Pearl Jam - Live on Ten Legs (2011)

Maar eens geluisterd wegens de goede kritieken hier en elders.

In de recensie in Mojo wordt geïmpliceerd dat Pearl Jam uiteindelijk een lange adem heeft gehad, en eigenzinniger zijn weg heeft bewandeld, dan veel generatiegenoten die schreeuwden over anti-commercie en de punkhouding, maar al lang geleden uiteen zijn gevallen door dood, drugs, of ruzies over geld (of die nog wel bestaan maar een flauwe parodie op zichzelf zijn geworden).
Pearl Jam staat daar fier tegenover als een van de laatste grote rockbands, en de laatste jaren komt daar -terecht- meer waardering voor, wat me verheugt.

Ook hun livereputatie is inmiddels bijna onomstreden, waardoor deze verzamelaar met enige goodwill wordt ontvangen. Dat geen enkele rechtgeaarde PJ-fan veel problemen kan hebben met deze playlist zal daar ook wel aan bijdragen.

We horen een ervaren, bruisende band, qua populariteit misschien niet meer op hun hoogtepunt, maar musicerend met een elan alsof ze nog jaren vooruit kunnen. Vooral Eddie Vedder schreeuwt, huilt en kweelt nog alsof hij de nummers voor het eerst speelt, alsof hij de gevoelens nog steeds net zo voelt als tijdens de klassieke concerten in de jaren negentig.

Hulde voor dit alles, maar moeten we toch niet een paar kritische noten kraken? Het feit blijft -hoe veel we de band ook proberen te excuseren- dat er nauwelijks een schaarste is aan beschikbaar livewerk van de band, zelfs als je de 'officiële bootlegs' niet meetelt. Hoe zou je op dit moment een nieuwe release boven dit lijvige oeuvre laten uitsteken? Bovenstaande setlist kent weinig verrassingen (cover Public Image is erg leuk). Ondanks dat de muziek van de band uitnodigt tot improvisaties en uitbreidingen speelt de band hun nummers op het podium niet wezenlijk anders dan op plaat (veel verder dan een wat andere manier van spelen op Porch gaan ze niet). Gebabbel met het publiek of andere sfeerschetsen ontbreken ook grotendeels.

Wat er dan overblijft is een verzameling goed opgenomen livenummers van een van de meest standvastige en, vooruit, een van de beste Amerikaanse gitaarbands van de laatste twintig jaar. Is dat erg? Nee, kwaliteit is kwaliteit. Maar is het geniaal? Mwah...

Waarom is deze release weer anders dan al die andere live cd's: het gaat erom hoe de band op Live On Ten Legs de Pearl Jam nummers neerzet. Ik heb ze live gezien en heb verschillende officiële bootlegs, maar dit Live on Ten Legs voegt hier toch weer een nieuwe dimensie aan toe. Vrijwel alle nummers worden namelijk in een enorm tempo uitgevoerd: recht voor je raap! Ik liet het pas aan iemand horen, maar die vond het voor dat moment veel te intensieve muziek.

Juist op de officiële bootlegs zijn we allerlei improvisaties gewend, allerlei bewerkingen en uitbreidingen waar jij het over hebt. En veel en goed contact van Eddie Vedder met het publiek. Als je dat wilt horen, kijk op pagina 1 bij dit album eens: daar staan een paar uitstekende concerten genoemd, ook met dit soort andere en/of uitgebreide uitvoeringen van hun nummers op.

Dit album is rechtoe, rechtaan, full in your face. De tracklist is juist daar op geselecteerd. Het is vrijwel allemaal steviger werk van Pearl Jam en dus bewust kort en (zeer) krachtig uitgevoerd. Als je weet hoeveel verschillende tracklists er niet zijn van Pearl Jam concerten, hoeveel verschillende uitvoeringen en versies van nummers, dan is dit juist een verrassend live-album, wat anders klinkt dan al die andere live albums. Het sluit aan bij hun laatste album, Backspacer, waar ze ook al terug grepen op de korte krachtige rock 'n roll. Ik vind dit echt fantastisch klinken: wat een power, wat een klasse!