Level 42 - Level Best (1989)

Zozo, deze band is nog niet veel over geschreven zie ik. Was destijds wel redelijk succesvol. Makkelijk in het gehoor liggende pop, met de (ietwat irritante) stem van Mark King. Hot Water blijft voor mij de enige echte klassieker die ze gemaakt hebben. Ok, It's Over gaat ook nog wel... 2*

Tja wat kun je zeggen over een van mijn 'guilty pleasures'. Sommige nummers vind ik nog steeds best de moeite waard, voornamelijk het wat oude werk: 'Starchild', 'The Chant Has Begun' en, inderdaad, 'Hot Water' zijn mijn favorieten van dit album. Maar de rest varieert van matig tot ronduit schandalig slecht. 'Tracie' en 'Children Say' zijn de absolute dieptepunten.

Love games!

Goede verzamelaar !
Het bassloopje van ''Lovegames'' is echt super .
Maar eigenlijk is elk nummer super !
''Hot water'' is ook goed.
3,5*

Helemaal mee eens

en something about you is ook eigenlijk

Wow, al m'n favorieten van Level 42 op een schijf!! Het blijft altijd weer genieten van Mark Kings stem en basgitaar.

Ik heb deze eens gekocht toen ik 15 was en net een cd-speler had gekregen. Ik luisterde 'm geregelt maar anno nu eigenlijk helemaal niet meer. Het is me allemaal veels te gewoontjes en onopvallend geworden nu ik naar krautrock, extreme metal en wat dies meer zij luister. Ik hou wel van goede popmuziek, hoor, daar niet van, maar tsja.... Deze muziek doet mij nu eenmaal niets meer.

3, omdat het eigenlijk ook niet echt slecht is.

Ik ken het hele album niet, maar dit lijstje zo aflopend kan ik maar één conclusie trekken: die gasten hebben eigenlijk best een leuke verzameling gemaakt, zo door de jaren heen.
Leuk hoor!

Trouwens, ik heb ook nog eens die Live At Wembley cd gekocht voor 'n gulden omdat de bibliotheek het verkocht.
Waarom staat die niet op deze site?

Omdat ene Jan uit Volendam hem nog niet heeft geplaatst wellicht?

Ik vond dit vroeger ook goed. Na het elpeetijdperk deze maar eens op cd gekocht. Toen ik hem eenmaal draaide had ik er al spijt van. Ik heb helemaal niets meer met deze band.

Ik had nog niet door hoe dat moest, maar nu wel.

Gewoon een lekker CD !!!

Heaven in my hands is altijd mijn favo geweest!!!!

Onzin!!!!

Children say kicks ass! Chillin'

lekkere verzamelaar,alleen maar goede nummers op deze plaat,draai hem nog regelmatig

Kicks ass? Dus echt niet he... Zeker een van hun zwakkere nummers.

Waarom staat deze dan op Level BEST...?

Level 42 (ik denk dat je het moet uitspreken als Level For Two, dus Niveau voor Twee, zo heb ik het een Britse deejay horen uitspreken, want dat Fourty-Two slaat gewoon nergens op, natuurlijk!) vond ik goed, zolang de funk de bovenhand haalde, zoals op vroege nummers Starchild en Hot Water.
Love Games werd in Vlaanderen ooit nog verkozen tot single van het jaar (ik dacht 1986 als ik me niet vergis).

Zolang ze funkten was het prima, met de walking bass van Mark King die het geweldige ritme aangaf.

Maar daarna werd het zo verschrikkelijk MELIG en rotslecht ; nummers als Tracie en - bweurk : Running in the Family zijn toch niet meer om aan te horen vind ik!

Dus voor de enkele stevige en funky tracks van dit verzamelalbum, kom ik toch nog aan drie sterren (***).

Maar de melige nummers ademen ook de rotproductie van de eighties - méést overroepen decennium ooit - en kunnen me flink gestolen worden;

Dus ja : Lessons in Love, Hot Water, Love Games, Starchild. De rest vergeet ik het liefst meteen.

***

Klopt, Pat.
Zo rond 1985 kwam er toch een wat negatieve draai aan de sound.
De oudste nummers klinken het beste.

Ze moeten het toch ergens mee vullen Maar Children Say is echt een waanzinnig slap nummer..

Afgelopen zaterdag live gezien bij het The Hague Jazz Festival. Ze hebben een groot aantal greatest hits gespeeld waaronder Love Games, Starchild, Hot Water, Something About You, Lessons in Love en als toegift The Chinese Way, een zeer sterke set, met Billy Cobham op drums.

Het klonk zoals vanouds en alleen Mark King en Mike Lindup zijn over van de oude groep. De muziek was heel herkenbaar voor het 40+ publiek, alleen de jongere generatie kent deze groep niet. In de afgelopen 13 jaar hebben ze helaas 1 studioalbum uitgebracht (Retroglide in 2006).

Deze CD is DE greatest hits cd van Level 42.

De 1ste cd die ik kocht. Stond op dat moment ('89 dus) op de eerste plaats in de album top 100. Oftewel volgend jaar vier ik mijn 20ste jubileum met deze cd

Ik vrees overigens dat ik hem al een jaar of 12 niet meer gedraaid heb...

na het zien van de het voorpramma van de docu over sly stone, met irri blokhuis, waar het eea gezegd werd over mark king ben ik dit weer gaan beluist3ren en tot de conclusie gekomen dat het over het algemeen prima muziek is die prima in elkaar steekt

enkele zwakke nummers, mag ook best tussen al die lekker int gehoor liggende andere nummers

Het is inderdaad prima muziek, maar op een gegeven moment was het zo verwaterd dat zelfs het grote publiek er niks meer mee kon.
Jammer, want er is absoluut talent aanwezig.

wat bedoel je met verwaterd?

de koek was op?

Het werd me te slap en melig, vooral begin jaren '90. Zelfs het publiek leek er genoeg van te krijgen toendertijd. Ze hebben na Tracie nauwelijks meer hits gescoord. En dan dat eeuwige gedweep met Veronica's Countdown... Dat werd mij op een gegeven moment ook wat teveel.

De zognemaade 'beste' Level 42 songs op een plaat. Ik luister zo af en toe naar ze want het is inderdaad fijn in het gehoor liggende muziek. Zolang je maar hoort hoe goed het eigenlijk in elkaar zit, want dit is niet bepaald simpele muziek.

Leaving me Now is favoriet. Doordat het een tune op mijn oude Sony Ericsson telefoon was ben ik erachter gekomen dat het van Level 42 was.

Level 42 is echt jeugdmuziek voor mij, vooral aan Running in The Family en Lessons In Love heb ik leuke herinneringen. Waar is Guaranteed trouwens? Volgens mij toch ook wel een hit geweest van deze knapen. Kocht me deze verzamelaar enkele jaren terug en geniet nu vooral van de baspartijen.

Guaranteed komt uit 1991 en dit album uit 1989, dus heel vreemd is dat niet...