Mogwai - Hardcore Will Never Die, but You Will. (2011)

De track Rano Pano is gratis binnen te halen via de Mogwai site. Klinkt weer erg fijn.

geniale titel

Geniaal nieuw nummer, ik kan niet wachten op het nieuwe album!

De albumtitel is inderdaad geniaal.
Ik heb 3 nummers gehoord tot nu toe. En als deze representatief zijn voor het album, vrees ik dat dit album een stuk minder bombastisch gaat worden, en juist wat rustiger (saaier?). Ik heb de volgende drie nummer gehoord:
Het nummer 'Rano Piano' is verkrijgbaar via de Mogwai site.
'White Noise' is op BBC Radio1 gedraaid. (Ik weet niet of dit nog beschikbaar is om terug te luisteren? Link).
En 'How to Be a Werewolf' is opgenomen in een filmscore en zit ook in de trailer van die film. Deze is oa hier te vinden: Link.

Erg fijne nummers toch weer!! Ik hoop dat er ook nog een paar knallers op het album tussenzitten, want dat is toch de kracht van Mogwai vind ik. Ik kijk sowieso uit naar maart volgend jaar want dan staan ze in Paradiso en ik heb ze al zovaak gemist...

Rano Pano & Werewolf (is wel een remix, die versie) vind ik nu ook weer niet echt rustiger dan de gemiddelde Mogwai-track. Zoveel rechtoe rechtaan rockers hebben ze trouwens ook weer niet.

Het einde van de clip (licht met alleen de fietser) met daaroverheen "
How to Be a Werewolf" is prachtig.

Whooaaa, Rano Pano! Wat 'n nummer zeg! Laten we hopen dat de rest van het album van hetzelfde niveau is.

Erg mooie hoesfoto, trouwens.

Mijn favoriete Gremlin is vanaf vandaag te beluisteren. Mogwai is altijd goed voor wat wonderschone melodieen, wel volgens beproeft concept, maar daar kan ik niet mee zitten.
Persoonlijke favoriet "San Pedro' is een geval van; kort maar p(k)rachtig.

Mijn nieuwe jaar begint goed.

Ook Mogwai zijn zevende langspeler kan mij geen moment boeien.

off topic bericht verwijderd.

@hawkins: als je de eerste zes al niets vond, waarom luister je deze dan ook nog?

Dat ik niet bepaald een liefhebber van ze ben, wil niet zeggen dat ik niet benieuwd kan zijn. En dat ben ik wel, benieuwd.

Hopelijk doorbreken ze de cyclus een beetje. Ik vind ze met ieder album minder goed worden. Hun laatste plaat heb ik alweer snel weggelegd.

Op het eerste gehoor vind ik het nieuwe album van Mogwai behoorlijk tegenvallen. Rano Pano vond ik echt geweldig en dat vind ik dan ook het beste nummer van het album en ook de enige die de middenmoot ontstijgt. Ik mis echt de uitbarstingen die nummers als Like Herod en Mogwai Fear Satan zo geweldig maken. Het kabbelt teveel en er zit ineens zang in wat het echt compleet verpest, Mogwai moet instrumentaal zijn! Ik wacht even met de beoordeling, ik luister hem nog een aantal keer, maar als ik nu een beoordeling zou moeten geven zou hij niet hoog uitvallen.

Mogwai moet helemaal niets.

Deze plaat van Mogwai klinkt toch weer erg goed. Wellicht hun minst duistere plaat tot nu toe en er wordt meer gebruik gemaakt van electronica. Er staat ook maar 1 rustig nummer op deze plaat, Letters to the Metro. Absolute topper op dit album en misschien wel één van hun allerbeste nummers is de afsluiter You're Lionel Ritchie. Als vanouds rustig opgebouwd, met een fenomenale uitbarsting van gitaargeweld.

Dat klopt. Maar de zang op dit album is gewoon echt niks en voegt niets toe. Mogwai is een beetje lief geworden, ik heb ze liever scherp, net als in de film Gremlins nadat er water over Mogwai is gegooid en dat hij door dat behoorlijk evil wordt.

"Ineens zang". Ten eerste zijn er welgeteld 2 nummers met (ge-autotunede) vocalen en ten tweede had ieder ander Mogwai-album op hun vorige (Hawk is Howling) na al één of meerdere nummers met zang - inclusief Young Team waar die 2 nummers van komen die jij hierboven citeert. Die opmerking slaat dus werkelijk nergens op, Mogwai heeft altijd al sporadisch vocalen gehad.

