Anna Calvi - Anna Calvi (2011)

prachtig album! Hoor behalve Siouxie en PJ vooral Jeff Buckley er in terug. Maar geen copie, ze heeft haar eigen stijl, heel bijzonder.

Dit album blijft wat mij betreft zeker 'hangen' , groeidiamantje dit.
Hoop alleen dat ze in de UK niet kapot gehypt gaat worden.
Leukste plaat van dit nog jonge jaar by far.

Leuk Oldfart: van redelijk enthousiast groeien naar een 4,5*.
We zijn het helemaal eens.

@aerodynamic. Heb het album nu op vinyl en dan is de hoes toch best mooi!
Deze LP maakt overuren bij mij. Wat een fantastische plaat. Mooi begin voor muziekjaar 2011!

De verwachtingen rond deze dame waren al een paar maanden hooggespannen en eerlijk is eerlijk: Ze weet hier moeiteloos aan te voldoen. Met haar krachtige stem zet ze op dit debuut een geslaagde kruising van Julee Cruise, Crissie Hynde, PJ Harvey, Chris Isaak, Siouxsie Sioux en Patti Smith neer (zonder als een fletse kopie van één van deze voorbeelden te klinken). Jammer alleen dat het album zo kort duurt, die 40 minuten vliegen voorbij en dat had van mij best langer mogen zijn.

Ik luister nu pas dit album. Ik had 'm al eerder gezien, maar ik dacht dat het niet binnen mijn smaak zou passen (afgaande op de hoes). Toch eens op YouTube gezien en de bewerking 'Jezebel' beviel me.

'No More Words' is werkelijk een prachtig nummer. Wat een spanning. Fantastische stem (de referenties zijn hierboven al genoemd). Maar niet alle nummers boeien me meteen. Sommige vind ik te zwaar (te theatraal?). Zoals 'Suzanne And I'. Dan wil ik skippen. Maar 'First We Kiss' is weer fijn, evenals 'I'll Be Your Man'. Even kijken wat dit album op langere termijn met me gaat doen, maar ik in ieder geval blij met deze ontdekking!

Weer een fantastische artiest meer in de artiestenstal van Domino Records. Ik heb 3 nummers beluisterd en ben helemaal overdonderd. Binnenkort de volledige lp eens gaan kopen en dan zal ik mijn sterretjes wel uitdelen!

Rook trekt op. Woestijnzand vermengd met bloed. Langzaam verschijnt Anna Calvi, mooi en kil. Zo’n soort spaghettiwestern-gevoel geeft ‘Rider to the Sea’ , en Anna Calvi’s album had net zo goed kunnen openen met Morricone’s eigen ‘Man with a Harmonica’. Dat de muziek van Calvi doet denken aan die van Once Upon a Time in the West is niet verwonderlijk; Anna heeft haar jeugdjaren doorgebracht bij haar muziekliefhebbende Italiaanse vader en heeft zo het een en ander meegekregen.

Anna Calvi is een van de namen die de BBC tipte in de ‘Sound of 2011′-lijst die elk jaar wordt uitgebracht en steeds verrassend accuraat blijkt te zijn (ze voorspelden onder andere het succes van Lady Gaga, Franz Ferdinand en Duffy). Calvi heeft drie jaar gedaan over het maken van haar debuutalbum. Dat deed ze opgesloten in haar kelder, geïsoleerd van de buitenwereld. Anna Calvi was altijd al een verlegen kind en durfde toen ze begon met het opnemen van Anna Calvi haar stem aan niemand te laten horen Pas toen ze haar muzikale zielsverwant Mally Harpaz ontmoette, en later drummer Daniel Maiden-Wood, begon ze met haar muziek naar buiten te komen en toen ze ook de waardering kreeg van onder andere Brian Eno en Nick Cave, bij wiens Grinderman ze in het voorprogramma mocht spelen, leek haar muzikale carrière een feit.

In haar muziek is Anna Calvi alles wat ze in het dagelijkse leven niet is. Op de tien nummers van haar debuutalbum horen we geen verlegen meisje van de kunstacademie, maar een stoere en volwassen cowboyvrouw vol lust en passie. ‘When I play live I’m a different person,’ zegt Anna Calvi. ‘I feel powerful and fearless. All the things I wish I felt in everyday life.’ De meeste van Calvi’s songs gaan over liefde, maar wel het soort liefde waarbij je zoveel van iemand houdt dat je hem wil vermoorden. Het is niet voor niks dat juist Nick Cave, de meester in het maken van liefdesliedjes die het tegenovergestelde van zoetsappig zijn, Anna Calvi heeft gevraagd voor zijn voorprogramma.

