Mike Oldfield - Ommadawn (1975)

Dit album is wat mij betreft het absolute hoogtepunt in Oldfield's catalogus. Alles maar dan ook echt alles is tot in de puntjes verzorgt op dit album.

En ook hier weer een leuke anecdote:
op het album staat een duet tussen Oldfield en Paddy Moloney (op Ierse doedelzak). Naar verluid zat er in het stuk en op de band nog een gat van een paar minuten waar voor ze dus dit duet in gedachten hadden. Na verschillende onsuccesvolle pogingen toog men maar richting pub voor een aantal biertjes maar dat werden er een paar teveel. Behoorlijk aangeschoten keerde men terug naar de studio waar men vervolgens riep: Ach, laten we het nog maar eens proberen. De technicus had er een hard hoofd maar startte de band en tot zijn grote verbazing rolde er een duet uit dat tot op de seconde precies pastte

Onder de hardcore fans wordt dit album als beste beschouwd. Nog voor Tubular Bells. Hoewel het moeilijk kiezen is, is dit album ook voor mij nummer 1.

Het ritme van de african drums aan het einde van part one is ijzer sterk en komt regelmatig terug in andere stukken. Recentelijk nog in Tubular Bells III.

Ook dit album heb ik van sinterklaas gekregen en ik ben er erg blij mee! Ommadawn doet in mijn ogen weinig onder voor 'het meesterwerk' Tubular Bells. Bijna alle instrumenten zijn weer door Mike Oldfield zelf gespeeld en bovendien heeft hij de composities allemaal zelf geschreven en heeft hij dit album ook zelf geproduceerd.(zeer knap!)
De panfluit wordt op dit album trouwens iets meer gespeeld en mij bevalt dat bijzonder goed. De gitaren zijn ook weer geweldig met als hoogtepunt het laatste nummer.
Ik kan niet anders dan dit album ook 5 sterren te geven en ik kan hem ook iedere muziekliefhebber aanraden, een absolute Must-Have.
Mike Oldfield

Echt een top plaat die bij het luisteren een katharsis effect heeft (pff, tja ik las toen ook al de oor) Al bij de allereerste beluistering een openbaring en nog steeds. Heeft bij mij de liefde voor minimal music doen ontwaken.

Klopt !! Het muzikale hoogtepunt van Oldfield. Het werkt zo lekker naar een climax toe waarbij je niet stil kunt zitten en het zweet je elke keer weer uitbreekt tijdens die climax. Het klopt allemaal. Lekker muzikaal orgasme !!

Ook een geweldige plaat van Mike Oldfield inderdaad. Altijd uitgesteld om meer werk te luisteren van de man naast de Tubular Bells. Het is me nu duidelijk dat er nog meer geslaagd werk van de man is. Heerlijke gemoedelijke sfeer is hier in te vinden. Melodieën, atmosfeer en overgangen zijn weer van hoog niveau.

Het wordt hoog tijd dat ook deze plaat op SACD wordt uitgebracht. Ben heel benieuwd hoe dat zal gaan klinken...

Jou gebruikersnaam komt er zelfs voor een deel in voor

Het lijkt me inderdaad wel geschikt voor een SACD door de rijkheid van muziek/lagen, maar ze zullen het wel laten bij de klassieker Tubular Bells, want SACD's zijn ook weer niet zoeen succes toch.

Mike Oldfield is muzikaal gezien mijn held der helden. Ook dit album getuigt de kwaliteit van een musicus die niet snel teleurstellen zal. Enne......'t is maar een kleinigheidje, maar het ontroerende slotstuk 'On Horseback' had gewoon niet anders moeten wezen. Als de cd dit slotstuk nadert zit ik nog meer met gespitste oortjes klaar om het goed te luisteren, altijd weer. Gewoon weergaloos mooi. 4,5

Verrek... Dat valt me dus nu pas op , waarmee meteen duidelijk is dat mijn alias niets met Mike Oldfield van doen heeft...

..godzijdank

Geweldig mooie vredige afsluiting inderdaad nog leuker dan het slotstukje Sailor's Hornpipe van Tubular Bells.

Dit is mijn favo album van Mike, of misschien toch Amarok. Altijd moeilijk kiezen. De laatste 5 minuten van het eerste stuk is waar het om draait. Dat gitaarwerk is zooo niet normaal te goed voor worden.

Voor mij nog steeds nummer 1 van 'de grote drie' van Mike. Waanzinnig jammer dat hij deze kwaliteit nooit meer heeft kunnen evenaren..

Sterker dan zijn debuut, Tubalar bells.

Samen met Hergest Ridge zijn sterkste albums.
De laaste minuten op de tweede kant (van de l.p.) is een fantastische afsluiter.
5 sterren

Ik zou eigenlijk niet weten wat hier nog aan verbeterd zou kunnen.
Sinds vandaag eindelijk een topklassering in mijn top 10... en natuurlijk 5 sterren.

Laatst weer beluisterd, krijg nu al dagen dat duet van doedelzak en gitaar (Part II) met geen mogelijkheid meer uit mijn kop. "Harde Schijf" wissen dan maar met het beluisteren van Lou Reed's Metal Machine Music?

ook alweer een superplaat van mike oldfield een van de besten ,waneer de zang erbij komt vanaf het 5 e album iets minder ,oldfield op zijn best alleen instrumentaal 5 voor dit album

Dit mag zich zeker aanschuren tegen zijn overbekende Tubular Bells, echt heel mooi album!

