Talib Kweli - Gutter Rainbows (2011)

Klinkt erg goed tot nu toe, maar hoe hij die Pulp Fiction quote aan het begin van Mr. International verkracht kan natuurlijk echt niet.

"Get the fuck outta here with that bullshit, son!
And where is Mos Def at anyway, son?!"

voorlopig zet ik deze op 3,5 sterren, ruim voldoende dus
alles klinkt goed maar zoals iemand anders al opmerkte raakt het me nergens echt heel erg
gewoon kwalitatief goede hiphop met sterke teksten

beats zijn oke maar niet erg speciaal

mijn favorieten zijn vooralsnog Friends & Family (hoewel ik het refrein matig vind), Palookas en So Low

De wereld lijkt vaak even stil te staan als Kanye West een album uitbrengt. Ook Lil Wayne, Jay-Z en Dr. Dre mogen van veel aandacht genieten als ze weer eens iets nieuws publiceren. Toch zou het leuk zijn als andere, kwalitatief evenzo grote artiesten met veel ervaring ook de belangstelling krijgen die ze verdienen. Laten we beginnen bij Talib Kweli, de rapper die het undergroundlabel Rawkus een gezicht gaf - met onder meer Company Flow en R.A. the Rugged Man - en die verantwoordelijk is voor semiklassiekers als Black Star (samen met Mos Def) en Train of Thought (samen met Hi-Tek) waarmee hij tegen de mainstream aanschuurt. De bekwame MC zorgt nu met het nieuwe individuele project Gutter Rainbows voor het eerste sterke wapenfeit van 2011.

En daarmee toont Talib Kweli wederom zijn relevantie aan, waarmee meteen ook de matte smaak van 2010, gecreëerd door Reflection Eternal, wordt weggespoeld. Revolutions Per Minute kon weliswaar rekenen op gematigd positieve recensies, maar is in vergelijking met Train of Thought toch een bescheiden vervolg. Wat dat betreft kan Gutter Rainbows ook als een comeback worden gezien: Talib Kweli rapt weer hongerig en de hippe, soulvolle producties van onder meer Shuko, Marco Polo, S1 en Oh No passen ook veel beter bij de gastheer dan de wat gedateerde beats van Hi-Tek.

Het sterke samenspel tussen rapper en beatmaker levert keer op keer frisse, hedendaagse hiphop op. Neem So Low, waar producer Shuko voor een groots achtergrondkoor heeft gezorgd en de bijbehorende keyboardklanken voor nog meer extase zorgen. Talib Kweli, op zijn beurt, rapt met veel passie en kracht en toont bovendien aan hoe interessant rap kan zijn als de woordkeus de juiste is en er wordt gebruikgemaakt van flink wat dubbelrijm: “I never get stuck in all the traffic, I cut through all the plastic//Enemies of the enlightened like the government is fascist//I talk it how I live it yet I'm still considered a walking contradiction//Cause I'm breaking out of your artistic prison listen.” Een tekst die eigenlijk representatief is voor het gehele album.

De beats zijn aanhoudend krachtig en Talib Kweli vuurt in hoog tempo de bekende thema’s - zoals ongelijkheden in de wereld - op de luisteraar af. Bovendien worden alle serieuze woorden zo nu en dan afgewisseld met vermakelijke momenten, bijvoorbeeld op Palookas, waar Sean Price een rauwe gastbijdrage levert en laat horen waarom hij de punchline-koning is: “This be the dumbest shit I ever wrote, no Tupac Shakur, just two shots ya floored//Listen, the gun clapper, the dumb rapper, the gun rapper//Dig in ya pockets and leave with ya funds faster.” Het is weliswaar niet een maatschappijkritische boodschap die Talib Kweli zelf het liefst verkondigt, maar het toont wel aan dat er ruimte is gemaakt voor een andere vorm van hiphop (brag & boast) waardoor er op Gutter Rainbows ook nog wat variatie is te vinden. Wat dat betreft heeft Talib Kweli er alles aan gedaan om een meesterwerk af te leveren, dus mocht de wereld alsnog besluiten even stil te staan bij de iets minder bekende hiphop, dan is dit een mooi moment.

Bron: Hiphopleeft

mooi stuk Rob.. Khrysis vondt ik niet zo sterk met zijn beat.

Hmm, ik vind I'm On One wel een prima nummer. De beat is wat aan de eentonige kant, maar ik draai het graag met het volume net iets harder. Overigens kan Khrysis natuurlijk nog veel beter.

