Anna Calvi - Anna Calvi (2011)

2011 gaat vooralsnog van start met voornamelijk dames aan het roer. Anna Calvi mag het prille lijstje gaan uitbreiden en het zou leuk zijn als ze er ook bovenuit gaat steken, want tot nu toe is het allemaal aardig, maar weet ik nog niet zeker of er iets bij zit wat aan het einde van het jaar nog in mijn lijst terug te vinden is.
Maar goed, waar heb ik het over zult u denken. Het jaar is nog maar net 10 dagen oud. De vraag is dan: heeft Anna Calvi een goed album afgeleverd?

Laat ik allereerst met de hoes beginnen: niks bijzonders, misschien zelfs wel oerlelijk en toch daagt het me uit om eens naar de inhoud te gaan luisteren. Dat is dus een pluspuntje.
De instrumentale opener Rider to the Sea blijkt uitdaging nummer twee te zijn: het stof op de prairie gaat nog maar net liggen en in de verte zien we het stoere wijf al klaarstaan om tot de aanval over te gaan, en dat doet ze vrij overrompelend op No More Words. Ja, een stoer wijf, maar wel van het koele soort. Arrogant en bitchy komt mevrouw op ons aflopen en windt de luisteraar moeiteloos om haar vinger. Hier is het vrij moeilijk weerstand bieden. De verovering is subtiel maar meedogenloos. Dit had ik niet verwacht van dit album, maar het is een feit. Yummie. Meer, meer, meer!
Het verlangen naar meer krijgt vorm in Desire (what's in a name?!). Dit is dus een beetje het gedrag dat ik terughoor bij artiesten als PJ Harvey of Siouxie. Op de één of andere manier doet Anna Calvi het dan toch eleganter. Waar PJ soms met de botte bijl hakt, daar verliest Calvi haar vrouwelijke charmes niet uit het oog. Veroveren doe je zo. Heerlijk.
Een wat breed uitwaaiend jaren '80 geluid is terug te horen op Suzanne & I. Het nummer is sensueel en de gitaar geeft het iets surrealistisch mee.
First We Kiss blijft in een broeierige sfeer hangen en weet daardoor des te meer te boeien evenals The Devil waar de gitaar een hoofdrol krijgt en ik die stoffige prairie toch weer in gedachten krijg. Wie is hier de baas? Anna dus. Haar gotisch klinkende stem zegeviert in wat eigenlijk een vrij subtiel, rustig nummer is. Pas tegen het eind komt er wat vaart in alsof je in een draaikolk terechtkomt.
Eenmaal door die draaikolk heen kom je terecht in de wervelwind genaamd Blackout. Ook hier weer die gotische jaren '80 trekjes en enorm pakkend. Je zou soms denken dat Kim Deal die achtergrondzang verzorgt. Het is uiteraard niet het geval en ik denk dat het bijna beledigend is de onvaste zang van Deal te vergelijken met de subtiele brulboei Calvi. Toch heb ik door die background een beetje een Pixies gevoel, terwijl het er echt totaal niets mee van doen heeft. Wat een heerlijk nummer is dit weer. Ben ik enthousiast? Ja, dat ben ik. Dit kan niet meer stuk.
Na alle natuurgeweld duiken we de nachtclub in waar Calvi koket rondjes om haar as staat te draaien achter zo'n ouderwetse microfoon met ietwat louche begeleidingsband: I'll Be Your Man. Vanavond mag jij dat zijn schat. Wat jij wil.
Alsof ze de hele nacht door kan gaan. Toch breekt ook een keer het Morning Light aan. Ietwat onwennig kunnen we de nieuwe dag tegemoet zien en Calvi bezingt het zo nuchter mogelijk. Een nacht doorhalen? Het levert haar geen kreukje in haar jurk op, de mascara nog geheel onaangetast. Deze dame is dus echt onaantastbaar.
Toch komt aan alles een einde. Hier in de vorm van het broeierige Love Won't Be Leaving. Het is een perfecte afsluiter die goed samenvat waar dit hele album voor staat en zo hoort een afsluiter te zijn. In dit geval: broeierig, mysterieus, cool en onaantastbaar.

Is Anna Calvi dan zo bijzonder gezien mijn bejubeling? Niet helemaal misschien. Zo vernieuwend is dit niet. Maar ze doet het op een dusdanige manier dat ze heeft weten te veroveren en daarmee overtuigen.
Dusdanig goed dat ik haar wil gaan zien in Rotterdam alwaar zij begin april zal gaan optreden op uitnodiging van Rotown die hun eigen zaal nu niet als podium gebruikt. Dat gaat de Unie worden. Ik ben van de partij, want ik wil meemaken of dit live ook overeind blijft.

'PJ Harvey meets David Lynch'.............. ik kan me er wel in vinden.
Fantastisch album!

Anna Calvi komt enigzins uit het niets. Wel maakte ze als voorprogamma van Nick Cave's Grinderman veel indruk in Nederland. Nu is hier haar debutalbum gewoon Anna Calvi geheten. En om maar gelijk met de deur in huis te vallen: wow, wat is dit sfeervolle muziek!

