Faith No More - The Real Thing (1989)

Samen met King For A Day mijn favoriete FNM-plaat.
De Black Sabbath-cover overtreft zelfs het origineel.

Ik vind alleen dat Patton zo'n gekke heliumstem heeft op The Real Thing.

Ja inderdaad Sir, ik was daar ook. En ik heb die gek ook gezien. Ik geloof dat hij er dan nog zonder al te veel kleerscheuren vanaf is gekomen.

Een ferm optreden was dat.

Nu ik hem vanavond geluisterd heb is heb mij ook opgevallen dat Patton best een helium stem heeft op dit album en op Angel Dust niet.

Ik hou van zijn USA accent in zijn zang + verschillende dieptes en hoog. Hij gebruikt zijn stem als een muziek instrument.

Verder vindt ik het wel stoer dat zo laat in de jaren tachtig toch nog een klassieker verschijnt.
Rock is gelukkig niet zo tijds afhankelijk. Pop wel , dus zorgen de hardrockers voor nieuwe aanvoer die het beluisteren waard is.

Waarschijnlijk heeft hij de overstap van Speed naar Angel Dust gemaakt.

Angel Dust een drug? Schiet zo wel de wiki op.

Het album werkt op mij wel als een drug. Goede muziek werkt op mij verslavend.
Ieder album van Faith no More wel want goede band. Ik heb ze allemaal.

@deric raven ik wil ook nog wel even King for a day fool for a lifetime noemen.

Min puntje dan voor Faith no More? Jazeker, ik vind Introduce yourself niet zo denderend.

Lekker album dit ondanks een paar zwakkere nummers, Epic is een heerlijke meebruller met een vette gitaarriff, From Out of Nowhere raast je speakers uit met dat heerlijke keyboardriedeltje, Surprise You`re Dead is weer lekker apart maarr wel heavy en Zombie Eaters is mijn favoriet,rustig begin maar later zo heftig als wat.Woodpecker from Mars is een instrumentaal buitenbeentje. Zwak zijn Underwater Love en the Morning After.

The Morning After zwak?
Ik kan geen zwak moment bespeuren op dit album.

Bam! Wat stormt dit album uit de startblokken. Was voor mij als opgroeiende alto in de jaren 90 verplichte kost. From out of nowhere en epic een geweldige opening 1-2, Zombie eaters prettig ontregelend. Wel is Pattons stem hier nog niet zo goed als later, het album klinkt meer rechttoe reachtaan t.o.v. latere albums.

Gisteren aangeschaft en daarmee heb ik nu Angel Dust, King For A day Fool for A lifetime en deze

IK dacht dat ik FNM nu wel al goed kende maar deze is ook heerlijk om te ontdekken! totaal verschillend geluid ook dan de 2 andere schijven die ik heb. Dat Patton een heliumstemmetje zou hebben op deze plaat hoor ik niet zo erg gelukkig. wel gebruikt hij zijn stemgeluid totaal anders hier dan op Angel dust. Suprise ! You're Dead! is samen met het titelnummer nu al een dikke favoriet ten huize Ernie en Epic (een single die ik uitaard al kende) kan sinds de live performance op pukkelpop 2009 al niet meer stuk. vind het spijtig dat ik deze en Angel dust nog niet goed kende toen ik hen bewonderde want het Was echt een geniaal optreden en nog altijd 1 van de beste bands die ik ooit live zag.

Hop naar Album Of The Year dan!

Zal ik zeker doen aangezien 1 van mijn favoriete FNM-nummers op die plaat staat namelijk Stripsearch

En over de The Real Thing kan ik alleen maar zeggen dat ie even goed is als Angel Dust! Heb er de laatste dagen zeker 10keer naar geluisterd met of zonder koptelefoon en van begin tot einde steengoed! zelfs de Instrumental op het einde en de 2 volgende bonusnummers vind ik schitterend De uitvoering van War Pigs mag zeker zonder schaamrood op de wangen naast de orginele versie van Black Sabbath gelegd worden.

Edit : Van 4* naar 4,5* gebracht en nu heeft ie een gemiddelde van 3,94 ook

Mag ik de oudere mannen even iets vragen (aangezien ik zelf 12 was toen deze plaat uit kwam)..??

Er wordt telkens gesuggereerd dat Smells Like Teen Spirit en daarna Alive min of meer uit de lucht kwamen vallen, maar ik heb zelf het idee dat vooral Guns n' Roses, Faith no More en op de achtergrond de Peppers de paden hebben geëffend voor een Seattle-doorbraak. Vooral een nummer als Epic. Of ga ik dan te kort door de bocht..??

GnR, FnM en RHCP zijn absoluut geen voorbeeld geweest voor PJ en Nirvana. Die hebben hun inspiratie elders gehaald. Wel is het zo dat het qua muziek wat raakvlakken heeft. Dus helemaal
kort door de bocht is je veronderstelling niet.

Dank!
Het ging me echter vooral om de weg naar het grote publiek. Er werd destijds bij het verschijnen van Smells Like Teen Spirit geregaeerd alsof er een bom was ontploft in muziekland, maar dat viel m.i. nog wel mee, vanwege de eerdere inspanningen van genoemde bands?

De bands die je noemt liggen dichter bij hardrock, heavy metal en funk. Vergeet ook AC/DC niet met Thunderstruck dat een echt succes was. Het grote publiek was dus zeker wel een beetje warm gemaakt voor wat hardere muziek, maar de bom ontplofte toch pas echt met Smells Like Teen Spirit.

