Beady Eye - Different Gear, Still Speeding (2011)

Met als B-Side het recent opgenomen ''In The Bubble With A Bullet''

Slimme truck: Als deze plaat onder de naar van Oasis was uitgebracht was er veel minder opwinding geweest. Met een nieuwe groepsnaam is er meer importantie geschapen.
En toegegeven : het is wel een lekkere Britpop-er, voor deze verregende zomer.
Het gehele ouvre van Oasis is zeer Beatles plichtig. Beady Eye is daar geen uitzondering op.

Waardeer de eerlijkheid van het ongegeneerd lenen uit de erfenis die de beatles hebben nagelaten. Ben nooit een uigesproken fan geweest van Oasis (mede wegens narcistisch gedoe van gebroeders G.), maar deze plaat verrast me postief.

Zeer degelijke plaat die door de opzettelijke catchy eenvoud beklijft. Hier en daar wordt het me iets te gezapig of standaard (saai) zoals bij Bring the light, Wigwam en The beat goes on, maar opener Four letter Word, The Roller en Beatles & Stones zijn gewoon zeer goede tracks, evenals Kill for a dream (aanstekelijke riff) en waardige afsluiter The mornings son.

Vakkundig gedaan en het luisteren waard.

Ouderwets Oasis (Definitely Maybe, What's The Story, Be Here Now, Heathen Chemistry (deels) en Don't Believe The Truth): raggen, soms melodieus en Liam's stem. Noel solo lijkt wat minder Oasis te worden (Standing On The Shoulder of Giants, Heathen Chemistry (deels) en Dig Out Your Soul): zweveriger, zwoeler en zweteriger.

Ik ga naar een 2,5. Vooral na het ongeinspireerde optreden op Lowlands, de stem van Liam (aaaargh! en het beluisteren van Noel's single The Death of You and Me en The Good Rebel.

Het verschil in kwaliteit is erg groot. Wat ik nu van Noel heb gehoord daar staat Beady Eye met een heel album al bij in de schaduw.

Grappig, ik zit nu het concert van Beady Eye op Lowlands te luisteren. En in tegenstelling tot andere live-optredens van hen, vind ik dit juist wél een goed concert.

Maar inderdaad, ik verwacht ook dat het kwaliteitsverschil tussen Noel en Beady Eye erg groot zal zijn. Ik hoop het zelfs, want ik wil graag dat Noel een meesterwerk aflevert...

In principe hoort een slecht (of goed) concert en een goed (of slecht) album van Noel de waardering van dit album niet naar beneden ( of boven)te halen toch? Beiden hebben weinig te maken met het album wat mij betreft.
Ik verwacht natuurlijk veel van Noel maar ben ook zeer tevreden met Beady Eye.

Heerlijk ook dat ze de trend doorzetten wat sterker B-sides betreft: World outside my room, Sons of the stage, Two of a kind, Man of misery, In the bubble with a bullet..

Four letter word, The roller, Beatles and stones, Kill for a dream en nog wel enkele andere zijn echt zeer goede songs. Ook Bring the light vind ik ondertussen best wel een goed nummer.
Ze kunnen het dus wel degelijk, maar dan staat daar toch echt wel een draak van een nummer (For anyone) tussen, wat ik dus echt niet begrijp. Deze cd had dan toch beter 49minuten geduurd ipv 51 met die nodeloze, oersaaie 2 minuten. Kan me echt niet voorstellen dat Liam dit met volle goesting zingt (en zo komt het idd ook niet over).

Noel's 'Death of you and me' vind ik al meteen een zeker even goed nummer dan mijn persoonlijke favo van dit album (Four letter word).

For anyone staat bij mijn favorieten Bring the light had er wat mij betreft wel af gemogen.

Ha! Geweldig, zo'n smaakverschil

Nadat ik eergisteren ontdekte dat Noel Gallagher zijn eigen project was begonnen, kwam ik erachter dat zijn broer al eerder dit jaar met wat nieuws kwam. Beady Eye is in feite Oasis min Noel en heeft eind februari dit jaar al een album uitgebracht. Nu ik de High Flying Birds van Noel meer dan goed heb gekeurd, moet Beady Eye er ook aan geloven.


De titel doet maar weer eens goed de arrogantie (of het zelfvertrouwen) die de familie Gallagher heeft gelden. Onder het mom van 'nieuwe verpakking, vertrouwd recept' zal de titel dan ook gekozen zijn. Na de eerste tonen van het album is meteen duidelijk dat Liam meer een rocker is dan Noel. Waar de laatste hele mooie liedjes schrijft is het handelsmerk van de eerste het goede gebruik van de gitaar.


Wat me ook meteen na de eerste tonen duidelijk wordt is dat de door Liam geproduceerde rock minder tot zijn recht komt dan in de tijd dat Noel er nog bij was. Het creatieve brein is weg en dat valt te merken. Het zijn op zich allemaal goede nummers, maar het is zoveel van hetzelfde. In principe is Liam 'still speeding', maar de 'different gear' doet toch echt afbreuk aan de charme van de band.


Ik vind een nummer als The Roller of een nummer als Wind Up Dream heel erg leuk, maar ze halen het niet bij Stop the Clocks van Noel, laat staan dat ze het halen bij Dream On. Een nummer dat zich hier echter wel mee kan meten is Bring the Light. Dat nummer doet zelfs wat Beatle-esque aan. Rock'n roll is iets wat Liam wel heeft begrepen gelukkig, een van de grootste pluspunten aan dit album is dan ook dat het swingt.