Toen ik Anna Calvi's cd voor het eerst luisterde was ik enigsins betoverd. Ik droomde helemaal weg in de mysterieuse, instrumentale opener, Rider to the sea. Ik had helemaal niet in de gate dat er muziek opstond, terwijl het wel opstond. Dat is alvast knap werk. Dan komt het eerste nummer warin we Anna Calvi horen zingen. No more Words heet het. De stem van deze dame is bijzonder, heel natuurlijk en moeilijk te matchen met het uiterlijk van de vrouw. Suzanne And I is ook een bijzonder sterk nummer: mooi, cool, sfeervol en ook weer mysterieus (dat eigelijk heel Clavi's album is). Dan droom ik weer lekker even weg in de sfeervolle muziek en wordt ik wakker gemaakt door Blackout, waardoor ik echt even een 'blackout' heb. Is dit die zelfde zangeres als net. Dan komt I'll be your man, dat uiterst cool is, wat een heerlijk nummer! Het klinkt alsof er een wolf door mijn huis jaagt en dadelijk opeens ergens te voorschijn springt. Nog steeds is de stem van Clavi heel bijzonder, en doet het me eigelijk als enige een beetje denken aan PJ Harvey. Morning Bell is ook weer mooi en dan zijn we aanbeland bij het laatste nummer van deze plaat: Love won't be leaving. Het mooist is voor het laatst bewaard, de luisteraar wordt flink beloont voor de luisterbeurt. Love won't be leaving vat de sfeer van de plaat nog een keer perfect samen. En toen zat het luisteravondtuur er alweer op.

Om het nog even kort samen te vatten: De muziek van Anna Calvi is bijzonder sfeervol, mysterieus, spannend en mooi. Met maar een luisterbeurt doe je dit album echt te kort, je moet even aan de muziek wennen. Ik weet daarom ook dat er voor mij nog veel te beleven valt aan dit album, en dat er nog vele luisterbeurten gaan volgen...

Overtuigend album!

ruim 3,5*

van: Daan's Muziek blog: Anna Calvi - Anna Calvi - daanmuziek.blogspot.com

Rook trekt op. Woestijnzand vermengd met bloed. Langzaam verschijnt Anna Calvi, mooi en kil. Zo’n soort spaghettiwestern-gevoel geeft ‘Rider to the Sea’ , en Anna Calvi’s album had net zo goed kunnen openen met Morricone’s eigen ‘Man with a Harmonica’. Dat de muziek van Calvi doet denken aan die van Once Upon a Time in the West is niet verwonderlijk; Anna heeft haar jeugdjaren doorgebracht bij haar muziekliefhebbende Italiaanse vader en heeft zo het een en ander meegekregen.

Anna Calvi is een van de namen die de BBC tipte in de ‘Sound of 2011′-lijst die elk jaar wordt uitgebracht en steeds verrassend accuraat blijkt te zijn (ze voorspelden onder andere het succes van Lady Gaga, Franz Ferdinand en Duffy). Calvi heeft drie jaar gedaan over het maken van haar debuutalbum. Dat deed ze opgesloten in haar kelder, geïsoleerd van de buitenwereld. Anna Calvi was altijd al een verlegen kind en durfde toen ze begon met het opnemen van Anna Calvi haar stem aan niemand te laten horen Pas toen ze haar muzikale zielsverwant Mally Harpaz ontmoette, en later drummer Daniel Maiden-Wood, begon ze met haar muziek naar buiten te komen en toen ze ook de waardering kreeg van onder andere Brian Eno en Nick Cave, bij wiens Grinderman ze in het voorprogramma mocht spelen, leek haar muzikale carrière een feit.

In haar muziek is Anna Calvi alles wat ze in het dagelijkse leven niet is. Op de tien nummers van haar debuutalbum horen we geen verlegen meisje van de kunstacademie, maar een stoere en volwassen cowboyvrouw vol lust en passie. ‘When I play live I’m a different person,’ zegt Anna Calvi. ‘I feel powerful and fearless. All the things I wish I felt in everyday life.’ De meeste van Calvi’s songs gaan over liefde, maar wel het soort liefde waarbij je zoveel van iemand houdt dat je hem wil vermoorden. Het is niet voor niks dat juist Nick Cave, de meester in het maken van liefdesliedjes die het tegenovergestelde van zoetsappig zijn, Anna Calvi heeft gevraagd voor zijn voorprogramma.

Diezelfde transformatie in persoonlijkheid horen we ook terug in de muziek. Met minimale uitrusting heeft Anna Calvi haar debuutalbum geproduceerd, wat resulteert in een puur en tegelijkertijd groots geluid. Calvi ontdekte de gitaar via Jimi Hendrix, maar probeert die, beïnvloed door de klassieke muziek van Ravel en Debussy, te laten klinken als een orkest. Niet met een overdaad aan gitaareffecten, maar op dezelfde manier als de impressionistische componisten die haar inspireerden het deden; recht uit het hart. De koortjes op het album bestaan enkel uit verschillende lagen van Calvi’s stem.

