Roxette - Look Sharp! (1988)

Ergens in de diepe krochten van mijn jeugd is deze plaat even helemaal het einde geweest. Dat heeft niet zo héél lang geduurd, en met volwassen oren zijn er toch vooral mankementen te horen tussen de weliswaar onbetwist aanwezige popklassiekers. Matig met stip...

Lang niet gehoord en maar goed ook. Behalve het eerste en het laatste nummer niet veel soeps.

Idem hier. En dat wil ik graag zo houden.

Toch wel veel negatieve reacties hier. Voor mij ook veel jeugdsentiment. Dressed for Succes is altijd mijn favoriet geweest, samen met Sleeping Single, weet niet of die laatste een single was. Ik hoorde m toen wel veel op de radio
Sowieso veel singles op dit album.

Het raakt mij op geen enkele manier. Het irriteert mij zelfs.
Ik heb dat ook in veel gevallen met een band als Bon Jovi.
Ik zal Roxette niet afdoen als rotzooi, zeker niet, maar ik heb er geen feeling mee. Het is mij te plastic.
De zangeres kan aardig zingen, maar je hoort aan haar collega dat als hij tracht te zingen, het gemaakt is.

Het is duidelijk "gemaakte" muziek ja
Ik luister het niet veel, soms op zonnige dagen als deze, als ik "makkelijke" muziek wil horen

Bon Jovi? Meestens bah op een paar nummers na...

Toen deze uitkwam in 1988 heb ik deze op mc gekocht en veel gedraaid in mijn auto had toen net mijn rijbewijs. Kan mij nog herinneren dat eigenlijk alle nummers behoorlijk tot echt goed waren. Vanmiddag kwam ik deze tegen op cd en heb hem meegenomen uit jeugdsentiment. Ik vind het niet helemaal mainstream muziek zoals Bon Jovi hier genoemd wel is. Vreselijk. Roxette lijkt een beetje op Vaya Con Dios van een paar jaar later.

Had deze vroeger op cassette, iemand die bij ons werkte had de cd en ik vond Listen To Your Heart zo mooi, dus had zij het hele album op een cassettebandje gezet. Op eerder genoemd nummer en The Look na vond ik er niet veel aan. En zo ging dat later steeds met mij en de albums van Roxette, de hits boeiden, de rest niet.

Onlangs dit album op mooi grijs transparant vinyl gekocht. Kon hem voor twee tientjes toch écht niet laten liggen. En het gekke is dat ik nu het album in zijn geheel prima te pruimen vind. Het is niet meer dan een typisch product van zijn tijd, het is niet één van de pop klassiekers, maar dat probeerden ze ook nergens te bereiken. Het zijn gewoon prima in het gehoor liggende popnummers waarin je meer dan duidelijk het plezier hoort dat Gessle en Fredriksson hadden toen ze het maakten.

Goed Parlophone, ik ben om, kom maar op met Joyride op gekleurd vinyl!

Poeh dit valt niet mee. 1 ster

Drijf je niet een beetje over?

Het hoeft niet je smaak te zijn, ik vind het ook niet het beste op muziekgebied. Maar de groep wist wel wereldwijd Stadions te vullen en gezien de lange lijst van grote hits was het ook geen one trick pony.

Na ABBA de beste en succesvolste popgroep uit Zweden.

Marie Frederikson, enkele jaren geleden overleden, had een grote staat van dienst waaronder prachtig solowerk.

Van dit album - wat niet de Mercuryprice heeft gewonnen nee- vind ik nog steeds Chances, Listen to Your Heart en The Look aangenaam om te horen.

Daar heb je gelijk in. Maar de rest is echt niet om aan te horen. Daar had ik toch gezien die singles oneindig veel meer van verwacht. Dus ik blijf achter die beoordeling staan, juist omdat ze zeker goede muziek kunnen maken.

Een beetje stom, die negatieve reacties hier. Roxette is een band die na een tijdje voor het commerciële gekozen heeft. Dit album komt daar net voor en bevat een aantal prima popliedjes. Het is wel wat gladjes hier en daar, maar gewoon erg goed gemaakt. De liedjes met weerhaakjes (dangerous bv) zijn de besten, maar een verkeerd nummer staat hier niet op. Als je paint hoort, is dat voor de rest van de dag.

