Faith No More - The Real Thing (1989)

Sterke plaat, vooral Underwater Love mag ik graag horen.

Ik vind deze plaat erg gaaf, maar de vrij matte productie en het feit dat Mike Patton niet betrokken was bij het maken van de nummers (waardoor waanzin zoals die op Angel Dust aanwezig is, hier ontbreekt), zijn toch twee minpuntjes. 4*

Ik heb ze destijds live gezien in de Vooruit te Gent (België). Het voorprogramma herinner ik me niet meer, maar ik herinner me wel nog de totale gekte die heerste tijdens het concert van F.N.M.

In de Vooruit in Gent heb je een balkon: ik heb daar iemand zien van "diven" en het is zeker een vijftal meter hoog. Ongelooflijk.

Wellicht de groep met de coolste gitarist ooit: lang wild haar, snor en baard en met twee zonnebrillen op.

Ik vind deze album anders en beter dan de rest van hen

Dan ken je Angel Dust nog niet..

Angel Dust is inderdaad veel beter.
Vind deze eigenlijk maar weinig aan.
War Pigs is het beste nummer, maar dat is dan een (erg geslaagde) cover .
From Out of Nowhere is ook nog degelijk maar de rest verveelde mij om de een of andere reden, en omdiezelfde een of andere reden heb ik geen zin deze plaat nog meer te beluisteren ...

Ik luister hem erg graag; hou wel van de crossover van dit album; lekkere funk.

Mijn favoriete FNM-album; ik vind 'm net iets leuker dan Angel Dust, waarschijnlijk omdat deze wat 'makkelijker' is.
Epic en Surprise! You're Dead zijn voor mij de topsongs op dit album, maar het hele album is eigenlijk van waanzinnige kwaliteit

quote mike patton:

goede en tevens ook slechtste kant van die beste man is dat hij zichzelf is

scheen niet zo'n heel fijn typje te zijn om mee te werken

Prima plaat. De productie is helaas niet al te best en de geluidskwaliteit (van de versie die ik heb) erbarmelijk.

De problemen die ik een beetje met dit album heb is de matte, typisch eind-jaren-'80'productie en het nogal recht-toe-recht-an-gehalte (zelfs vergeleken met de albums hiervoor, die ik dan ook beter vind).
Het klinkt ietwat te gemakkelijk. Misschien dat het daarom zo aansloeg bij een breed publiek.

epic meesterwerk , de rest was minder

Falling To Pieces en zeker The Real Thing zijn toch wel minstens even goed. Verder vind ik Zombie Eaters, From Out Of Nowhere en Underwater Love ook bij de hoogtepunten horen. Nummers 10 en 11 hadden hier van mij niet zo erg op hoeven staan..

dijk van een plaat

niets op aan te merken

kippevel bij elk nummer

wow


een dikke 5

...tja en dan geen stem geven :S

so?

Interessante mix van allerlei rock/metal stylen op toch een vrij toegankelijke manier. Het is niet zo 'mijn ding' , maar het is toch wel een behoorlijk album mijns inziens. Het beste zit wat mij betreft wel in de eerste helft.(ik vind overigens de cover van War Pigs wel mooi gedaan).

Start heel sterk, maar de tweede helft van het album kan minder boeien. Was het niet omdat de 'gitarist met de enorme bos haar' te hard wilde blijven spelen dat ze hem aan de deur zetten? Hadden ze voor mij niet hoeven te doen... Na deze cd vond ik Faith No More behoorlijk mak, met de verschrikkelijke maar succesvolle Lionel Ritchie-cover als een dieptepunt.

De band die mij richting hardrock/heavy metal trok (met dank aan Super Channel) - eerst geinteresseerd door de clip van Epic, daarna overtuigd door de clip van Falling to Pieces.

Voor mij is dit dan ook nog steeds de beste FnM-plaat, waarbij ik de eerste 7 nummers echt allemaal super vind. Woodpecker from Mars is leuk om af en toe te horen, maar niet meer dan dat, en de cover van War Pigs voegt (ondanks dat het goed vertolkt wordt) vrij weinig toe aan het origineel.