Toch is Anna Calvi niet slechts een zelfverzekerde superheldin als ze ons toezingt op haar debuutalbum. Anna Calvi kent vele donkere momenten. De eerste drie jaar van haar leven lag Anna Calvi in het ziekenhuis en de eenzaamheid van die overlevingsstrijd, en van de drie jaar die ze in haar kelder doorbracht tijdens het opnemen van haar debuutalbum, klinken door in de muziek. Eenzaamheid en verlangen. Anna Calvi is een vlucht uit de werkelijkheid.

Als de sfeer met ‘Rider to the Sea’ eenmaal is gezet neemt Anna Calvi je mee op deze vlucht en wanneer alle vocale registers opengaan in de epische afsluiter ‘Love Won’t Be Leaving’ is er niks meer te merken van Calvi’s verlegenheid. Dan zijn we inmiddels al voorbij nummers als het contrastrijke countrynummer ‘No More Words’, het uitbundige ‘Desire’, muzikale wervelwind ‘Blackout’ en het donkere lofi-liedje ‘First We Kiss’. Anna Calvi heeft de verwachtingen helemaal waargemaakt.

Origineel: Beautiful Freaks

Anna Calvi, beschermelinge van ene Nick Cave; dan moet je goed zijn, natuurlijk. En dat ze dat is, bewijst ze volgens mij wel met haar debuut. Althans, er zit potentie in.

Opener ‘Rider To The Sea’ is overwegend instrumentaal, en enorm sfeervol. De gitaar van Calvi beweegt zich sloom voort door het kille landschap, waarin een licht briesje zorgt voor vallende blaren. Op het einde hoor je nog wat spookzang, wat het volgende nummer eigenlijk perfect inleidt. ‘No More Words’ begint lekker relaxed, en de zang van Calvi levert meteen een meerwaarde. Het ligt tussen prevelen en fluisteren in, en het zorgt voor een apart sfeertje. De hoes zet je trouwens een beetje op het verkeerde been, dit is toch allemaal vrij donker. Al past die rode lipstick hier om één of andere reden wel bij, vind ik.

‘Desire’ is wat meer pop-georiënteerd, qua geluid dan. Het doet me een beetje denken aan Amy MacDonald, maar dan een klasse of twee beter. En dit nummer is, als je het wat meer gaat beluisteren, ook veel gevarieerder. “Only the lonely”, klinkt het op een bepaald moment. Eerbetoon aan Roy Orbison misschien? Dat verdient de man wel. ‘Suzanne And I’ is een geweldig nummer, echt een vocale machtsontplooiing van Calvi. Het gitaarspel doet vaagweg denken aan Ennio Morricone (het hele album door, trouwens). ‘First We Kiss’ is wel een aardig nummer, maar eerder een tussendoortje; wat er rondom staat is toch wel wat sterker.

‘The Devil’ wordt prachtig ingeleid met van die voor dit album typische gitaarklanken. En dan moet ze nog beginnen zingen! Het gaat erg goed samen. Een heerlijk ingetogen nummer, misschien wel het beste wat deze plaat te bieden heeft. nou ja, ingetogen.. Bij deze dame is het op één of andere manier altijd wel intens. Als je de song dan hoort openbreken in de laatste minuut (ingetogen? Vergeet het!), dan weet je het wel. ‘Blackout’ is een drukker nummer, je voelt constant dat er iets te gebeuren staat, en die verwachtingen worden door Calvi ook ingelost. Die schalkse achtergrondzang ligt me wel niet zo, dat is dan een klein minpuntje. Maar ik kan er heel goed inkomen dat anderen het wel erg fraai vinden. ‘I’ll Be Your Man’ zal ook nooit mijn favoriet nummer worden van deze plaat, maar het is toch ook zeker geen slecht nummer. Al wordt het nummer wel op meedogenloze wijze ingeleid door de bitsige gitaar van Calvi (ik neem aan dat zij zelf speelt).

De twee laatste nummers blijken toch ook erg sterk. ‘Morning Light’ kent een erg mooie aanloop, met de prachtige vocalen, en de nu toch al bekende ingehouden drumslagen. Dit is één van de meer ingehouden nummers, en ook dat doet Anna Calvi meer dan degelijk. Afsluiter ‘Love Won’t Be Leaving’ zet rustig in, maar je voelt de spanning opborrelen, en uiteindelijk komt de song dan ook los. Machtig gezongen ook weer, maar ik val een beetje in herhaling. Anna Calvi zingt soms op het valse af, maar ze weet meestal wel aan de juiste kant te blijven.

Hiermee levert Anna Calvi een fraaie debuutplaat af, maar volgens mij zit er nog meer in dan dit. Af en toe weet het mijn aandacht niet vast te houden, en dat is best jammer; er zou anders een hogere score inzitten. Voorlopig hou ik het op 3,5 sterren.

Per draaibeurt wordt dit album beter. Ging ik eerst voor Desire en No More Words, Nu staat Suzanne and I, en I'll be your Man hard aan in de auto 's morgens in de file. Geweldige artieste.