Faith No More - The Real Thing (1989)

Mijn favoriete FNM-album; ik vind 'm net iets leuker dan Angel Dust, waarschijnlijk omdat deze wat 'makkelijker' is.
Epic en Surprise! You're Dead zijn voor mij de topsongs op dit album, maar het hele album is eigenlijk van waanzinnige kwaliteit

Mijn eerste kennismaking met Faith No More was de videoclip van Epic.
Geloof me, die kwam over als een grote grap.
Mike Patton; zanger met zijn slecht ingestudeerde New Kids On The Block pasjes.
Om maar te zwijgen over de meest foute trui aller tijden.
Een stemgeluid wat net iets te snel en te hoog is.
Donald Duck van de Metal.
Rasta Mike Bordin achter het drumstel.
Gitarist Jim Martin die zich het verkeerde decennia heeft in geblowd.
Zonder Faith No More zou Beavis & Butthead geen bestaansrecht hebben.

Toch bleef Epic steeds ergens ver in mijn achterhoofd hangen.
Van een buurjongen kreeg ik een cassettebandje met The Real Thing.
Telkens als hij vroeg hoe ik het vond, moest ik hetzelfde antwoorden.
Nog niet aan toe gekomen.
Dus dan maar bij hem thuis uiteindelijk een luisterbeurt.
Al bleef vanaf From Out Of Nowhere de gekte overheersen.
Is dit nu echt of een gimmick?
Muzikaal klinkt het meer dan oké.
Deze demente kruising tussen Red Hot Chili Peppers en Metallica.

Sterker nog, Faith No More zou ik blijven volgen.
Zelfs ooit nog een live optreden van mee gemaakt.
The Final Countdown van Europe in een Euro House mix.
Opkomst met aerobics oefeningen.
Mijn eerste echte stagedive.
Waarbij ik door mijn lichte gewicht een kwartier lang werd rond gestuiterd.
Als een strandbal tijdens een beach volleybal toernooi.
Aangemoedigd door de frontman himself.

Misschien is de zelfspot mede oorzaak voor het succes.
De jaren 80 brachten veelal serieuze bands voor.
Humor in muziek kenden we alleen nog maar van Frank Zappa.
Maar misschien heb ik het altijd verkeerd begrepen.
En was Faith No More diepe ernst.

Opvolger Angel Dust is het meesterwerk van de band, maar ook deze plaat is erg goed. Het aparte geluid van de band, gecombineerd met het unieke stemgeluid van zanger Mike Patton, zorgt direct voor iets bijzonders. Dat zou natuurlijk weinig voorstellen zonder goede songs, maar die zijn volop aanwezig. Vooral de langere songs, Zombie Eaters en het titelnummer, zijn erg sterk, maar eigenlijk is alles de moeite waard. Van ruige rocksongs als Surprise! You're Dead! tot een jazzy ballad als Edge Of The World: Faith No More kan alles aan.

Album no. 3 laat een flinke vooruitgang horen, met nummers die meer variëren en véél beter uitgewerkt zijn. Nog steeds veel funk hier, maar ook de gitaar en de keys eisen een flinke rol op. Patton zingt mij nog iets te geforceerd, maar komt er toch goed mee weg.

Opener 'From Out of Nowhere' is meteen een favoriet. 'Epic' is ook top. Van 'Falling to Pieces' vind ik wat te gladjes. 'Surprise! You're Dead!' is gewoon een metal nummer, en een heel gave ook, en grappig. 'Zombie Eaters', heeft een Simon & Garfunkel opening, barst dan bruut los, en biedt dan soelaas met een episch refrein, en verderop nog wat kwinkslagen, om vervolgens weer in alle serene rust te eindigen, geweldig staaltje songschrijven, de tweede favoriet. Het titelnummer doet ook zoiets, maar dan anders, en duurt ook wat te lang. 'Underwater Love' is niet onaardig, maar hadden ze van mij aan RHCP kado mogen doen. 'The Morning After' is vet aanstekelijk, onmogelijk om niet op z'n minst mee te bewegen en te genieten van dat akoestische riedeltje voor het contrast, favoriet no. 3. De afsluiter was vroeger ook een favorietje vanwege de oosterse tint, uitstekende instrumental met een sterke opbouw.

Op mijn cd had ik dan vroeger nog 'War Pigs' en 'Edge of the World' te gaan, dus die pik ik nu ook even mee. 'War Pigs': niet slecht gedaan, heel goed zelfs, maar ja, dat origineel, hè - van mij hadden ze het mogen laten. Afsluiter 'Edge of the World' beschrijft ongegeneerd de woorden van een pedofiel, dat heb ik nooit geweten... Nou, dat mogen de heren wel eens even uitleggen, en dat deed bassist Billy Gould met alle plezier:

"The way we write is visual. We start by describing a scene to one another. Say there's a guy in a beat-up Cadillac with ripped upholstery. Empty Kentucky Fried Chicken boxes and malt liquor bottles in the back. And there's a baby seat. In fact, that image became 'Edge Of The World.' Mutated a little on the way."

Dik vier sterren blijven staan.