Ik ben trouwens wreed-content dat we niet overladen worden met Like Herod-aftreksels. Die quiet->loud formule hebben ze intussen al voldoende uitgemolken.

een paar beluisteringen verder en ik ben minder enthousiast, te weinig afwisseling tijdens het album, teveel mainstream postrock. Enkel de nummers met zang + Rano pano kunnen mij nog echt overtuigen.

Er zijn nochtans bitter weinig postrock albums die -for better or worse want dat gaat wel eens ten koste van enige coherentie- zo afwisselend zijn als deze. Je kan Mogwai hier moeilijk verwijten niet te willen diversifiëren.

Sorry maar daar volg ik je niet in (ik heb bij elk pianonummer het gevoel dat ze Friend of the Night gaan spelen). Een track als Death Rays bijvoorbeeld staat op zichzelf gewoon niet, is niet spannend genoeg (en daar heeft Letters to the Metro ook last van). Ik vind deze plaat te vrijblijvend, ik weet absoluut niet wat ze bij mij willen overbrengen. Aan de hand van de titel verwacht je veel noise, dat is niet het geval, de songtitels zijn evenmin verhelderend. Nu al dat zou nog verholpen kunnen worden door een interessante sfeer (zie een Godspeed! You, 65dos) maar aangezien de meeste nummers qua compositie niet boeiend genoeg zijn, valt deze plaat gewoon door de mand.

Maar Mexican Grand Prix & Rano Pano blijven desalniettemin goede nummers.

Valt tegen, dit album wordt maar sporadisch boeiend om naar te luisteren maar is verder veel te veel aan het voortkabbelen naar mijn zin.

Death Rays is feitelijk gezien het enige nummer dat met zijn 2 door elkaar geweven piano-motiefjes + prominente, aanzwellende gitaarfeedback een gelijkaardig patroon volgt als Friend of the Night, maar Death Rays is mijns inziens interessanter omdat Friend op een wel heel getelefoneerde manier naar zijn climax toewerkte. Voorts is er het door Neu! geïnspireerde Mexican Grand Prix, het Jesu-achtige Rano Pano, het poppy How to be a Werewolf, slow burner You're Lionel Richier, het ge-autotunede groovy George Square Tatcher etc. Dat heet afwisseling. Veel meer afwisseling op één plaat dan je overigens zal vinden in het ganse repertoire van het door jou geciteerde GY!BE. Veel respect voor die knakkers, maar net zoals zoveel post-rock bandjes bleven ze gedurende gans hun carrière min of meer hetzelfde geluid propageren (gelukkig lasten zij wel op tijd een pauze in).

En sorry hoor, maar als je al groteske 'argumenten' als "de titel van de plaat sluit niet aan mijn verwachtingen!" of "de titels van de nummers zijn te vrijblijvend!" in de strijd begint te gooien dan hoop ik vooral dat de schoolvakantie gauw voorbij zal zijn. Dat zijn zaken die nu eens 0,000 te maken hebben met de muziek zelf.

Ik denk trouwens dat het vrij duidelijk is wat Mogwai met deze plaat beoogde te bereiken: een afwisselend post-rock album met deze keer een soms wat lichtere toets. Wat ik dan wel weer kan appreciëren, er zijn intussen al afdoende post-rock albums op de markt gebracht die zichzelf dodelijk serieus nemen.

Ik denk dat ik mij niet goed uitgedrukt heb (want aan jouw intellectuele capaciteiten mag ik blijkbaar niet twijfelen, want jij bent afgestudeerd)

Ik weet niet wat Mogwai met deze plaat wil bereiken. Mijn insziens draait muziek rond het uiten van emotie, opwekken van een sfeer, vertellen van een verhaal. Nu is dat bij deze plaat echter niet het geval. Ze bereiken nooit de essentie, hun geluid is niet uitgepuurd.

Vandaar dat mijn 'groteske' argumenten louter hulpmiddelen zijn bij het vinden van de emotie ... (denk maar aan songtitels bij Explosions).

