Mike Oldfield - Ommadawn (1975)

Een rijke en naar mijn idee vloeiender plaat dan z'n twee voorgangers met een heel "natuurlijke" uitstraling dankzij de altijd sfeervolle Uilleann Pipes, de Afrikaanse drums en de prachtige (betekenisloze) koorzang. Daarmee is ook het mysterieuze en ongemakkelijke van de vorige platen met hun rare bochten en abrupte stemmingswisselingen een beetje verdwenen, en dat gevaarlijke en onvoorspelbare mis ik toch een beetje. Nú is dit "gewoon" een fraaie plaat met op kant 1 een prachtige experimentele mix van rock, folk en Afrikaanse invloeden, en op kant 2 een wat minder pakkende suite die iets te weinig tot leven komt.

Twee jaar geleden zat ik in een MO fase. Vele albums gekocht, beluisterd en tot de conclusie gekomen dat dit samen met Amarok toch wel het mooiste werkstuk van hem is. De herfst breekt weer aan en daar past deze muziek mijns inziens goed bij. Blijft knap hoe hij zo'n beetje alles alleen ingespeeld heeft. De toon van zijn electrische gitaar vind ik altijd wat afgeknepen maar verder is dit album topmateriaal.