Diezelfde transformatie in persoonlijkheid horen we ook terug in de muziek. Met minimale uitrusting heeft Anna Calvi haar debuutalbum geproduceerd, wat resulteert in een puur en tegelijkertijd groots geluid. Calvi ontdekte de gitaar via Jimi Hendrix, maar probeert die, beïnvloed door de klassieke muziek van Ravel en Debussy, te laten klinken als een orkest. Niet met een overdaad aan gitaareffecten, maar op dezelfde manier als de impressionistische componisten die haar inspireerden het deden; recht uit het hart. De koortjes op het album bestaan enkel uit verschillende lagen van Calvi’s stem.

Toch is Anna Calvi niet slechts een zelfverzekerde superheldin als ze ons toezingt op haar debuutalbum. Anna Calvi kent vele donkere momenten. De eerste drie jaar van haar leven lag Anna Calvi in het ziekenhuis en de eenzaamheid van die overlevingsstrijd, en van de drie jaar die ze in haar kelder doorbracht tijdens het opnemen van haar debuutalbum, klinken door in de muziek. Eenzaamheid en verlangen. Anna Calvi is een vlucht uit de werkelijkheid.

Als de sfeer met ‘Rider to the Sea’ eenmaal is gezet neemt Anna Calvi je mee op deze vlucht en wanneer alle vocale registers opengaan in de epische afsluiter ‘Love Won’t Be Leaving’ is er niks meer te merken van Calvi’s verlegenheid. Dan zijn we inmiddels al voorbij nummers als het contrastrijke countrynummer ‘No More Words’, het uitbundige ‘Desire’, muzikale wervelwind ‘Blackout’ en het donkere lofi-liedje ‘First We Kiss’. Anna Calvi heeft de verwachtingen helemaal waargemaakt.

Origineel: Beautiful Freaks

Na haar optreden in het voorprogramma van Grinderman in AB waren de meningen sterk verdeeld, persoonlijk kon ze me wel bekoren, vooral die prachtige stem die me met vlagen deed denken aan siouxsie . het was dan ook meer dan logisch dat ik die cd heb aangeschaft en bij de eerste beluistering reeds was ik wederom volledig verkocht voor deze prachtige stem, heel benieuwd naar haar optreden in Botanique op 9 februari..

Dit is volgens mij een groeialbum maar na een eerste luisterbeurt ben ik best positief!

prachtig!!

Ja dit klinkt erg aangenaam. Het verbaast me niks dat Nick Cave haar in z'n voorprogramma heeft gezet. Hij is na PJ Harvey namelijk de eerste naam die in me opkwam bij beluistering van dit alleraardigst plaatje.

een topplaat van een heet, sensueel, passioneel en lichtjes mysterieus moordwijf... tjokvol geweldige invloeden gaande van pj harvey in haar beste dagen over nick cave en chris isaak naar phil spector, morricone en scott walker. en dan vergeet ik nog de mystiek van een edith piaf...

ohlalala, en een dikke middenvinger aan alle pipo's die dit met minder dan een pakweg 3,5 bedelen.

Anna Calvi, Cave in vrouwelijke, zij heeft wat ik bij PJ altijd gemist heb, de zachte ballen bij een madame, niet geforceerd manly willen zijn en toch licht SMig van sfeer.
Nieuwsgierig voor het live-werk, ingetwijfeld deze zomer.

De zang van deze dame doet me ontzettend denken aan die van de zangeres van Florence and the Machine. Ik ben benieuwd of ik dit ook net zo goed ga vinden.

Toch maar eens gaan beluisteren nadat ik gelezen had over haar gerenomeerde BBC prijs.
Een beetje nonchalant de eerste luisterbeurt in gegaan met een air van "het zal mij benieuwen".
En dan komt er een knappe meid met een Fender in haar handen die een strot op zet waar je bang van wordt. Bang...naja, overdonderd is zeker het gevoel wat ik had bij de eerste luisterbeurt. Beetje bang misschien toch ook wel bij nummer Morning Light, een ietwat beangstigend gevoel wat me daar bekroop.

Nu een aantal luisterbeurten verder, vind ik haar stem zo ontzettend krachtig. Zo hard en ruig gezongen voor een klein meisje, maar zo warm en mooi.
Bij Suzanne and I doet de stem me denken aan een zangeres van vroeger, soort Strangers in the night o.i.d ... iemand die me begrijpt en kan zeggen op welke naam ik niet kom?

