Iron & Wine - Kiss Each Other Clean (2011)

Dit album bevalt ook per luisterbeurt steeds beter!

Zijn eerste album bij 4AD en Iron and Wine goes pop inderdaad en helaas. Bij lange na niet zo interessant als al zijn andere werk. Het lo-fi beginwerk of het erg muzikale Woman King prefereer ik nog het meest, maar ik hoop niet dat de man doorgaat op deze toer. Echter wel nog een aantal pareltjes die echter ook weer wat meer in de lijn van zijn eerdere werk liggen. Toch nog een 3*, maar erg sterk is het niet. Voor de mensen die de rest van zijn werk nog niet kennen, probeer dat snel

Wat mij bevalt aan deze plaat is de sfeer. Optimistisch, maar toch met een triestige ondertoon. Daarnaast houdt hij de muziek relatief intiem, maar weet hij toch ook muzikaal heel redelijk voor de dag te komen.

Misschien toont het wat 'lagere' gemiddelde vooral aan hoe de verwachtingen van de fans waren?

Ik heb een mooie herinnering aan Walking Far From Home.
Ik ben dus niet meer objectief, maar het is een ontzettend mooi nummer.
De tekst misschien in eerste instantie niet, maar wat er in de muziek gebeurt is zeker het prijzen waard.

Me And Lazarus vind ik wel een leuk nummer, in tegenstelling tot anderen.
Het is wat minder maar ik vind het wel iets hebben.
Het refrein popt ook af en toe op in mijn hoofd.

De rest van de nummers is mooi. Mooie elektronische folk met wat jazz-invloeden.
Samuel Beam neemt ons met dit album op een reis door ons hoofd.
We komen van alles tegen op deze bijzondere reis.

Nummers die ik eruit vind springen zijn Walking Far From Home, Rabbit Will Run, Big Burned Hand en Your Fake Name Is Good Enough.
Hoewel ik die laatste iets te langdradig vind.

Valt me niet mee dit album ben er niet echt kapot van.
Echter heb ik de plaat pas 1 keer beluisterd en dat is in mijn beleving dus nog geen echte graadmeter.

Nu meerdere luisterbeurten ondergaan maar ik blijf er helaas niet helemaal warm voor lopen.
De plaat scoort wel een voldoende voor mij want nummers zoals Me And Lazarus, Tree By The River & Glad Man Singing vind ik mooie songs maar als geheel overtuigd het album me niet helemaal.
Big Burned Hand en de laatste 2 minuten van de afsluiter vind ik zelfs uitermate vervelend.
Dit album zal niet in mijn platenkast verschijnen zoveel is mij wel duidelijk.

Na het horen van de afsluiter ( ) dit album toch nog eens beluisterd, maar de rest blijft nogal zwak. Toch van 2,0* -> 2,5*

Voor mij het hoogtepunt van het album.

Ik had hier tot op mijn verbazing nog niet op gestemd. Het openings- en sluitingsnummer plus Rabbit Will Run horen bij het beste dat 2011 aan liedjes heeft opgeleverd, de rest weet de aandacht minder vast te houden. Overwegend een geslaagde poging om uit de sleur van de sobere singer/songwriter te breken zonder zich vast te lopen in loos geëxperimenteer. Aparte, profetische sfeer, als een dronken kerkdienst, een anti-apocalypse. Geen plaat die ik erg vaak helemaal draai.

Toen ik Iron & Wine het eerst wou beluisteren had ik zaagmuziek, eeuwenoude onveranderde folk muziek zoals Mumford & Sons verwacht. Gelukkig een ongegrond vooroordeel, dit is écht een heerlijk vrolijk album en een plezier om te beluisteren. Vooral die leuke exotische drums op sommige nummers en toffe (soms zelf psychedelische) gitaar riffs zijn een genot voor het oor.

Heb jij een of andere vorm van asperger of zo , me zo'n idiote nick name?

Nee, maar ik ben wel übercool.

Oldfart die iemand aanspreekt op zijn usernaam.