Iron & Wine - Kiss Each Other Clean (2011)

Ik ben het niet eens met bovenstaande berichten, ik vind het een hele mooi plaat van een hoog niveau en juist de tweede helft van het album het best:

met grote verwachtingen zette ik vandaag Kiss each other clean op. De plaat opend met Walking far from home. De single van Kiss each other clean, ik had hem nog niet geluisterd: omdat de plaat in zijn geheel wilde horen niet een nummer. Net hoorde ik hem dus voor het eerst. Het is een afschuwelijk nummer, dat electornisch, dat koortje, die bassen, BLEH! Als dit het beste plaat is, beloofd het niet veel goeds.
Maar me & lazarus is al vele stukken mooier, super is het saxofoonje op 1:28, het nummer wordt er alleen maar mooier op, wat een sfeer! wow. Tree by the river klinkt ook weer een beetje electronisch en met een koortje net als openingsnummr Walking far from home, gelukkig pakt het dit keer erg in Iron and Wine's voordeel uit: Prachtig nummer! Monkeys uptown laat ook een beetje een electronisch geluid horen: ook weer prachtig! Het Fever Ray achtige geluidje past ook heel mooi in het nummer. Half moon is echt Iron and Wine: maar voor dit nummer geld ook weer: mooi hoor!
En vanaf dan gaat de plaat in een achtbaan: hoe verder we komen, hoe mooier ie wordt! Hij gaat in een schuine lijn recht omhoog. Rabbit will run is ook heel goed, kippevel. Wat een mooie gitaar! De lijn wordt doorgetrokken met het prachtige godless brother in love. 'Als het vorige nummer kippevel was, wat is dit dan???' Het volgende nummer is even hele ander koek, het swingt! Die saxofoon! Prach-tig! Glad man singing houd het onwijs hoge niveau. En ja hoor, ook nu heb ik weer kippevel van deze prachtige muziek! Het instrumentale gedeelte is ook meer dan mooi! De 7:17 durende afsluiter met de mooie titel Your fake name is good enough for me, is gedurfd, begint mooi, maar duur net iets te lang, dat is jammer. Maar het nummer is zeker niet slecht.
Het album begint dus bagger, om niet te zeggen; zeer slecht. Maar als je Walking far from home hebt afluisterd is de beloning des te groter. Je komt in een schatkamer, dat vol licht met goud! Het eerste nummer is gewoon slecht, maar het is ze vergeven...

Want ze hebben een mooie plaat gemaakt,
Sterker nog ze hebben een schandalig mooie plaat gemaakt!

Van: daanmuziek.blogspot....

Dit is mijn eerste kennismaking met Iron & Wine, een project van Sam Beam. Ik heb hier tot nu toe al heel wat negatieve commentaren gelezen, en ik moet zeggen dat ik daar niet geheel akkoord mee ga. ‘Kiss Each Other Clean’ is een leuke, veelzijdige plaat. Niet alle nummers zijn voltreffers, maar er staat toch genoeg moois op dunkt mij.

De opener ‘Walking Far From Home’ is bijvoorbeeld een erg mooi nummer. Niet al te ingewikkeld, beginnend als een schijnbaar rustige folksong, maar het is toch wel wat meer dan dat. Mooie vocalen, die Beam heeft een erg goeie stem. Vrij spaarzame instrumentatie, met ook wat electro-invloeden. De achtergrondzang trekt me voornamelijk aan in deze song. ‘Me And Lazarus’ is een pak minder, is ook nog niet half zo intens als de opener. Ik vind het een vrij saai nummer. Beam probeert het geheel dan gaandeweg wat op te smukken met saxofoon, maar dat lukt niet zo best. Die saxofoon zal het later op deze plaat wel een stuk beter gaan doen.

‘Tree By The River’ is dan weer een meer pop-georiënteerd nummer, en bevalt prima. Ik betrap mezelf er geregeld op dat ik het luidkeels meezing. “Mary Anne, do you remember; the tree by the river; when we were seventeen.” Het gitaarstukje na pakweg 2 minuten 20 seconden vind ik erg mooi, en het hele nummer straalt een zekere vrolijkheid uit. ‘Monkeys Uptown’ herbergt weer wat meer van die electro-invloeden. Maar nog altijd vrij spaarzaam, zoals bijvoorbeeld een eels dat ook gebruikte op ‘Tomorrow Morning’. De instrumentatie weet me helaas niet helemaal te boeien hier; maar het is geen straf om er naar te luisteren of zo. Een leuk nummer, maar ook niet meer dan dat.

‘Half Moon’ gaat dan weer wat meer richting country, met dat dromerige gitaartje. Maar voor de rest kiest het nummer het midden tussen pop en folk. De achtergrondzang is leuk gedaan en klinkt wel prettig. ‘Rabbit Will Run’ is een wat langer nummer, en klinkt (net als ‘Monkeys Uptown’, trouwens) wat funky. En tegelijk klinkt het ook erg relaxed. Dat is contradictorisch natuurlijk, en ook erg moeilijk om zo’n gevoel op te roepen. Dat vind ik best wel sterk, dat het Beam en de zijnen toch is gelukt op dit nummer. Er worden vrij veel instrumenten gebruikt op dit nummer (zo hoor ik in het midden van het nummer ergens een prachtig fluitje). En volgens mij hoor ik ook een Hammond-orgeltje. En een dwarsfluit, maar nu ben ik al helemaal aan het gissen, en ik heb geen zin om het op te zoeken.