Vanaf het vierde liedje zwalpt het album maar wat van links naar rechts, zonder op de scherp van de snee te spelen en dan haak ik af. Daarom dat het ook niet afwisselend is, aangezien het nooit de aandacht vasthoudt en dan klinkt alles als één wazige, samenklittende brij. Of je daar nu 1000 referenties tegen aan wilt gooien of niet, dan doet weinig ter zake.

De essentie van wat?


Post-rock staat voor jou dus synoniem met lange, pretentieuze titels, zichzelf dodelijk serieus nemende Jesus-figuren en minstens 3 samples over de nakende apocalyps per nummer? Beetje triest als dergelijke hulpstukken effectief voor jou nodig zouden zijn, alsof de kwaliteit van een boek afhankelijk zou zijn van de cover.
Overigens, zelfs als we meegaan in uw bizarre gedachtegang: de korte, vaak ironische titels sluiten wel degelijk vrij aardig aan bij de lichtere sfeer die dit album uitdraagt, veel meer alvast dan op The Hawk is Howling.


Ah okay, harde feiten doen weer eens onder voor de beleving. Leve het internet!
Anyway, kan gerust zijn dat je dit geen goed album vindt omdat ze "niet op het scherp van de snee spelen" (wat dat ook moge betekenen) maar begin er dan geen zaken bij te sleuren die gewoon niet waar zijn.

Alinea 1: De essentie van wat ze werkelijk willen brengen. Muziek is zoals theater spelen, als je op een podium staat dan moet er naar jou geluisterd worden omdat je iets wilt vertellen. Wel, Mogwai bereikt het met deze cd allesbehalve.

Alinea 2: Post-rock hoeft niet noodzakelijk lange pretentieuze titels te hebben, het mag (wat is trouwens mis met pretentieuze mensen?). En wat is er triest aan het in gedachten houden van een songtitel terwijl je effectief naar een lied luistert? Je kan overigens een boek niet met instrumentale post-rock vergelijken aangezien dat dat twee totaal verschillend mediums zijn. Ik hoor in ieder geval de ironie niet terug, daarvoor balanceren ze teveel op het randje van kijk we hebben een songtitel genaamd You're Lionel Ritchie, dat is lachen en anderzijds San Pedro, White Noise etc.

Alinea 3: Ja, alsof harde feiten er ooit toedoen in de muziek. Ik heb nog nooit naar een cd geluisterd in de hoop dat ik daarna vijf invloeden van de artiest zou kunnen opnoemen. Kunst is beleving. Als je feiten wilt, kan je beter Science lezen. Bij mijn weten heb ik niets gezegd dat onwaar is, tenzij jij mij daarop kan duiden.

Ja, Mogwai. Al een hele tijd een van mijn favoriete bands. In mijn persoonlijke top100, die ik al een paar jaar maak, staan de heren met liefst vijf platen genoteerd. Hun vorige plaat heb ik na een aantal teleurstellende luisterbeurten naast me neergelegd. Deze echter bevalt stukken beter. Heb hem nu een aantal keer geluisterd en begin met een 4.0. Vind hem erg sterk.

Erg wisselvallig album :/

Het valt me op dat een aantal mensen deze plaat, maar ook 'The Hawk Is Howling' als de minste platen van Mogwai zien. Dit zijn juist mijn favoriete platen. Ik ben benieuwd wat hier de oorzaak van is.

Dat mensen deze plaat wisselvallig noemen kan ik me voorstellen. Ik vind dit zelf niet, maar het zou me niet verbazen als een mogwai luisteraar wiens favoriete nummer Glasgow Mega snake is, een nummer als Letters To The Metro weinig boeit. Over smaak valt nou eenmaal te twisten.

Echt zo'n album om met de ogen dicht en een koptelefoon op te beluisteren.

Elke band wordt kritischer bekeken nadat ze al een aantal albums hebben uitgebracht, dat zie je bijna altijd. Zeker als hun eerste cd's hoog gewaardeerd worden. Naar mijn mening is het niveau van Mogwai altijd gelijk gebleven qua songmateriaal( al heb ik een lichte voorkeur voor hun eerste 3 cd's).

Misschien zijn dat mensen die Mogwai al wat langer volgen en de laatste platen niet meer zoveel vinden toevoegen aan het oeuvre? Sexy Beast vond ik niet zoveel meer aan en daarna geloofde ik het helemaal wel. De releases uit de eerste jaren (albums en eps) blijf ik wel erg goed vinden.