De vergelijking met Bon Jovi gaat volledig aan me voorbij eerlijk gezegd. Zijn toch twee totaal verschillende bands of ben ik nou gek? Het zal wel...
De singles van dit Look sharp! blijven wel kneiters wat mij betreft. Heerlijke feelgood nummers!

De vergelijking met Bon Jovi begrijp ik ook niet en nog minder met Vaya Con Dios.
Roxette brengt gemakkelijk in het gehoor liggende hitparadepop met een beetje rock.
Roxette kun je wel vergelijken met Abba omdat ze ook uit Zweden kwamen en erg succesvol waren. Maar aan het niveau van Abba kwamen ze niet al blijf ik hun hits aardig vinden (The Look is zelfs een terechte klassieker).

Roxette wordt of omarmd of verguisd er lijkt geen middenweg te zijn. Dit album heb ik destijds grijs gedraaid.en het beste nummer Chances is nooit op single verschenen ( terwijl ik denk dat Kylie en Madonna ervoor zouden tekenen).

Het album hierna bevat ook enkele parels. En ook op het latere werk staan altijd wel enkele evergreens.
Ik kan zo een lijst maken van wel 20 memorabele tracks.

Het is op muziekgebied zeker na ABBA het grootste muzikale exportproduct.

ABBA’s niveau hebben ze niet. Alhoewel van die lijst veel tracks in de buurt komen.
In sommige deken van de wereld ( zuid Amerika en Azie hebben ze mega grote stadions vol gekregen en menig grote hit gescoord.
Marie Frederikson was bij leven een goede vriendin van Frida en zingt een duet met haar op Djuppa Andetag, Frida’s laatste solo album.

Ik vond het in ieder geval een sympathieke groep, en dat kun je ook niet val alle acts zeggen

Ik denk dat ik toch die weg van het midden bewandel. Ik vind een aantal nummers van ze heel sterk. Maar toch kan ik geen heel album van ze uit zitten. Ik vind ze gewoon 'wel leuk'.

Omarmd of verguisd.... Volgens mij is het vooral heel erg makkelijk om dit weg te zetten als wegwerppoprock. En oppervlakkige luisteraars gaan op basis van -veelal- nonargumenten graag mee in dit sentiment. Er zijn wel meer populaire acts bij wie dit aan de hand is. ik noem uit hetzelfde tijdvak een A-ha, Bon Jovi. Makkelijk bashen.
Maar over deze plaat; ik heb hem altijd een pak minder gevonden dan Joyride. Daarvoor staan er voor mij teveel mindere liedjes op (View from a Hill is wel heel mager, Sleeping Single wel heel makkelijk). Over Marie gesproken hierboven. Dikke tip om Mellan Sommar och Höst van haar solo eens op te zoeken. daarop is ze feller en rockt ze harder dan Roxette ooit is geweest/gedaan heeft!!!

Tja, met gasten die hier de boel met Abba komen vergelijken want Zweden, is het moeilijk argumenten uitwisselen wat mij betreft. Dus in die zin zou ik alles wat maar gaat over wegwerp- of weetikveelwatrock lekker links laten liggen. Volgens mij kun je het beter beoordelen op de merites. En dat is dat Look Sharp! in elk geval een fris geluid bij zich draagt. Het is alleen jammer dat ik de veel te melige songs als The Look, Dangerous en Dressed For Succes moeilijk trek. Toch is het niet onaardig als het eens op de radio voorbijkomt. Wat overblijft is het prachtige Listen To Your Heart. Een zeer indringende rockballade die met zijn herkenbare toetsenthema nog altijd staat als een huis. Vooral het coda blijft overrompelend. Alleen al voor zo'n nummer zou ik de cd aanschaffen. Waren het niet dat hij gewoon via de echtelijke boedel in mijn bezit is gekomen.

Woah! Vet! Mijn vrouw wierp exact NUL platen/cd's in de pot... Ze overweegt alleen al een scheiding vanwege mijn platencollectie hahaha. (maar dan vanwege de te verwachten opbrengst in plaats van het muzikale aspect). Naja, ze is op alle andere fronten al perfect, dus vooruit maar weer....
Listen to Your Heart is inderdaad een masterclass powerpop.

