The Decemberists - The King Is Dead (2011)

Blind gekocht want "The Hazards of Love" vond ik fantastisch. Deze is echter totaal anders, maar toch ook weer zeer de moeite waard. Folk/Country op zijn Decemberists, ik hoor af en toe zelfs een traditional erin. De DVD is ook de moeite waard.

Erg fijne plaat dit. Die 40 minuten vlogen voorbij. Er zitten geen zwakke broeders bij, enkel tien frisse folkrock songs.

Ik ben dol op deze band. Op een of andere manier komen ze recht bij me binnen. Net als collega's Drive-by Truckers, Elliott Brood en The Cavesingers. Heerlijk allemaal, en hoewel ik the Hazards Of Love briljant vind, deze groeit ook nog wel en hij is al zo mooi...

Heerlijk plaatje van The Decemberists. Ondanks het feit dat deze wat toegankelijker is, vind ik toch wel verrassingen en variëteit in de nummers. Ik start met 4.

Ik zet hem gewoon gelijk op 5, nu een paar keer beluisterd en ik vind deze plaat echt helemaal super..
ligt zo goed in het gehoor, voor het gevoel is de cd zo voorbij, puur omdat niet 1 nr echt verveeld

Ik luister dit nu voor de eerste keer en ik moet zeggen dat ik echt onder de indruk ben. Erg mooie plaat. Ik hoop dat het gemiddelde hier nog wat omhoog gaat!

Wat een heerlijke plaat! Man, oh, man. Heb hem nu net nog een keer onder de loep genomen, maar hij blijft ontzettend sterk overeind. Hij is een stuk lichter dan (al) zijn voorgangers. Maar die frisheid doet hem goed.

Veel uitschieters, maar met name 'Rox in the Box' en 'This is why we fight' liggen lekker in het oor. En ook de winter en zomer hymnes. En ook... Ja, ik zou ze allemaal op kunnen noemen; er is geen slecht nummer op dit album. Colin Meloy flikt 't hem weer.

Jammer dat de lijn mist die ik zo prettig vond in de vorige albums (en dan vooral The Crane Wife), die is nu aan de kant geschoven voor alleenstaande nummers. Als ze op hun volgend album nu deze frisheid kunnen koppelen aan de teksten van The Crane Wife, en samen met een iets gewichtiger geluid op een plaatje persen hebben ze een plaat van de eeuw te pakken.

Zag em gisteren staan in de platenzaak (waar ik ondanks dat ik toch ruim 1,5 uur heb staan neuzen en luisteren maar 2 cd's heb aangeschaft) en de hoes sprak me aan, lijkt een beetje op de hoes van Live/Ghost Lights of Here's to Taking it Easy van Phosphorescent, dus maar eens checken.

Op het eerste gehoor klinkt het degelijk, maar de stem van die zanger is me iets te generiek. Inmiddels bij Rise to Me aangekomen en dat is het eerste nummer dat me echt aanspreekt, vanwege de samenzang en steel guitar. Ik zie overigens nu dat mijn favoriete zangeres, Gillian Welch op Down by the Water meezingt, zou het kunnen dat ze ook hier een zangpartij voor haar rekening neemt?

Anyway, vanaf Rise to Me komt het album voor me tot leven.

[EDIT] Ik WIST het: Gillian Welch zingt inderdaad op meerdere nummers mee: Decemberists, The - The King Is Dead (CD, Album) at Discogs

Frappant, ik vind die eerste twee songs echt krakers.

Ik heb de eerste twee nummers aangevinkt als favorieten! Fantastisch!

Ik was onlangs wat muzieknieuws aan het lezen op pitchfork en rollingstone. En deze is in zijn debuutweek rechtstreeks naar nr 1 op billboard albums gegaan in de Verenigde Staten. En ik vind het een heel goed album. De moderne folksound is dus echt terug, met eerst mumford & sons en nu deze die weer goed scoort. Het album verveelt geen moment, kwaliteitsvolle arrangementen en de extra stem op sommige nummers doet het echt wel goed. Enkel soms teveel van hetzelfde, maar dan niet qua verveling maar qua muzikaal. Maar toch nog 4 * sterren, kan altijd hoger worden met meer luisterbeurten.

Mwa, dat vind ik wel meevallen, zit toch wel een hoop variatie in. De enige nummers die ik wat minder vind zijn de twee Hymns, January en June Hymn. Daarbij vind ik de harmonie met Gillian Welch echt geweldig (en dan die accordeon op Rox in the Box en Dowb by the Water).

Ik hoor echt tal van invloeden, Ryan Adams en Neil Young, maar her en der ook een vleugje REM, Old Crow Medicine Show/ Dave Rawlings Machine en ook Green Day. Wat is eigenlijk het verhaal achter het einde van This is Why We Fight?

waaat! ik vind de twee hymns de mooiste tracks van het album! vooral january hymn , zo mooi en ontroerend in al zn eenvoud

Dave Rawlings speelt toch ook mee op dit album, las ik ergens?

