Beady Eye - Different Gear, Still Speeding (2011)

I'm the last of a dying breed - The Beat Goes On.

Magnifieke prestatie van Liam Gallagher en co.

Daar waar menig denkt dat Liam alleen goed was voor het zingen van de nummers die Noel hem voorschotelde, krijgt zijn ongelijk bewezen in dit geweldige debuutalbum van Liam's nieuwe band Beady Eye, bestaande uit Andy Bell, Chris Sharrock, Gem Archer en natuurlijk Liam zelf.

De prestatie zit hem vooral in de catchy tunes die Beady Eye ons brengt. Nummers als Kill for a Dream en The Beat Goes On lijken regelrechte hits te kunnen worden. Je kunt de invloeden van bands als The Who en The Beatles horen, maar wat maakt dit uit? Zolang het resultaat maar naar behoren is.

Four Letter Word is een heerlijke opener. Ik denk ook dat Beady Eye in de komende tour zal gaan openen met deze bombastische krachtpatser. Four Letter Word is geschreven door Andy Bell.

Millionaire is het eerste tamelijk rustige nummer van het album. Ook dit numkmer kan rijp zijn als singlerelease, maar is toch minder toegankelijk dan eerdergenoemde nummers. Persoonlijk vind ik Millionaire (als ik er een moet aanwijzen) het minste nummer van Different Gear, Still Speeding. Ook Millionaire is geschreven door Andy Bell.

The Roller was bij de meesten al bekend. De vergelijkingen die snel getrokken werden met 'Instant Karma' van John Lennon waren terecht, maar zeker niet storend. Het is een heerlijk rustig nummer geworden met een pakkend refrein. Al snel is The Roller in de playlist van 3FM terechtgekomen, maar een plaats in de top-40 moet nog blijken als deze 'voor het echie' uitkomt op 24 februari. The Roller is geschreven door Gem Archer.

Beatles and Stones laat al vroeg in het album horen wat de bedoeling is van Liam Gallagher met Beady Eye: 'we're gonna stand the test of time, like Beatles and Stones'. Hij wil over jaren nog herinnerd worden door zijn muzikale prestaties. Beatles and Stones is een lekker rauw nummer gewordne dat toch heerlijk in het gehoor ligt. Het nujmmer was ongeveer twee weken geleden per ongeluk al uitgelukt, omdat een Fins radiostation het nummer per ongeluk had gedraaid tijdens één van hun shows. Beatles and Stones is het eerste nummer van het album dat geschreven is door Liam Gallagher.

Het vijfde nummer van het album is Wind Up Dream. Het nummer begint met een sterk gitaarrifje, maar het nummer wordt toch ook gemaakt door de vocalen van Gallagher en het sublieme drumoptreden van Chris Sharrock. Ook Wind Up Dream is één van de nummers die erg goed uit de verf zal komen als Beady Eye het nummer live ten gehore gaat brengen. In het nummer zit zelfs nog een mondharmonica verweven! Het nummer is geschreven door Gem Archer.

Bring The Light was het eerste nummer dat Beady Eye uitgebracht heeft. Het nummer was in november/december al gratis te downloaden op de site, http://www.beadyeyemusic.com. Het nummer werd met veel verdeelde meningen ontvangen, maar ik was eigenlijk vrijwel direct verkocht aan het nummer. De 50's sound en de backing vocals zorgen voor een authentiek sfeertje dat misschien nog beter uit de verf zal komen als het gekraak van een LP erbij komt kijken. Bring The Light is niet het sterkste nummer van het album, maar laat zien dat Beady Eye zich niet toespitst op één enkele muziekstijl. Bring The Light is geschreven door Liam Gallagher.

Het zevende nummer is wederom een nummer dat door Liam Gallagher geschreven is: For Anyone. Mr-mucho, hierboven, merkt terecht op dat het nummer zo van de hand van Paul McCartney af had kunnen komen, en dat kunnen we eigenlijk enkel bestempelen als een compliment aan het adres van Gallagher. Ik vind het nummer ook wat weg hebben van het eerder door Oasis utigebrachte Songbird, maar dat kan persoonlijke observatie zijn.

En dan komen we aan bij één van de beste nummers van het album: Kill for a Dream. Deze geweldige ballad van de hand van Andy Bell komt uistekend uit de verf en past geweldig bij de vocale kwaliteiten van de beste Engelse frontman van de eeuw Liam Gallagher. Het nummer lijkt in het begin vooral over Noel te gaan, zoals: 'Life's too short not to forgive' en 'i'm here if you wanna call'. Daar waar Liam Gallagher in interviews aangeeft 'te moeten kotsen bij de gedachte van een hereniging van Oasis, lijkt hij hier toch een duidelijk signaal af te geven.

Standing on the Edge of the Noise is een kort maar krachtige rocker. Liam's stem is ietwat vervormd door technische snufjes maar dat mag de pret hier niet drukken. Standing on the Edge of the Noise is geschreven door Gem Archer.

Wigwam is de vreemdste titel van het album, maar zeker geen lelijk eendje. Het is een prachtig nummer met vooral een erg sterke outro. In het middenstuk lijkt het nummer dood te bloeden, maar net op tijd komen de 'I'm coming out' uithalen. Wigwam is geschreven door Liam Gallagher.

Three Ring Circus is naast o.a. Kill for a Dream één van de nummers waar ik erg veel van had verwacht op dit album en gelukkig ben ik niet teleurgesteld. Vooral de gitaarsolo in het middenstuk komt erg sterk uit de verf. Three Ring Circus is geschreven door Gem Archer.

The Beat Goes on is het voorlaatste nummer van het album en ook (in mijn ogen) degene met de meeste hitpotentie van het album. The Beat Goes On is een stevige ballad die qua lyrics ook erg sterk in elkaar steekt. Een juweeltje van de hand van Andy Bell.