Angel Dust is ook super, maar deze wint op basis van de nostalgie. 5 sterretjes.

Hoog tijd om dit album op te waarderen naar de maximale score.
We doen het laatste halfje erbij.
Topplaat !

Goed album. Hardrock met keyboards haha! En het moet gewoon gezegd worden: Martin was gewoon heel geweldig.

Sterkste nummers vind ik Zombie Eaters en The Real Thing.

5 sterren

zombie eaters is toch het perfect liefdesliedje, niet?

Moederliefde dan toch

Ik zie trouwens dat de hoes niet klopt?
Tenminste, ik heb een andere. Is dit de US version ofzo?

Ik vind deze toch stukken minder dan de twee latere albums in mijn collectie (Angel Dust en Album of the year). Echte 80-ties klank en veel minder gekte dan op die latere platen. Destijds vond ik het wel goed, nu draai ik eigenlijk alleen Album of the year nog heel regelmatig (die vind ik nog steeds super).

Epic komt nu voorbij op Q. Wat een ijzersterk nummer blijft dat toch! Eén van de allerbeste bands uit eind jaren 80 begin jaren 90.

The Real Thing is letterlijk the real thing. Er mogen dan nog straffere opvolgers geweest zijn, Faith No More zou dan toch minder onbevangen klinken dan op deze. En belangrijk ook is de tijd van verschijnen. Heel verfrissend en vernieuwend was dit in 1989.

Verfrissend en vernieuwend in 1989 en verkwikkend heden ten dage. Dat wil zeggen, ik had The Real Thing laatst weer eens opstaan en hij kwam beter binnen dan in mijn herrinering. Met name Surprise! You're Dead en Zombie Eaters wisten de volumeknop te doen liften. Naar het einde toe zitten een aantal songs die mij iets minder bekoren maar dat niets af aan deze energieke plaat.

Mijn eerste kennismaking met Faith No More was de videoclip van Epic.
Geloof me, die kwam over als een grote grap.
Mike Patton; zanger met zijn slecht ingestudeerde New Kids On The Block pasjes.
Om maar te zwijgen over de meest foute trui aller tijden.
Een stemgeluid wat net iets te snel en te hoog is.
Donald Duck van de Metal.
Rasta Mike Bordin achter het drumstel.
Gitarist Jim Martin die zich het verkeerde decennia heeft in geblowd.
Zonder Faith No More zou Beavis & Butthead geen bestaansrecht hebben.

Toch bleef Epic steeds ergens ver in mijn achterhoofd hangen.
Van een buurjongen kreeg ik een cassettebandje met The Real Thing.
Telkens als hij vroeg hoe ik het vond, moest ik hetzelfde antwoorden.
Nog niet aan toe gekomen.
Dus dan maar bij hem thuis uiteindelijk een luisterbeurt.
Al bleef vanaf From Out Of Nowhere de gekte overheersen.
Is dit nu echt of een gimmick?
Muzikaal klinkt het meer dan oké.
Deze demente kruising tussen Red Hot Chili Peppers en Metallica.

Sterker nog, Faith No More zou ik blijven volgen.
Zelfs ooit nog een live optreden van mee gemaakt.
The Final Countdown van Europe in een Euro House mix.
Opkomst met aerobics oefeningen.
Mijn eerste echte stagedive.
Waarbij ik door mijn lichte gewicht een kwartier lang werd rond gestuiterd.
Als een strandbal tijdens een beach volleybal toernooi.
Aangemoedigd door de frontman himself.

Misschien is de zelfspot mede oorzaak voor het succes.
De jaren 80 brachten veelal serieuze bands voor.
Humor in muziek kenden we alleen nog maar van Frank Zappa.
Maar misschien heb ik het altijd verkeerd begrepen.
En was Faith No More diepe ernst.

Leuk verhaal zoals gewoonlijk.

Woodpecker from Mars geweldig instrumentaal nr.
War Pigs een goede cover. From Out of Nowhere, Falling to Pieces en nog een heleboel nummers zijn vet.