Faith No More was al wel redelijk alternatief in vergelijking met de andere bands. Maar ze voeren mee op de hardrockboot die met name in de States ongekend populair was eind jaren 80. The Real Thing was een behoorlijke seller, meen ik. Epic was ook in Nederland een redelijk grote hit.
Nirvana en al die andere Seattle bandjes maakten juist een einde aan die golf. Faith No More overleefde door zichzelf te vernieuwen. Ook Guns N Roses ontsprong die dans.

Als je met de hardrockboot groepen als poison, moteley crue en warrant bedoelt ofzo vind ik niet dat je FNM bij die stelling kunt betrekken! er zitten hardrockinvloeden maar niet in die mate dat ik ze bij dat soort bandjes zou rekenen! FNM was in de vroege jaren 80 al bezig met crossover van funk, metal, rap en dergelijke dus hebben ze naar mijn mening een ander geluid dan de hardrock van die jaren

Ha, leuk om te horen. Ik was in die jaren een beetje aan het overgaan van a-ha en Roxette naar wat harder werk . Denk dat de voorzichtige conclusie dan toch wel is dat Nirvana en Pearl Jam echt wel even uit een ander vaatje wisten te tappen?

Ik was er wel bang voor. Hardrock is fout en Faith No More goed.
Natuurlijk waren ze anders. In 1983 al. Maar ze genoten wel de aandacht van het hardrockpubliek. Dat is mijn punt.

Van pearl jam weet ik minder maar de echte invloeden van Nirvana zijn meer De 2de golf van punk en de beginnende alternative scene uit Amerika met onder andere Husker Du, Dinosaur Jr. , Melvins, meat puppets en pixies! Ook word gezegd dat Cobain er als eerste wat in geslaagd is om 'beatlesmelodieën te vermengen met dit alternatieve geluid! vandaar wss de bom die insloeg toen SLTS uitkwam omdat het toen nog niet vanzelfsprekend was om dit te doen...




Niet alle hardrock is fout natuurlijk Maar ik heb FNM nooit echt een bepaald geluid kunnen toeschrijven! soms metal, soms meer swingend dan een tet! het feit dat ze ook een hardrock publiek aanspraken kan alleen maar hun diversiteit tonenals groep! en ze rocken nu 1maal als de beesten ook

Grappig. Begin jaren 90 was ik een enorme Roxette fan.
Het waren nadien Guns 'N Roses, AC/DC's "Thunderstruck" en Nirvana's Nevermind-album die me de ogen deden openen naar andere muzikale horizonten.
Om on topic te blijven: dit album (en Angel Dust) leerde ik trouwens kennen via een klasgenoot kort nadien.

De laatste tijd wordt deze weer enorm veel gedraaid ten huize Ernie. Ik denk dat ik hem zelf ietsje beter begin te vinden dan Angel Dust. Alle nummers zijn echt ongelofelijk goed maar de titeltrack steekt er toch makkelijk bovenuit . Heerlijke intro en dan dat heftig rockend middenstuk om af te bouwen en nog eens op te bouwen naar het fenomaal einde! klokt af op 8 minuten en geen seconde staat er te veel op. En die lap tekst dan zowiezo in de top 3 van FNM hun beste nummers.

Volle bak er tegen aan met deze knallende CD. Een maniakale zanger, een gitarist met twee brillen en de drummer met zijn extreem lange dreadlocks. Het zag er niet uit, maar hun sound is nog steeds niet geëvenaard. De meeste songs nodigen spontaan uit tot een sinistere vreugdedans. Af en toe slaat men ook de plank mis zoals op Underwater Love of The Morning After. Het lekker uitbundige gevoel van de sterke nummers wint het met overmacht.

Een hele ommekeer in heavy rock georienterende muziek die in de begin jaren 90 "mainstream" werd begon voor mij met dit album. Samen met Jane's addiction - Ritual de lo habitual (1990) met de blaffende hondjes ( op been caught steeling). Echter waarbij deze van Faith no more wel de voorkeur geniet. Erg verfrissend indertijd. Zijn er nu nog bands die zich aan dit genre verbinden?

Behalve de ouwetjes die het nog doen:
Jane's Addiction - The Great Escape Artist (2011)
Living Colour - The Chair in the Doorway (2009)
Tomahawk - Oddfellows (2013)
Primus - Green Naugahyde (2011)
Is dit puur als funk/rock/metal wel een mooie plaat vind ik:
Science Faxtion - Living on Another Frequency (2008)

Ok, thanks Freaky. Ik zal ze eens opsnorren.

Wat een heerlijke plaat is dit zeg! Beetje per toeval deze plaat opgezet bij spotify en damn dat bevalt me uitstekend. Ik kende deze gozers eigenlijk alleen van Epic en natuurlijk die (weet ik ook pas een week ) cover Easy. Ik ga deze nog een flink aantal keren beluisteren en dan zal mijn stem zeker volgen!

Niets kwam uit de lucht vallen, ik luisterde toen naar Husker Du, Smashing Pumpkins, Sonic Youth, The Pixies, Melvins etc allemaal groepen die veel invloed hadden op bvb Nirvana.

Halfje erbij, toch wel een bescheiden klassieker in het genre