improvisaties en uitbreidingen speelt de band hun nummers op het podium niet wezenlijk anders dan op plaat (veel verder dan een wat andere manier van spelen op Porch gaan ze niet). Gebabbel met het publiek of andere sfeerschetsen ontbreken ook grotendeels.

Wat er dan overblijft is een verzameling goed opgenomen livenummers van een van de meest standvastige en, vooruit, een van de beste Amerikaanse gitaarbands van de laatste twintig jaar. Is dat erg? Nee, kwaliteit is kwaliteit. Maar is het geniaal? Mwah...

Hier kan ik me helemaal in vinden Sandokan-veld: erg spannend is het niet en ik vind het altijd wat saai als bands hun nummers klakkeloos van cd naspelen (wat hier toch wel vaak gebeurt). Degelijk? dat is het zeker en tel daarbij op dat er nogal wat persoonlijke favorieten tussen staan en dan ben ik meer dan tevreden. Iets meer afwijkende versies zoals op Porch een beetje gedaan wordt zou zorgen voor misschien een halfje meer. Helaas is dat niet het geval.

Live altijd beter dan op de "plaat" en dit album is daar geen uitzondering op met een geweldige tracklist.

Waarom is deze release weer anders dan al die andere live cd's: het gaat erom hoe de band op Live On Ten Legs de Pearl Jam nummers neerzet. Ik heb ze live gezien en heb verschillende officiële bootlegs, maar dit Live on Ten Legs voegt hier toch weer een nieuwe dimensie aan toe. Vrijwel alle nummers worden namelijk in een enorm tempo uitgevoerd: recht voor je raap! Ik liet het pas aan iemand horen, maar die vond het voor dat moment veel te intensieve muziek.

Juist op de officiële bootlegs zijn we allerlei improvisaties gewend, allerlei bewerkingen en uitbreidingen waar jij het over hebt. En veel en goed contact van Eddie Vedder met het publiek. Als je dat wilt horen, kijk op pagina 1 bij dit album eens: daar staan een paar uitstekende concerten genoemd, ook met dit soort andere en/of uitgebreide uitvoeringen van hun nummers op.

Dit album is rechtoe, rechtaan, full in your face. De tracklist is juist daar op geselecteerd. Het is vrijwel allemaal steviger werk van Pearl Jam en dus bewust kort en (zeer) krachtig uitgevoerd. Als je weet hoeveel verschillende tracklists er niet zijn van Pearl Jam concerten, hoeveel verschillende uitvoeringen en versies van nummers, dan is dit juist een verrassend live-album, wat anders klinkt dan al die andere live albums. Het sluit aan bij hun laatste album, Backspacer, waar ze ook al terug grepen op de korte krachtige rock 'n roll. Ik vind dit echt fantastisch klinken: wat een power, wat een klasse!

2 maal beluisterd, inderdaad hele prettige uitvoeringen van o.a. State of Love and Trust. Mooie live plaat, niets op aan te merken!

@ West: ik ben het met weinig wat je zegt oneens, je hebt zelfs een goed punt met het lijntje dat je trekt naar Backspacer (een terugkeer naar energieke, compacte rock). Desondanks verandert dat niets aan mijn beleving van liveplaten, en wat ik daar zelf van verwacht.

Wel was ik me er al van bewust uit voorgaande berichten dat er een paar mensen waren die de officiële bootlegs goed hebben uitgeplozen, en daar een paar goede tips over gegeven hebben. Die ga ik zeker een keer beluisteren! Kun je ze nog downloaden van de site van de band?

Ja, onder de categorie 'Goods'. Ik weet wel niet of ze er nog allemaal opstaan, of dat je een Ten Club Member moet zijn.

Voor de live- liefhebbers:
Pearl Jam Live: Bringing you all of Pearl Jam's concerts in streaming audio and video! - pearljamlive.com => Streaming site met ongelooflijk veel, uh, liveshows, van 1990 tot 2010

Edit: als je bij 'Music' kijkt, en dan doorklikt naar Bootlegs, vind je o.a. uitleg en extra's (avatars, lay-outs voor music players, en cd-inserts.

ik zie het album ook vooral als een aanvuller voor 'live on two legs'... Geen enkele overlapping... Klasse

Zoals Beeswax ook al aangeeft: onder 'goods' op de Pearl Jam site staan ook concertdownloads die je kan kopen of je kan de cd kopen. Het gaat om de concerten vanaf 2008. Als je even zoekt dan zijn er ook 'particuliere' websites met de downloads van 2005/2006, incl. artwork en met de downloads van 2000/2001. Die laatste kan je overigens ook op cd kopen, soms nog vrij goedkoop (rond 11/12 euro thuisgestuurd) op één van de Amazon's (UK / USA). Op Amazon USA vind je het artwork in ieder geval van heel wat 2000/2001 concerten. Veel plezier alvast!