Ik ben er meer en meer enthousiast over. 1e Luisterbeurt viel wat tegen, maar hij groeit door.

Klopt ja.. op meerdere nummers zelfs. Hele fijne plaat die vlot weg luistert en nog altijd niet verveeld. Rise to Me het absolute hoogtepunt en Down By The Water een goede 2de.

De sound van de plaat ligt ook een beetje in het straatje van mensen als Gillian Welch en Dave Rawlings, die hierop meespelen.

Vanwege de jubelstemming in diverse media inzake deze plaat was mijn interesse gewekt.
Vandaag op Spotify beluisterd en ik moet zeggen: sterk album.
Calamity Song bevat onmiskenbaar REM invloeden en in de afsluiter Dear Avery hoor ik Ryan Adams terug.
Ik denk dat deze plaat wel in mijn collectie komt te staan binnen afzienbare tijd.

Backing vocals op tracks 1 , 8 en 10.

Nooit gehoord van deze band, maar dit klinkt veelbelovend. Hier moet ik meer van horen.

Mooie, evenwichtige plaat. Na The Hazards of Love was ik even afgehaakt, maar dit maakt een hoop goed.

Een stuk beter dan het rommelige en ongeïnspireerde The hazards of love. Gewoon een rechtlijnige, poppy folkrockplaat met prettig wegluisterende, capabel geschreven nummers zoals we weten dat Meloy dat kan. Gewoon erg lekker!

Nu ik lange tijd moet wachten op een nieuwe cd van The Jayhawks (zal die ooit nog eens komen?) vermaak ik me prima met deze cd The King Is Dead van The Decemberists.
En ondertussen veroveren ze een plekje in mijn discotheek!!!!

The Hazards of Love vond ik niet om aan te horen. Godzijdank is The King Is Dead weer van het niveau Picaresque/Crane Wife. Net zoals die geef ik de nieuwe plaat 4 sterren: geen absoluut meesterwerk, maar wel een zeer prettig album met een paar uitschieters. Dat zijn: Rox In The Box, June Hymn en This Is How We Fight.
Een aangename verrassing!

'Picaresque' vond ik een heel fijn album, 'The crane wife' ook goed, maar 'The hazards of love' heb ik zelfs geen luisterbeurt gegund. Wellicht een samenloop van omstandigheden, maar vooral doordat de recensies die ik las me absoluut niet aanspoorden om hem te gaan luisteren.

Toen ik bij deze 'The king is dead' las dat het allemaal korte, fijne, simpele pop/folk/country liedjes zijn, was ik wél meteen enthousiast om te gaan luisteren.

Na één luisterbeurt kan ik enkel zeggen dat de plaat klinkt zoals ik ze verwacht had na de reacties hier: simpele, maar leuke, melodische nummers met leuke instrumenten. De plaat leunt dicht bij Picaresque aan, maar is misschien wel een niveautje minder.

De score voor deze plaat, zal ik pas na een paar luisterbeurten geven, maar ik vermoed dat deze rond een 3,5* zal eindigen, wat voor mij equivalent is voor 'goed', niet meer, maar zeker niet minder.

The Hazards Of Love vond ik goed maar ne een week of 2 begon die al te vervelen. Deze heeft een totaal andere sound, een betere sound. Nu afwachten hoe het met deze plaat op termijn gaat.

Folk of rock dan is de keuze voor mij snel gemaakt en de mondharmonica met een prominente plaats kan ik alleen maar toejuichen!

Best een leuke plaat, maar ik blijf van het ene deja vu in het andere vallen. Het doet allemaal wel heel erg aan The Jayhaws denken. En luister eens naar dollar bill blues van townes van zandt en daarna naar rox in the box. Ik ben er nog niet uit wat deze plaat betreft.

Na enkele dagen beluisteren van The King Is Dead ga ik mijn waardering verhogen naar 4.5
Soms komt de stem van Colin Meloy in de beurt van Mike Heron van The Incredible String Band en dat doet me aangenaam herinneren aan vroeger tijden.

Ook ik verhoog met een half naar de volle mep. Ik vind het een potentiele plaat van het jaar. Maar ook David Lowery's nieuwe soloalbum mag daarvoor in de rij plaats nemen...

Prachtig album, al werkt ie denk ik beter in de zomer.
Rise to Me vind ik een geweldig nummer.

Uiteindelijk blijft ie helaas niet zo beklijven als ik had gehoopt.

Ik ben er wel uit en verhoog naar 4*.
Dit is gewoon een heel erg degelijk en goed gemaakte plaat. De nummers zijn prima en de sound is volledig mijn ding. Er is weliswaar helemaal niets origineels aan, maar als je in staat bent het beste te nemen van R.E.M., The Jayhawks en Ryan Adams om vervolgens op de proppen te komen met een plaat die meer is dan de som der delen, dan ben je een hele grote.
Chapeau voor deze prachtige lenteplaat!