Ik was en blijf een aanhanger van de oudere broer. Hij heeft de vaardigheid van het schrijven van echte kwaliteitsongs. Hij is weliswaar niet de rocker die zijn broertje Liam is, maar weet wel iets fantastisch' neer te zetten. Liam blijft wat steken in dingen die al gedaan zijn. Leuke dingen, maar niet meer verrassend zoals het was ten tijde van Oasis. Beady Eye is wat mij betreft niet meer zo 'speeding' als Oasis wel was.

klik

Redelijk goed album met enkele uitschieters.
Ben toch meer onder de indruk van de plaat van Noel.

Grappig, ik heb Oasis nooit gevolgd en buiten de 2 grote hits ken ik de muziek van hun dus ook eigenlijk niet. Het nieuws over de splitsing was dan natuurlijk wel groot. Dan toch maar even luisteren wat ze apart uitbrengen.

Liam & co brengt ons dus Beady Eye. De voorkant ziet er al uit alsof het hele oude muziek is, en zo klinkt het dus ook. Het heeft een (opzettelijk) gedateerd geluid en de vele Beatles-referenties die ik hier en daar lees zijn niet te ontkennen. Dit hoeft natuurlijk niet slecht te zijn. Sterker nog, het heeft wel wat. De stem van Liam Gallagher vind ik alleen op tijden zeer irritant, snijdend en zeurderig. Zijn broer doet dat in ieder geval wat beter. De nummers zelf zijn alleraardigst over het algemeen, maar helaas wordt het naar het einde toe steeds zwakker, met nog een kleine opleving bij The Beat Goes On en The Morning Son.

Al met al aardig plaatje, maar bij mij over het algemeen een net-niet.

Redelijk constant concert afgelopen dinsdag 18 oktober in de HMH. Vergeleken met het slappe voorprogramma van The Moons was Beady Eye toch wel even een andere caliber. Alleen de gitarist van The Moons kwam bij mij overtuigend over.

Het hele album kwam voorbij, 2 nieuwe nummers, Man of Mysery en als toegift Sons of The Stage. Wat een geluidsmuur kunnen deze mannen produceren. Geen nadelig woord over drummer Chris Sharrock, Liam Gallagher, Gem Archer en de organist Jay Darlington, maar de gitarist en anti rock ster Andy Bell, hij kan waarschijnlijk goed gitaar spelen, maar hij hoort helemaal niet thuis in een rockband zoals Beady Eye of Oasis en dan hebben we die bassist Jeff Wootton, ik weet niet waar ze hem hebben gevonden (Damon Albarn's Gorillaz) en ik geloof ook wel dat hij goed bass en gitaar kan spelen, maar wat een wijf is dat. Waarom dat ze hem hebben toegevoegd aan Beady Eyen en waarom Liam Gallagher hem nog geen siliconen tieten cadeau heeft gegeven is mij een raadsel. Wat een trutje is dat ventje.

Advies van Thuurke aan Liam, Wootton eruit, Andy Bell terug op bass en een ander jasje aan en de originele Oasis gitarist Paul "Bonehead" Arthurs erbij. Dan gaat het waarschijnlijk nog wel wat worden met Beady Eye.

Helaas was het concert in de HMH niet uitverkocht en was het een routineklus voor de mannen. Gelukkig was het concert in Paradiso begin dit jaar beter en ook het voorprogamma met Miles Kane wat aanzienlijk beter.

Het lekkerste moment van het concert (in de HMH en in Paradiso) is het laatste nummer voordat Beady Eye opkomt "I am The Ressurection" van The Stone Roses. Wat een wereldplaat is dat.

Hoeveel hebben ze aan Yoko Ono moeten betalen voor 'The Roller'? Daar kunnen ze toch nooit mee wegkomen?

Vind het niet eens zo'n onaardige plaat, maar het doet me in alles zo ontzettend denken aan een soort (wanhopige) Beatles wannabe plaat. Ik zag die frontman van de band laatst ook in een interview. Echt zo'n Lennonkloon.

Ik stem nog niet, maar ik vind het over het algemeen allemaal vrij middelmatig klinken. Niet slecht hoor, maar gewoon (te?) recht toe recht an.

Vind dit maar een middelmatig album.

Echt slecht is het niet, maar echt enorm fantastisch kan ik het ook niet echt noemen.

Four Letter Word is een uitzondering, want dat vind ik echt een heerlijk nummer.

Liam verliest het van zijn broer in deze. Waar hij 1 van de beste albums van 2011 maakte, doet Liam het matig.

Deze band van Liam Gallagher lijkt erg op Oasis wat de sound betreft en daar heeft natuurlijk de zang mee te maken. Oasis kopieerde vaak van the Beatles (en John Lennon ) maar Beady Eye doet dat nog meer. Op enkele nummers na (Bring the Light, Wigwam) vind ik het album wel behoorlijk met aanstekelijke songs (niet moeilijk als je The Beatles kopieert) maar ik mis hier toch wel een beetje de geniale songschrijverstalent van Noel Gallagher. Aardig album maar maar uiteindelijk niet veel meer dan een ripoff van The Beatles/Oasis.

Geeuw. De 'Noel Gallagher Tribute Band', met de originele zanger van Oasis zonder de goede songs.

Berichten over de tweede plaat verplaatst naar Beady Eye