****1/2

evanshewson ,ik heb 6 albums van mike, tubular bells, ommadawn, hergest ridge, incantations, amarok en songs of distant earth deze horen mijns inziens in de eregalerij van mike vooral muziekstuk 3 van incantations vindt ik het allerbeste, de rest van oldfield heb ik ook wel vaker beluisterd maar vindt ik de moeite van een aanschaf niet waard

Dit getuigt van onbetwiste smaak. Ik vind veel ander werk ook prima te doen of gewoon heel goed van mister Oldfield. Maar jouw top 6 albums zijn idd beslist DE toppers te noemen, zonder meer.

Ik denk dat "Ommadawn" het beste werk is wat Mike Oldfield heeft geproduceerd. Met een nipte voorsprong op "Hergest Ridge".
Het laatste stuk van part one is het neusje van de zalm van dit meesterwerk.

Onze pa had dit album op LP en vond deze zelf zo goed dat ik er de CD-uitgave van gekocht heb.

Alleen jammer dat die zo kort duurt.

Geweldig album!

De eerste keer dat ik dit album luisterde had ik af en toe momenten waarop ik wakkerschrok en me af vroeg waar ik nou naar had zitten luisteren de afgelopen 5 minuten. Maar ik ben hem nu voor een tweede keer aan het luisteren, en de muziek blijft nu meer hangen, nu hoor ik pas echt hoe mooi dit is.

(ik kom er nu wel net achter dat ik perongeluk op mijn computer deel 1 en 2 heb omgedraaid nu ik dit luister, oeps )

Ommadawn voelt meer als een geheel dan Tubular Bells, waarin de muziek soms te plotseling verandert (die is ook nog steeds een 4,5* hoor). In dit album zit meer dan genoeg variatie, maar de overgangen zijn veel geleidelijker. Af en toe lijkt het wel een beetje alsof het wat gaat vervelen, maar dat zijn dan wel weer de momenten dat Oldfield een nieuw interesant geluid in het nummer gooit

Het album begint (voor mij vandaag niet dus, maar ach) gelijk al geweldig sfeervol, en wordt middenin steeds gefocuster (goed gespeld? :S:P) en duidelijker, de spacy geluiden met echoende gitaren maken opeens plaats voor een leuk stukje met akoestische gitaar en fluit. Vanaf daar varieert Oldfield nog flink door, op het laatst, als er een soort van koor-iets in komt, komt er op precies het moment dat ik denk, nu gaat het een beetje vervelen, een geweldige gitaar of toetsen-iets (ik hoor het eigenlijk niet...) in, en een geweldige gitaarsolo brengt deel een tot een einde.

Ook het tweede deel is geweldig, misschien nog wel beter dan het eerste. Na het begin wordt het steeds rustiger, met een geweldig akoestisch gitaartje erin, en daarna die doedelzak, niet een heel standaard instrument, maar het klinkt geweldig, echt heel mooi

En natuurlijk de afsluiter On Horseback, de perfecte manier om zo'n soort album af te sluiten, een mooi vrolijk en sfeervol kort liedje, het enige stuk met tekst.

Kortom, mensen met concentratieproblemen kunnen hier het beste uit de buurt blijven, maar als je er rustig voor gaat zitten, is dit zeker een heel mooi album Een 4,5* (een dikke 9 dus )

oke, ik hou het eerst op 4 sterren, ik zie later wel even of ik m nog ga verhogen

Hoe heet dit soort muziek eigenlijk? dit genre....

in principe valt dit onder symfonische dan wel progressieve rock. Al heeft Oldfield natuurlijk ook wel wat folk invloeden en is zijn werk in de jaren 80 en 90 wel wat poppy.

Mijn eerste aanraking met Mike Oldfield. Door platen van mijn vader op de draaitafel af te spelen en hopen hiervoor niet op m'n kop te krijgen. Toen ik dit album tegen kwam was ik erg verwonderd doordat ik in eerste instantie te maken dacht te hebben met Jezus. Nieuwsgierig en voorzichtig het album opgezet en vervolgens erg vaak weer gedraaid. Toen de plaat versleten raakte en de cd zijn intrede had gedaan, was het natuurlijk het eerste album wat moest worden aangeschaft. Erg jammer vond ik het dan ook dat op de cd-versie 'In Dulci Jubilo' ontbrak. Natuurlijk hoeft het eigenlijk geen vermelding dat een andere teleurstelling is dat de kleurklank van vinyl verloren is gegaan met de intrede van de cd. Enerzijds went de klank van cd wel maar wanneer ik toch nog eens een zuivere versie op vinyl tegen kom dan schaf ik die wel aan. Tot die tijd geniet ik natuurlijk van de muziek op dit fantastische album.

Ommadawn toont de veelzijdige componist in Mike Oldfield.
Onwaarschijnlijk hoeveel heerlijke melodieën hij schreef in zijn carrière.

Part 1 is gewoon briljant: zo groen als lentegras.

Part 2 heeft een hallucinante intro en eindigt met een vrolijke rondedans.
On Horseback is een door Mike zelf ingezongen kinderliedje.

Als bonustracks bij een volgende uitgave graag Portsmouth,
Argiers en het briljante First Excursion met David Bedford.

The William Tell Ouverture mag er ook bij,
maar die singel heb ik altijd wat "over the top" gevonden.

ja, voor mij even goed als tub bells , en een beetje beter dan hergest , daarna was het bergafwaarts met mike die later zelfs vervelende platen ging maken en zijn eigen tub bells helemaal om zeep zou helpen , vooral part 3