Hele goeie plaat zo in het begin van 2011...

Mooie recensie hoor, maar bij bovenstaande stukken frons ik altijd mijn wenkbrauwen.

Ik weet het nog steeds niet met dit album na vijf luisterbeurten.
De stem vind ik mooi, die heeft soms iets weg van een van mijn favoriete artiesten PJ Harvey, en de muziek is ook niet verkeerd, maar weet bij mij nog geen snaar te raken. Het is het nèt niet.
Ik geef het nog een paar luisterbeurten, want ik sluit niet uit dat dit een groeiplaat is.

Het brengt me terug in de tijd van lp's draaien van siouxsie & the banshees op mijn tienerslaapkamer... Fijne muziek, wat duister met mooie randjes. PJ Harvey kom ik persoonlijk nooit echt doorheen, dit is toegankelijker.

Ik vind dit wel aardig. Anna heeft een bijzondere en goede stem, die ligt mij wel. De nummers pakken me alleen niet echt. Het is allesbehalve slecht. maar ik hoor nergens een uitschieter.

Hoezo dan?

Vanavond haar concert gezien in Paradiso. Mooi en krachtig en zoals je kunt verwachten schuilt er een verlegen meisje achter deze stem.

Hoe ze het hadden bij de Paradiso weet ik niet, maar een lidmaatschap was niet nodig en de garderobe was gratis. Toen de cd's van Anna voor 5 euro werden aangeboden kon het feest niet op. Maar helaas hebben we iets te enthousiast gereageerd op het concert want de cd's waren al snel een tientje na het concert.

Dat kon de pret niet drukken! Wow!

Dat is nog eens snel beslissen: vanmiddag lees ik voor het eerst over haar op de oor-site, lees hier de meningen en heb net de cd besteld via cd wow.
WOW, wat een stem zeg! En wat een heerlijke muziek!
Bekijk nu nrs via youtube... oordeel volgt zodra cd binnen is.

Kort door de bocht: wanneer ik in mijn kelder mijzelf opsluit om een album op te nemen, dan is de kans dat Brian Eno aanbelt klein.

'As well as benefiting from Laurence Bell's early support, Anna found yet more outside
encouragement from Brian Eno, which came about when a man who happened to be a friend
of Eno saw her perform at London's Luminaire, and urged music's most eminent producer
and agent provocateur to check her out. He did, and was enchanted by her series of wonderful
stripped-down performances The Attic Sessions. Eno was so taken by Anna that he asked her
out for lunch. 'He was really lovely. I gave him my early basement demos, and he loved them,
and since then he's been a real mentor. He came along at just the right time. He was the first
person from the outside world who heard what I was doing and validated it. It was quite a pivotal moment in my life. He sent me a letter saying that the music was full of intelligence, romance and passion, and what more can we want from art? It was like the water at the end of the desert.'

Natuurlijk is het een klein beetje geromantiseerd, maar ik heb natuurlijk nooit gezegd dat ze in die kelder zat toen Brian Eno aanbelde. Sterker nog, ik vertelde juist dat ze toen al naar buiten was gekomen

Oh ja, dat komt dus uit de bio van vrouwe Calvi die op haar website te vinden is.

Was er ook bij eergisteren, prachtig concert. Anna Calvi heeft me nu helemaal overtuigd en ik kan alleen maar wachten op meer materiaal en verwacht dat ze volgende keer ook de grote zaal zal overdonderen.

Ben alweer vergeten waarom ik dit album ging luisteren. Het is wel een goed album, maar in mijn ogen niet veel bijzonders. Ik moet er wel bij zeggen dat het totaal niet mijn genre is, dus dat heeft ook weer invloed op mijn stem. Het wordt gewoon een voldoende.

Het is niet iedereen gegeven om met zo'n debuut uit te pakken. Mooie nummers, beklemmende sfeer, vooral het laatste vind ik werkelijk prachtig. Beoordeling volgt later.

Had me in eerste instantie voorgenomen Anna Calvi langs me heen te laten gaan, maar toen ik het album een paar weken terug voorbij hoorde komen in een platenzaak, heb ik me toch maar bedacht. En maar goed ook, want wat is dit toch een mooie plaat. Muzikaal ligt het ergens tussen Patti Smith, Jeff Buckley en Esben and the Witch voor mijn gevoel. Niet te geloven dat dit nog maar haar debuut is.