De closer van de plaats is The Morning Son... en wat voor een! Het is het beste nummer wat Liam Gallagher ooit heeft geschreven, en dan heb ik het vooral over de melodielijn. Mijn interpretatie van het nummer is dat Liam eindelijk onder de vleugels van grote broer Noel vandaan is, vandaar de tekst 'The morning son has rose', maar dit is natuurlijk persoonlijke interpretatie.

Kortom, Different Gear, Still Speeding is een erg sterk album geworden. Ik vind het sinds Definitely Maybe van Oasis de beste debuutplaat die uitgebracht is na 1994. Vooral Andy bell ontpopt zich als het nieuwe brein: zijn nummers komen het sterkst uit de verf. Ook Liam Gallagher heeft laten zien dat hij niet alleen maar een geweldige rockstem eheft, maar ook heel aardig kan schrijven. Gem Archer doet vooral van zich spreken met het beatleske The Roller. Chris Sharrock laat zien waarom hij in 2008 bij Oasis kon gaan drummen: hij levert een geweldige prestatie. Nu maar wachten totdat we de nummers live gaan horen!

Het lijkt ver te gaan om te stellen dat dit Different Gear, Still Speeding van hetzelfde niveau is als de eerste albums van Oasis. Maar het komt inderdaad in de buurt. Veel sterke songs, veel power, veel nummers gebaseerd op de jaren '60 Rock 'N Roll van the Beatles & the Stones. Niet voor niets heet de vierde track zo. Dat is gelijk 1 van de vele sterke songs op dit album. Net als de opener Four Letter Word, die er zo heerlijk in knalt!

The Roller mag er ook zijn, ook al is de link met Instant Karma van John Lennon wel heel makkelijk gelegd. Maar beter goed gejat, dan met een matig nummertje komen opdraven. Zelf vind ik de single Bring The Light wel een heel sterke rocksong. Prima gitaren, prima zang van Liam. Wat klinkt dat toch lekker zeg!
Kill For A Dream is een andere favoriet: die gitaar is zo simpel, maar zo goed! Wig Wam is enigzins psychedelisch. Na dit nummer een aantal malen te hebben gehoord, vind ik 'm beter en beter worden. Prachtige drums, mooie opbouw, fraaie zang (I'm coming out!). Mij kan het niet lang genoeg duren. Een eervolle vermelding tot slot voor de afsluiter het oh zo mooie The Morning Son.

Eigenlijk staan er vooral (hele) goede liedjes op dit album en dat is nou ook de verrassing. Dit leek het probleem te worden voor Beady Eye, omdat Noel de meeste Oasis songs heeft geschreven. Hoewel gezegd moet worden dat op het laatste en erg goede album van Oasis al de helft van de songs door deze heren van Beady Eye geschreven was. Ze slagen op Different Gear, Still Speeding hiervoor met vlag en wimpel!

Instrumentaal zit het natuurlijk erg goed in elkaar. De rol van Noel als leadgitarist wordt prima overgenomen door Gem Archer. En ook al speelt Noel niet meer mee, de band blijft staan als een huis. Sterker nog: ze klinken bevlogen als nooit tevoren. En zo heeft de breuk met Noel tot iets echt goeds geleid. Wie had dat gedacht 1,5 jaar geleden? Ik ben in ieder geval erg blij met deze nieuwe "Oasis" cd!

Nadat ik eergisteren ontdekte dat Noel Gallagher zijn eigen project was begonnen, kwam ik erachter dat zijn broer al eerder dit jaar met wat nieuws kwam. Beady Eye is in feite Oasis min Noel en heeft eind februari dit jaar al een album uitgebracht. Nu ik de High Flying Birds van Noel meer dan goed heb gekeurd, moet Beady Eye er ook aan geloven.


De titel doet maar weer eens goed de arrogantie (of het zelfvertrouwen) die de familie Gallagher heeft gelden. Onder het mom van 'nieuwe verpakking, vertrouwd recept' zal de titel dan ook gekozen zijn. Na de eerste tonen van het album is meteen duidelijk dat Liam meer een rocker is dan Noel. Waar de laatste hele mooie liedjes schrijft is het handelsmerk van de eerste het goede gebruik van de gitaar.


Wat me ook meteen na de eerste tonen duidelijk wordt is dat de door Liam geproduceerde rock minder tot zijn recht komt dan in de tijd dat Noel er nog bij was. Het creatieve brein is weg en dat valt te merken. Het zijn op zich allemaal goede nummers, maar het is zoveel van hetzelfde. In principe is Liam 'still speeding', maar de 'different gear' doet toch echt afbreuk aan de charme van de band.


Ik vind een nummer als The Roller of een nummer als Wind Up Dream heel erg leuk, maar ze halen het niet bij Stop the Clocks van Noel, laat staan dat ze het halen bij Dream On. Een nummer dat zich hier echter wel mee kan meten is Bring the Light. Dat nummer doet zelfs wat Beatle-esque aan. Rock'n roll is iets wat Liam wel heeft begrepen gelukkig, een van de grootste pluspunten aan dit album is dan ook dat het swingt.


Ik was en blijf een aanhanger van de oudere broer. Hij heeft de vaardigheid van het schrijven van echte kwaliteitsongs. Hij is weliswaar niet de rocker die zijn broertje Liam is, maar weet wel iets fantastisch' neer te zetten. Liam blijft wat steken in dingen die al gedaan zijn. Leuke dingen, maar niet meer verrassend zoals het was ten tijde van Oasis. Beady Eye is wat mij betreft niet meer zo 'speeding' als Oasis wel was.

klik