Ongelofelijk, wat een energie. Ik ben ermee op en neer gefietst naar mijn werk vandaag, precies passend in de looptijd van de CD. Kannonne wat een rock and roll. Pearl Jam is still a punkrockband!!!

En Eddie Vedder is echt met afstand de beste en meest consistente rockzanger van de afgelopen 20 jaar. Ja, Lanegan is groots, Cornell in zijn hoogtijdagen wellicht beter, maar Vedder houdt het nivo echt twintig jaar indrukwekkend vast. Wat een intensiteit zeg. Ongekend.

.

Een gemiddelde van 4,18* vind ik wel erg hoog. Ik vind de live reputatie van Pearl Jam sowieso wat overtrokken (Touring Band 2000 vind ik zelfs behoorlijk middelmatig), maar een hele aardige cd is dit absoluut.

Het heeft er denk ik ook mee te maken dat ik zweer bij Ten, en her en der een andere knaller als 'State of Love and Trust'. Ik ken het meeste werk wel, maar het pakt me om wat voor reden dan ook minder. Op deze plaat vind ik geen skippers, maar wel een aantal nummers waar ik niet bijzonder van onder de indruk ben. 'In Hiding' vind ik bijv. niet veel meer dan een festival meezinger, en daar heb ik het niet zo op.

Ik begin me stiekem wel af te vragen wat er gaat gebeuren als Eddie een keer wegvalt. Na zijn uitstekende solo uitstapje in 2007 houd ik er eigenlijk al rekening mee. Dan zie ik ze toch min of meer afzakken naar het niveau van een standaard rockband. Gelukkig is dat nu nog niet aan de orde.

Pearl Jam is een echte band-band. Ik bedoel daarmee dat de meeste leden redelijk onmisbaar zijn. Het is ook echt een vriendenclubje geworden. Pearl Jam zonder Eddie Vedder is schier onmogelijk. Hij is te belangrijk als blikvanger, schrijver uitstraling van de band en natuurlijk zijn fenomenale stem. Maar ook als Stone Gossard of Jeff Ament weg zou vallen, trek je de ziel uit de band en dat geldt denk ik evenzeer voor Mike McCready en inmmiddels misschien zelfs voor Matt Cameron, die er 'pas' 12 jaar bij zit.

Ik geloof absoluut niet dat Eddie gaat besluiten de band te verlaten. Dit is zijn omgeving. Dat hij een soloprojectje deed... Tja, dat doet Stone Gossard met Brad al heel lang en hij heeft in 2007 geloof ik ook een album uitgebracht onder zijn eigen naam. Jeff Ament heeft ook een eigen album uitgebracht. Maar dat zegt niets over het al dan niet samen blijven.

Rogyros, ik ben het helemaal met verhaal je eens!!!!!

Dat is fijn om te horen, Stickman!

just breathe............and listen.

In Ahoy was ik ook, en dat vond ik persoonlijk het minst goede optreden van de 5 die ik al gezien heb. Natuurlijk is 'minst goede' vertaald naar Pearl Jam nog altijd 'fenomenaal geniaal'.

Ik vond het publiek eerder wat aan de makke kant. Dat heb ik trouwens wel vaker in Nederland, zeker geen verwijt, maar om de één of andere reden vind ik Nederlanders niet het allertofste publiek. Vaak zijn het eerder 'stille genieters' dan feestbeesten, terwijl je dat eigenlijk eerder van Belgen zou denken ... Maar goed, dat terzijde.

Mijn twee favoriete optredens die ik gezien heb blijven Dusseldorf 2006 en Belfast 2010. Van die eerste is jammer genoeg geen bootleg, van die tweede wel. Een aanrader dus!

Verder denk ik dat de keuze voor een bootleg ook af hangt van wat je favoriete nummers zijn. Bij backspacer had je de optie om online nog twee bootlegs te kiezen. Ik heb gekozen voor Grand Rapids 2006 omdat daar veel persoonlijke favorieten opstaan, zoals Love Boat Captain, Corduroy, Inside Job, RVM en Off he goes. Daarnaast heb ik Hartford 2008 gekozen owv Immortality en Smile.

