Ghostface Killah - Apollo Kids (2010)

Ik vind de eerste albums van Ghostface wel aardig, maar heb daar geen klik mee. Ik vind wel dat platen als Ironman en Supreme Clientele meer waarde hebben. Toch doe je mij meer plezier met dit nieuwe werk van Ghostface: beats spreken me meer aan, vind het qua raps vermakelijker (zeker niet beter) en de afwisseling met gastartiesten doet het ook goed bij mij (van Jim Jones tot Black Thought en van The Game tot Killah Priest).

Uitstekend album van Ghostface. Met 40 minuten en een heleboel rits aan gastartiesten moet ik wel zeggen dat ik Ghost een beetje te weinig hoor, maar gelukkig is het merendeel van de gastartiesten sterk genoeg om het in ieder geval muzikaal niet te bederven. Zo dropt The Game voor het eerst in lange tijd weer eens een goede verse op Drama en rapt Black Thought op In Tha Park Ghostface zelfs compleet aan gruzelementen. Nee, het klinkt allemaal erg lekker maar toch hoop ik dat op zijn volgende album er wel weer meer van Ghostface zelf te horen valt.

Deze ook maar eens in m'n rotatielijst gezet, omdat ik merk dat ik 'm vrij veel draai. Het duurt allemaal niet al te lang, en het is zeker vermakelijk, en soms klinkt het ook nog eens geweldig (zoals inderdaad Black Thought op 'In Tha Park', maar Ghostface Killah vind ik eigenlijk gewoon goed rappen hier, de hele plaat lang).

Bobby digital was echt wel ok....maar dat terzijde.....

Zeer terzijde...

Aardig album met prima beats. Stem blijft vollopig uit.

Na mijn eerste luisterbeurt was ik niet zo positief over dit album.Ik had vooral het gevoel dat het heel snel in mekaar is gezet.Maar na enkele luisterbeurten ben ik het toch leuk gaan vinden.Ghostface is zelf heel erg leuk bezig en de gastartiesten zijn top(zelfs Jim Jones en Game doen het goed).De producties zijn leuk en het luistert lekker weg.How You Like Me Baby is mijn favoriete track.

3,5*

Plaat begint goed, zakt in, maar eindigt ook weer goed. Aantal frisse beats, maar ook wat mindere. Ghostface doet het goed, vele gastartiesten ook, alhoewel Joell Ortiz overschat is en blijft, The Game zéér matig komt en Cappadonna nooit mij vriend zal worden. Raekwon's bijdrage op Ghetto is weer even saai als normaal, maar op Troublemakers doet ie het een stuk beter gelukkig. Zweeft tussen de 3* en 3,5*, hou het voor nu op een krappe 3,5*.

Vond het wel een rdelijk album. Met als hoogtpunt misschien wel het eerste nummer en met als dieptepunt het nummer Drama. De titel zegt het al. The Game klinkt als een halve gare en de beat is ook slecht. Ghetto en Troublemakers vind ik wel leuk, hoewel ik Redman wel eens fanatieker heb gehoord. Het blijft denk ik bij een 3,5 maar je weet nooit.

Ik vind die beat van Drama juist vet! Dat orgeltje en die bellen. En heeft Joel Ortiz altijd zo'n geknepen stem gehad? De bijdrage van The Game is idd niet bijzonder.

Zo ineens, onverwacht, dropt Ghostface nog ff een album aan het end van het jaar!

Props voor de kwaliteit die dit album heeft, eindelijk weer een degelijk, goede ghostface plaat!

Goeie plaat, inderdaad. Het begint meteen sterk met 'Purified Thoughts'. Verder zijn ook 'In Tha Park' met Black Thought en afsluiter 'Troublemakers' het vermelden meer dan waard. Goeie beats, een goeie Ghostface Killah, en overwegend goeie gastbijdrages.

3,5 sterren

ik heb deze toch verlaagd, ik vind ghostface vaak erg vervelend rappen. Maar ik blijf erbij dat er toch een aantal toppertjes opstaan.

Volgens mij ben ik de enige hier die dit niet denderend vind.
Zit geen enkele track op die hier een goed niveau heeft en denk dat dit album ook snel vergeten zal zijn.
Heb meer het gevoel dat ghostface elk jaar een album wil droppen..

Ook ghostface zelf vind ik totaal niet lekker om naar te luisteren ( maar dat is meer een feit dat je van zijn aparte stem geluid moet houden )

Lekkere plaat weer. Beats zijn heel goed, vind Ghostface helemaal niet vervelend rappen oid. Jammer dat het slechts 40 minuten duurt.

klinkt veelbelovend. uptight productie en een ouderwets goeie ghostface

moderne klassieker. petje af voor ghostface. weinigen zijn na 20 jaar nog relevant.