‘Godless Brother In Love’ is weer van een heel andere orde. Een ingetogen song, op gospelachtige wijs door Beam gezongen. Prachtig nummer, triest op z’n geheel eigen manier. En de tekst vind ik hier ook zo mooi. Ik heb nog niet veel over de teksten gezegd, maar dat ga ik hier dan maar eens doen. De woorden zijn niet groots, maar weloverwogen uitgekozen, en vormen samen een mooi, pakkend verhaal. (“And you can hear them on the hilltop laughing; cursing every bird in the air; telling her what fun they’re having; driving eyes closed”).

‘Big Burned Hand’ klinkt, het gaat vervelen op den duur dat ik dat altijd vermeld, maar het is niet anders, wederom volstrekt anders. Het nummer wordt op sleeptouw genomen door een nerveus aandoende saxofoon, wat het een luchtige jazzsfeer geeft. Het korte pianostukje tussendoor komt geheel onverwacht, en weet me dus aangenaam te verrassen. En de plaat wordt er zeker niet slechter op. ‘Glad Man Singing’ vind ik nog net iets beter, en begint mooi, met akoestische gitaar, en die mooie zang van Beam. De achtergrondzang klinkt ook weer aangenaam, en let ook op het spaarzame pianogetokkel. Beam vindt zichzelf een gelukkig man, omdat hij de vrijheid heeft om over alles te zingen. Die outro had voor mij niet gehoefd, maar het stoort me ook niet.

Het laatste nummer van deze plaat is ook het beste, naar mijn bescheiden mening. ‘Your Fake Name Is Good Enough For Me’ lijkt een schitterende samenvatting van het hele album; vrijwel alle stijlen die op de plaat voorkomen, worden hier nog eens samengebundeld. Eclectisch gedoe leidt soms tot songs van inferieure kwaliteit, maar in dit geval niet. Die gekke sax in het begin, die lekkere gitaarriff na de tweede en derde strofe, het subtiel binnensmokkelen van de titel van de plaat in de tekst, de abrupte maar gesmaakte overgang naar het “Become”-gedeelte (een soort van mantra dat meer dan vier minuten duurt), en de geweldige spanningsopbouw in dat deel van de song. Ik vind het allemaal erg fraai, moet ik zeggen. Je hoort ook dat Beam ten volle opgaat in die tekst, het lijkt zelfs dat hij naar het einde toe de woorden begint uit te spuwen. Schitterende apotheose van een sterke plaat.

Een sterke plaat, maar geen geweldige plaat. Geen viersterrenplaat. Daarvoor is het net wat te wisselvallig. Maar hou nummers 1, 3, 6, 8, 9 en 10 bij, en voeg 4 andere nummers toe, betere dan diegene die ik schrap, en je hebt wel een viersterrenplaat in mijn ogen. Jammer dat dit niet gebeurd is, maar ik kan zeker met dit resultaat leven. Met Sam Beam heb ik een nieuwe baardman in mijn galerij om te koesteren.

3,5 sterren

De muziek kun je omschrijven als folk met jazzinvloeden, waarbij het geheel ook nog eens wordt opgesmukt met wat electronica en achtergrondkoortjes. Zo horen we regelmatig een saxofoon de revue passeren. Bijvoorbeeld in het saaie en ongeïnspireerde 'Me and Lazarus, het slechtste nummer op deze plaat. Ook in het geslaagdere en funky 'Big Burned Hand' komt hij om de hoek kijken. Het meezingbare 'Tree By The River' is daarentegen een popnummer pur sang, 'Godless Brother in Love' een adembenemend rustpuntje met prachtig pianospel en het dreigende 'Rabbit Will Run' bevat Afrikaanse ritmes en eindigt met een stukje jazz. U merkt het al, dit is een enorm gevarieerde plaat. Maar het beste nummer hebben ze voor helemaal op het eind gehouden. 'Your Fake Name is Good Enough For Me' begint funky met weeral die saxofoon maar na drie minuten wordt een fantastisch en meeslepend mantra met een enorme spanningsboog ingezet. Samuel Beam klinkt bezetener en bezetener naar het einde toe en de instrumenten krijsen om aandacht.

Kiss Each Other Clean is een gevarieerde plaat die zich pas na een aantal luisterbeurten helemaal blootgeeft. De muziek is enorm gelaagd, waardoor er altijd wel iets nieuws valt te ontdekken en de verveling niet snel toeslaat.

Ik heb een mooie herinnering aan Walking Far From Home.
Ik ben dus niet meer objectief, maar het is een ontzettend mooi nummer.
De tekst misschien in eerste instantie niet, maar wat er in de muziek gebeurt is zeker het prijzen waard.

Me And Lazarus vind ik wel een leuk nummer, in tegenstelling tot anderen.
Het is wat minder maar ik vind het wel iets hebben.
Het refrein popt ook af en toe op in mijn hoofd.

De rest van de nummers is mooi. Mooie elektronische folk met wat jazz-invloeden.
Samuel Beam neemt ons met dit album op een reis door ons hoofd.
We komen van alles tegen op deze bijzondere reis.

Nummers die ik eruit vind springen zijn Walking Far From Home, Rabbit Will Run, Big Burned Hand en Your Fake Name Is Good Enough.
Hoewel ik die laatste iets te langdradig vind.