Level 42 - Level Best (1989)

Zozo, deze band is nog niet veel over geschreven zie ik. Was destijds wel redelijk succesvol. Makkelijk in het gehoor liggende pop, met de (ietwat irritante) stem van Mark King. Hot Water blijft voor mij de enige echte klassieker die ze gemaakt hebben. Ok, It's Over gaat ook nog wel... 2*

Alle veertien nummers waarmee deze band vanaf z'n doorbraak Love games uit november 1981 tot en met Take care of yourself acht jaar later in de Nederlandse top-40 stond, plus twee nummers die in de tipparade strandden, plus nog twee nummers die alleen de Engelse hitparade haalden. Ten tijde van al deze successen vond ik hier niet veel aan (ook vanwege dat laffe jazz-funk-sfeertje van de vroegere nummers), later ben ik het wel meer gaan waarderen, vandaar deze uitstekende verzamelaar in mijn kast. Als ik het nu draai hoor ik echter naast een paar leuke hits toch ook veel matige nummers, en dan vormen 72 minuten ineens wel een èrg lange zit. Twee klassieke hits wat mij betreft, Lessons in love (hun grootste Nederlandse hit, #2 in 1986, nummer 6 in de singles-top-100 van dat jaar) en Love games, maar naast nog een paar aardige maar mindere nummers kan ik die enigszins sonore stem van Mark King niet al te vaak horen.

Leuk album. Het is toch wel echt een jaren 80 gevoel, als ik hun nummers opzet. Ik vind 'It's over' toch wel het beste nummer. Erg mooie melodie. Ik hoor sommige zeggen dat de nummers wat te 'gelikt' zijn. Ik ben het daar niet mee eens. Hier in Nederland zijn we gewoon niet gewend aan synthpop. Alles moet ruig en rock en live achtig klinken. Vreselijk. Ik hou juist van super gepolijste frisse producties. Wat is er mis met een keyboard geluid hier en daar? Zo'n gitaar klinkt altijd hetzelfde. Zo ook met drummachines. Heerlijk toch? Maar ja, ik ben ook nog eens groot fan van Stock Aitken Waterman.