Ik vind "In The Park" toch wel een echte Ghostface klassieker. Deze plaat doet me qua sfeer erg denken aan "The Pretty Toney LP", lekkere vuige soul-samples. Ghost is in topvorm, evenals de gasten.

Dit album begint direct goed met een harde track, waarin Ghost goed begint, Killah Priest gewoon hard komt en GZA fris oogt zoals meerderen hier al verteld hebben. Daarna vind ik het niveau iets inzakken dit vooral door de goede openings track. Superstar is daarom geen slechte track het is gewoon een mindere. Dit niveau blijft doorgaan t/m het nummer 2getha Baby dit vind ik zelf de track die mij het minst aanpreekt vooral omdat ik niet van dit soort nummers houd. Op dit nummer word dan wel weer een video clip op gemaakt wat ik altijd zo jammer vind maar misschien komt er nog een van In Tha Park. Het album komt dan weer in een stijgende lijn te zitten met het nummer Starkology wat ik een vette track vind, dit ook door de wat aparte beat. dit is een nummer waar je van moet houden of je vind het drie keer niks. na dit nummer komt toch wel de parel van deze plaat, In Tha Park. dit is zo'n lekkere track wanneer ik deze track hoor ben ik echt back in the days. daarna krijg je weer een mindere track maar hier vind ik de beat echt super nice. daarna komt er weer een stijging met Handcuffin' Them Hoes en Street Bullies. en als afsluiting 2 heerlijke tracks met Wu Features. De producties van dit album vond ik goed, aantal lekkere beats. De gast artiesten stelden mij niet teleur, zo vond ik dat Redman op Troublemakers echt super hard kwam. hiermee kom ik op een eindoordeel van 4* dit door de 2 wat mindere tracks waar ik niet van houd. ik had nog graag een nummertje met Inspecktah Deck gezien en nog een nummer met wat Wu features of hij had die 2 tracks weg moeten laten dan had ik het album waarschijnlijk 4,5* gegeven. Desalniettemin een lekkere plaat.

Aardig albumpje. Kwam toch wel onverwachts voor mij, maar dat drukt de pret geenszins! Op sommige momenten vind ik het wel wat wisselvallig, wat vooral komt door de vele gastartiesten.

How You Like Me Now is een instant classic, hele dikke Pete Rock beat en Ghostface rapt echt te fijn daar.

Verrassend leuk. Op het einde wat zwakker. Na In tha Park is het wel een beetje klaar, alleen het optreden van Method Man (wie anders) is nog een opleving. Verder iets te veel hoes and bitches, daar heb ik het een beetje mee gehad. Maar rappen kan ie nog altijd en ook de productie is goed in orde. Een gulle 3,5 .

Heb eindelijk de Apollo Kids Sampler op vinyl. Deze is alleen in Japan uitgebracht en via via heb ik hem hier gekregen. Def Jam heeft de plaat niet op vinyl geperst helaas. Dit is toch wel een heerlijke plaat. Precies genoeg nummers en lekkere beats! Dit is mijn tracklist

Side A:

Purified Thoughts ft. GZA & Killah Priest
Superstar ft. Busta Rhymes
Black Tequila ft. Cappadonna & Trife
Starkology

Side B:

In Tha Park ft. Black Thought
How You Like Me Baby
Ghetto ft. Cappadonna, Raekwon & U-God
Troublemakers ft. Method Man, Raekwon & Redman

Chill album, zou voor mij nog wel eens in punt kunnen stijgen.

Dit is absoluut m'n favo Ghost. Wat een knaller.

Ik kom hier graag nogmaals op terug. Ik kan m’n enthousiasme betreft deze plaat echt niet temperen. Godmejaar, deze is zo raak! Er zijn dagen dat ik ‘m (tijdens het werk) makkelijk vijf keer op rij afspeel. Wat flowt die G(h)ozert erop los, man. Bijdrages van gastartiesten op dit album zijn ook niet misselijk, trouwens.

Met Apollo kids uit 2010 kwam Ghostface Killah weer aardig in de buurt van het niveau van zijn eerste twee albums (Ironman en Supreme Clientele),ruim tien jaar eerder.De plaat opent al direct sterk met Purified Thoughts ; fijne beat,mooie klassieke soul sample en bijdragen van GZA en Killah Priest.Ook nummers als Black Tequila,In tha Park en Troublemakers zijn van datzelfde hoge kaliber en er zijn er nog een aantal die redelijk dichtbij komen.
Minpunten van Apollo Kids is het feit dat sommige songs wel erg druk zijn en dat de flows niet allemaal even lekker lopen.Nu heb ik dat bij Ghostface Killah wel vaker maar nu vind ik het af en toe echt storend.
In zijn geheel slaat de balans voor dit album echter ruimschoots naar de positieve kant door,met dank aan de eerder genoemde uitschieters.
Sterke plaat.