Mijn tweede 4*-album van het jaar alweer.

Draai dit nu voor de derde keer en alle berichten hierover (op div. blogs en MuMe) hadden ervoor gezorgd dat mijn verwachtingen hoog gespannen waren. Doe nog geen uitspraak of ze wel of niet beanatwoord zijn, maar kan wel zeggen dat ik de vergelijkingen met Siouxsie en Patti Smith misleidend vind. Anna heeft absoluut een warmere stem, zeker niet het ijzige van Siouxsie en ook niet het cynisme en de wanhoop van Patti.

Suzanne & I draait nu en dat dat heeft wel wat van Siouxsie (op enkele momenten), maar darvoor moest ik eerder denken aan Joan Osborne (beetje positivo ondertoon).

Anna Calvi, beschermelinge van ene Nick Cave; dan moet je goed zijn, natuurlijk. En dat ze dat is, bewijst ze volgens mij wel met haar debuut. Althans, er zit potentie in.

Opener ‘Rider To The Sea’ is overwegend instrumentaal, en enorm sfeervol. De gitaar van Calvi beweegt zich sloom voort door het kille landschap, waarin een licht briesje zorgt voor vallende blaren. Op het einde hoor je nog wat spookzang, wat het volgende nummer eigenlijk perfect inleidt. ‘No More Words’ begint lekker relaxed, en de zang van Calvi levert meteen een meerwaarde. Het ligt tussen prevelen en fluisteren in, en het zorgt voor een apart sfeertje. De hoes zet je trouwens een beetje op het verkeerde been, dit is toch allemaal vrij donker. Al past die rode lipstick hier om één of andere reden wel bij, vind ik.

‘Desire’ is wat meer pop-georiënteerd, qua geluid dan. Het doet me een beetje denken aan Amy MacDonald, maar dan een klasse of twee beter. En dit nummer is, als je het wat meer gaat beluisteren, ook veel gevarieerder. “Only the lonely”, klinkt het op een bepaald moment. Eerbetoon aan Roy Orbison misschien? Dat verdient de man wel. ‘Suzanne And I’ is een geweldig nummer, echt een vocale machtsontplooiing van Calvi. Het gitaarspel doet vaagweg denken aan Ennio Morricone (het hele album door, trouwens). ‘First We Kiss’ is wel een aardig nummer, maar eerder een tussendoortje; wat er rondom staat is toch wel wat sterker.

‘The Devil’ wordt prachtig ingeleid met van die voor dit album typische gitaarklanken. En dan moet ze nog beginnen zingen! Het gaat erg goed samen. Een heerlijk ingetogen nummer, misschien wel het beste wat deze plaat te bieden heeft. nou ja, ingetogen.. Bij deze dame is het op één of andere manier altijd wel intens. Als je de song dan hoort openbreken in de laatste minuut (ingetogen? Vergeet het!), dan weet je het wel. ‘Blackout’ is een drukker nummer, je voelt constant dat er iets te gebeuren staat, en die verwachtingen worden door Calvi ook ingelost. Die schalkse achtergrondzang ligt me wel niet zo, dat is dan een klein minpuntje. Maar ik kan er heel goed inkomen dat anderen het wel erg fraai vinden. ‘I’ll Be Your Man’ zal ook nooit mijn favoriet nummer worden van deze plaat, maar het is toch ook zeker geen slecht nummer. Al wordt het nummer wel op meedogenloze wijze ingeleid door de bitsige gitaar van Calvi (ik neem aan dat zij zelf speelt).

De twee laatste nummers blijken toch ook erg sterk. ‘Morning Light’ kent een erg mooie aanloop, met de prachtige vocalen, en de nu toch al bekende ingehouden drumslagen. Dit is één van de meer ingehouden nummers, en ook dat doet Anna Calvi meer dan degelijk. Afsluiter ‘Love Won’t Be Leaving’ zet rustig in, maar je voelt de spanning opborrelen, en uiteindelijk komt de song dan ook los. Machtig gezongen ook weer, maar ik val een beetje in herhaling. Anna Calvi zingt soms op het valse af, maar ze weet meestal wel aan de juiste kant te blijven.

Hiermee levert Anna Calvi een fraaie debuutplaat af, maar volgens mij zit er nog meer in dan dit. Af en toe weet het mijn aandacht niet vast te houden, en dat is best jammer; er zou anders een hogere score inzitten. Voorlopig hou ik het op 3,5 sterren.