The Decemberists - The King Is Dead (2011)

Een stuk beter dan het rommelige en ongeïnspireerde The hazards of love. Gewoon een rechtlijnige, poppy folkrockplaat met prettig wegluisterende, capabel geschreven nummers zoals we weten dat Meloy dat kan. Gewoon erg lekker!

Gewoon een lekker plaatje, dit. Niet super, maar zeker met sterke nummers (4 en 6 ), en ook als totaal nergens een echt minpunt. De samenzang met Gillian Welch zorgt daarbij voor prettig veel mooie passages. De associaties met REM ( hierboven veelvuldig aangehaald) had ik niet meteen verzonnen, maar tekenen wel goed het geluid van het album; meer naar de pop/rock kant dan voorganger Picaresque, die ik ( nog steeds) de beste vind van ze.

Eenvoud kan soms best mooi zijn. The King Is Dead had waarschijnlijk niet meer middle of the road kunnen zijn, maar in plaats van een negatieve eigenschap te zijn, is 't juist een positieve eigenschap. Mede doordat er zo’n beetje van alles op deze plaat te horen is: wat pop, wat rock, ook behoorlijk wat country, en zelfs een beetje folk, is het een album geworden dat ongetwijfeld bij een breed publiek in de smaak valt. Eigenlijk een plaat die uitermate geschikt is voor in de kroeg. Met het repertoire zit het wel goed; alle nummers zijn proper uitgevoerd, al vind ik ze zelf bijna allemaal niet duurzaam genoeg om veel te beluisteren. Een mooie uitzondering is het gewoonweg onweerstaanbare Rox in the Box. Het liedje zal vast niet de boeken ingaan als een briljante compositie, maar het is wél verdomd catchy en door zijn mooie melodie is het ongetwijfeld het meest herkenbare moment op het album. Dan is er ook nog Down by the Water en This Is Why We Fight (met 't hele mooie folkachtige slot gedurende de laatste minuut), waar je eigenlijk hetzelfde van kunt zeggen, met het bijbehorende feit dat deze liedjes tevens bijblijven omdat ze er een ietwat stevigere sound mee neerzetten in vergelijking met het overige materiaal. En al dat andere? Da's wel oké allemaal. Misschien een beetje pretentieloos, maar wel oké.

Ik vind dit ook een zeer aangename plaat. Lekker terug naar de basis en niet dat pretentieuze gedoe van The Hazards of Love. Instrumentaal gezien zit die laatste plaat prima in elkaar, maar Colins stem past veel minder bij dat soort epische stukken. Bij de country / folkkant pakt dit veel beter uit naar mijn mening. The Crane Wife is in dat opzicht eigenlijk de perfecte plaat, met een mix tussen The Hazards of Love en The King Is Dead.

Op The King Is Dead kom ik nog te vaak wat niemendalletjes tegen, nummers met een sloom tempo en weinig instrumentatie waardoor de stem van Colin net teveel de bovenhand voert. De wat hippere nummers als Rox in the Box en Down by the Water zijn wat mij betreft dan ook de hoogtepunten. Prima plaat verder, voor nu 3.5*.

De dubbel Picaresque en Crane Wife heb ik al lang en breed grijs gedraaid maar met de opvolgers wil het toch nog niet zo vlotten op een of andere manier. Vooral het countrygebeuren trekt me hier niet erg en er staan gewoon minder uitschieters op. Het schone January Hymn is dan nog mijn favorietje, samen met het typische Decemberists' Why We Fight dan. Wel leuk dat Peter Buck hier dus op heeft meegespeeld, ja dat openingetje van Calamity Song is ook gewoon Talk About the Passion natuurlijk

Ik heb deze cd een kleine vier jaar geleden gekocht maar pas nu voor de eerste keer beluisterd en ik moet zeggen : eerste klas plaatje. Ik ga hun andere platen toch ook eens beluisteren. "The hazards of love" heb ik ook al 5 jaar in de kast staan. Dus : werk aan de winkel !

mijn favoriete album van deze uit Portland, Oregon afkomstige band. de band beschikt met Colin Meloy in de gelederen over een uitstekende songwriter, die voor dit album alle songs schreef.

geen complexe songstructuren zoals op een aantal van hun andere albums, maar 10 recht-toe-recht-aan goede tot zeer goede songs met een hoog "feel good" gehalte die qua melodie onmiddellijk aanspreken.

ervaar dit meer als een roots/americana album met folk en country invloeden en niet als pop/rock, dat op aanstekelijke mid-tempo nummers als "Don't Carry It All", "Calamity Song", "Rox In the Box" en "Down By the Water" goed te horen is met de accenten van o.a. accordeon, bouzouki, fiddle, harmonica en pedal steel, voorzien van fraaie harmoniezang.

de pareltjes zijn, althans voor mij, de rustige, ingetogen liedjes als "Rise To Me" met "January Hymn" en "June Hymn" met backing vocals van Gillian Welch en David Rawlings en het wonderschone "Dear Avery" met o.a. backing vocals van Laura Veirs als uitschieters, nummers waar de melancholie van afdruipt.

de prachtige backing vocals van Gillian Welch (op een 3-tal nummers samen met die van David Rawlings) zijn eveneens te horen op tracks 1,3,4,6 en 7. Peter Buck speelde mandoline op track 1 en elektrische gitaar op tracks 2 en 6.

"The King Is Dead" is wellicht hun meest toegankelijke album, dat benieuwd maakt naar hun laatste worp "As it Ever Was, So It Will Be Again" (2024).

Album werd geproduceerd door Tucker Martine & The Decemberists
Recorded Spring/Summer 2010, Pendarvis Farm, Happy Valley, Oregon & Flora, Portland, Oregon