Ja dat vond ik ook...

Met die positieve review van hiphopleeft ben ik nu wel benieuwd naar dit album, een aanrader ?

, een van de betere albums van 2011!

Ja FFM, een aanrader ja..

Ik digg I'm on one echt niet, wat een track/beat.

Smet op dit, uiterst vermakelijk album, als je het mij vraagt!!

Ik weet het niet zo goed met dit album. Het doet me eigenlijk allemaal vrij weinig. Sterker nog, de beats en raps zijn niet echt mijn ding, het lijkt bij mij soms helemaal niet bij elkaar te passen. Neem nou Cold Rain, die hier het hoogste staat. Felle percussie, die in mijn ogen veel te dominant is , dan ergens in de verte nog een piano. En dan Talib die er, in mijn ogen, niet echt goed op past. Dit heb ik met meer nummers die me gewoon niet zo bevallen. Voorlopig een 2,5*, misschien verandert mijn mening nog, maar ik vind het weinig bijzonders tot nu toe.

So low is echt geniaal

Cold Rain

Dat vind ik nou net een van de minderen. Echt zo'n ''been there, done that''-track.

Geweldig nummer!

Ik ken niet erg veel van Talib Kweli, ik ken wel zijn naam en reputatie en op basis daarvan had ik er meer van verwacht.
Ik heb het album nu een paar keer geluisterd en het verveelt me, dus voor nu geef ik 3 sterren.
Maar als ik hem beter heb beluisterd dan pas geef ik een definitief oordeel.

Dit album begint perfect(Gutter Rainbows)en eindigt ook perfect(Self Savior).Alleen Uh Oh vind ik minder en dat gezang op Friends & Family klinkt niet(blijft een geweldig nummer).Een mooi begin van het nieuwe jaar.

4,0*

Net zoals met eardrum kan dit gehele album van Talib me niet echt boeien. So Low vind ik wel nog een echt goed nummer, maar voor de rest pakt het me niet echt. Terwijl ik Kweli toch wel dope vindt, in gastoptredens en in Black Star vind ik hem wel erg goed. Jammer

Zit er in After The Rain geen sample in van een nummer van MF Doom op het album Operation Doomsday(kan even niet op de titel van de song komen)?

Als dit al een van de beste platen van 2011 op hiphopgebied moet zijn hou ik mijn hart vast. Wat een automatische piloot geneurie van Kweli weer zeg

Toen het album net uit was vond ik het maar mwah... maar nu ik vaker geluisterd heb vind ik het zeker wel een chill album. Paar heerlijke beats, maar toch ook wel wat mindere nummers. Ik twijfel tussen een 3,5 en een 4, maar hou het voorlopig op een 4.

Het is een beetje vroeg om al over de beste van 2011 te gaan praten.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik eigenlijk niet eens wist dat er een nieuw Talib Kweli album in 2011 ging komen. Nu zijn we een aantal weken na de release en heb dankzij MuMe dit album beluisterd en beoordeeld. Talib Kweli is iemand uit de underground die ook mag rekenen op mainstream steun. En die mainstream steun zie je eigenlijk het merendeel op dat album. Weliswaar is er wel wat inhoud, maar het voelt aan als een album die de strijd aan wilt gaan met Kanye West.

Natuurlijk staat er ook wat underground op en werden deze geproduceerd door Marco Polo, 6 sense en nog een aantal. Helaas heeft Talib Kweli heel wat betere albums gemaakt en geef ik het een 3,5.

Leuk album, net als z'n 2de album een 3,5. Moet zijn eerste en derde album eens een keer gaan luisteren. Zal ook wel leuk zijn

zijn eerste is zelfs het allerleukst! (of je daar nu Quality of Train of Thought mee bedoeld..)
ik verlaag mn stem naar 3 sterren, album is echt een niemandalletje, betrap mezelf er nooit op dat ik het op wil zetten...

Verhoog hem een halfje. Hoogstaand vind ik hem nog steeds niet maar het begint fijner te worden om naar te luisteren.

De beste tracks komen in het begin, naar mijn mening. Een dezer dagen nog eens luisteren, en dan zal ik wel meer kunnen zeggen, maar een hoogvlieger vind ik het zeker niet na twee keer luisteren.

Ik ben er nog niet aan toegekomen, ik heb Sims en heRobust voorrang gegeven maar ik zal Talib's Gutter Rainbows dadelijk is gaan beluisteren!

heRobust staat ook nog op mijn lijstje om nog te beluisteren.