Listen to Your Heart is inderdaad weergaloos mooi, samen met Chances voor mij de twee toppers, naast enkele opvolgers nog wel andere goed songs.

De off. videoclip op Youtube van Listen To Your Heart heeft intussen al 422 miljoen streams...
Een album dat de tand des tijds goed heeft weerstaan.

Ik vind de muziek van Roxette niet vervelend om te horen. Op de autoradio mag ik ze zelfs graag voorbij horen komen. Tuurlijk, het is een luchtig soort prefab pop, dat je qua artistieke merites misschien niet al te serieus moet nemen. Aan de andere kant: Listen to your heart is inderdaad een prima radiosong, terwijl ik The look ook altijd een onweerstaanbare oorwurm heb gevonden, in de positieve zin des woords.

Goede popliedjes schrijven met een onweerstaanbare 'hook' is een kunstvorm op zichzelf, en Roxette beheerst dat kunstje uitstekend. De andere singles van dit album, Dressed for succes en Dangerous, mogen er ook zijn, al vind ik ze wel een pak minder dan die andere twee. Maar daarnaast herinner ik mij ook nog nummers als Fading like a flower en Queen of rain, die in deze categorie eveneens van bovengenmiddelde kwaliteit zijn. Hun twee grootste hits, Joyride en How do you do, vond ik dan weer minder goed, hoewel ook dat nummers zijn waar ik de radio niet voor zou uitzetten. De uitvoering van die nummers - hoewel gelikt en geprefabriceerd - vind ik ook heel behoorlijk, met een mooie opbouw, instrumentatie en productie.

Ik heb het lang gesteld met een Greatest Hits-album van dit Zweedse duo, maar het is niet moeilijk om via de kringloopwinkels meerdere individuele albums op de kop te tikken. Die hebben me tot dusver niet teleurgesteld en voegen toch wel wat toe aan de bekende hits - al blijven die singles wel de sterkste nummers. Deze vind ik per saldo de minste studioplaat van de vier stuks die ik heb. Als je de 'mixed grill' van Tourism tenminste als een studioplaat kunt beschouwen (niet dus).

Joyride is weer een pak sterker dan deze, maar scoort nog lager. Over de ABBA-vergelijking hieronder, van Roxette kan ik prima een heel album beluisteren, maar een hele plaat ABBA is me gewoon te machtig. Vind Roxette wel randje AOR, er stond ook eens een artikel over dit duo in Classic Rock AOR.

Randje AOR schurken ze af en toe inderdaad wel tegenaan. Maar dat geldt pas vanaf Joyride (het album) wat mij betreft. Op dit album is het vooral (power) pop wat de klok slaat. Al stond Listen to your heart vroeger overigens 'zomaar' op een cassette die m'n zusje had met daarop (hard) rockballads. En daar misstond het nummer geenszins.

AOR... Ik heb de term eindelijk maar een gegoegeld...
Ze hebben m.i. hun carriere hardhandig de nek omgedraaid met Crash Boom Bang waar ze juist iets te volwassen uit de hoek probeerden te komen, wat aan beide kanten verkeerd leek uit te pakken. Jeugd haakte af, ouderen namen ze niet serieus (wellicht door de af en toe infantiele titels). Jammer, omdat het wellicht kwalitatief hun beste is... Op Tourism vind ik de volwassenheid dan wel weer goed uitpakken met topper The Rain...
Leuk; dagje thuiswerk. Met voor de gelegenheid maar eens een rondje Roxette ....

Crash, Boom Bang, was inderdaad geen goede zet op dat moment.
Maar nadien hebben ze toch wel heel goede albums gereleased, Have a Nice Day, maar ook op Roomservice staan goede songs. The Centre of the Heart zit heel goed in elkaar.

Van het goede Tourism is Silver Blue voor mij het absolute prijsnummerr. Ga ik weer eens draaien …

B-kantje van The Look! En zo is de cirkel weer rond haha. Maar Voor Tourism inderdaad fijn opgepoetst!! Pak zo mijn stapeltje singletjes er ook even bij en maak er een lekkere fanboy-dag van hier!! Wat een prachtig toeval zou het dan zijn als uitgerekend vandaag bekend wordt dat Room Service (dat inderdaad zijn momenten heeft) eindelijk op plaat uit gaat komen!!