Natuurlijk spelen ook alle andere nummers mee, maar ik denk dat bij de keuze van een favoriete bootleg die persoonlijke favorieten zeker een belangrijke rol spelen, zeker als het gaat om nummers die ze zelden spelen (zoals Love Boat Captain, Inside Job en Smile).

Deze live-cd lijkt me ook weer erg interessant. Ik heb momenteel 18 cd's van PJ, en deze mag zeker niet ontbreken! Ik ben vooral blij dat I am mine er op staat, één van mijn favoriete nummers waarvan ik enkel de live versie op The Gorge nog maar heb!

Bedankt voor je reactie, leuk. Je hebt gelijk wat betreft het publiek in het eerste gedeelte van het concert in Ahoy. Naarmate het concert vorderde kwam het los, met als hoogtepunt de encores. De eerste encore vind ik echt geweldig, de tweede weer "wat minder". Maar ja, dan wel tussen ".."
Ik heb het idee dat het Nederlandse publiek in de jaren '80 en '90 - grofweg gezegd - inderdaad een stuk minder mak was dan nu. Juist pas bij Prince in Arnhem ging het eindelijk weer ouderwets los, maar dat is dan ook een artiest uit die tijd.

Bij de keuze van een bootleg tellen zeker de nummers mee, je favorieten en die zelden gespeelde nummers. Maar ik heb ook naar allerlei recensies gekeken op internet van de verschillende bootlegs. Van die uit 2000 / 2001 staan echt prima reviews op Amazon.com En dan zie je toch dat er een aantal kwalitatief bovenuit steken. Niet elke avond is hetzelfde voor de band Pearl Jam. Hoe gaat het met de mannen, hoe is de klik met het publiek, hoe spelen ze technisch en dat soort dingen. In ieder geval is er meer dan genoeg keus.

Mocht iemand willen beginnen met een live cd van Pearl Jam, dan raad ik deze Live on Ten Legs aan. Een fantastische introductie tot de live band PJ.

Ik vind dat Pearl Jam live-albums altijd een ietwat lelijke sound hebben, dof, niet mooi, helaas..

Wat een geweldig energiek live album! Ik geniet er met volle teugen van. De posts van West geven een uitstekend beeld van deze plaat. Ik vind zelf de rustige nummers, met name Just Breathe, een hinderlijke onderbreking tussen al het andere gitaar geweld. Voor de rest, rock met een hele grote hoofdletter R!

Hier kan ik mij helemaal in vinden

World Wide Suicide

Van Pearl Jam bezat ik nog geen live-album hoewel ze er talloze hebben uitgebracht. Uiteindelijk heb ik deze op de kop kunnen tikken.
Live is deze band erg energiek en ze hebben verstandelijk geopteerd voor een mix van overbekende en weinig bekende songs. Live vind ik sommige nummers beter uit de verf komen zoals World Wide Suicide en Spin the Black Circle. Al vind ik Jeremy en Alive (beiden uit Ten) de prijsbeesten op dit album.

Het een beetje een doffe sound hebben, kan ik eigenlijk alleen maar beamen. Ook "Live on two legs" heeft dat. Maar dat doet voor de rest niks af aan de nummers, die zijn gewoon goed.

De officiele bootlegs van de korte Europese zomertour beginnen door te komen op pearljam.com. Manchester 20-06-12 is echt een geweldig concert, Pearl Jam op z'n best, net als de beide optredens in de Ziggo Dome. Opvallend goede opnames ook.
En net als in Amsterdam waren er ook in Manchester 2 concerten, met elk heel verschillende setlists. Die van 21-06-12 moet ik nog beluisteren. Wel dus 2 mooie duo's om te hebben.

In Ziggo Dome 2 avonden 60(!) verschillende nummers gespeeld GROTE KLASSE

Ik las vandaag een review in een grote krant uit Canada van een concert eind 2011, waarin Pearl Jam live de 'Led Zeppelin' van de jaren '90 en '00 wordt genoemd.

Heb je daar ook een link van?

Ik heb het opgezocht en het is een review uit een Canadees muziek- cultuurmagazine. Quote:

"Verdict: Pearl Jam is the Led Zeppelin of this millennium. Easily the most rocking show of the year."

Ik zal je een link van het artikel met mooie foto's daarbij sturen. Ik zie nu wel: 'of this millennium'.