Gorillaz - The Fall (2010)

Plastic Beach viel mij nogal tegen na de eerste twee geweldige albums van Gorillaz. Ze hadden er 5 jaar aan gewerkt. Ook ik vond het gebruik van wel heel veel verschillende muziekstromingen (mooi woord toch) minder geslaagd, het klonk soms wat overdreven uitgewerkt, maar het pakte me minder.

En dan deze The Fall: opgenomen in 32 dagen met een iPad en wat instrumenten tijdens de North American Tour (met dus ook nog concerten en pers en zo). Hoe groot kan een contrast zijn? Hoezo 5 jaar als een ultra-perfectionist aan je muziek werken? In een maand als een minimalist een compleet album opnemen. Ik vind het echt geweldig om dat beide in 2010 uit te brengen. Sommige mensen vinden dit album niet af. Natuurlijk is het wel af: Gorillaz hebben het zo uitgebracht na 32 dagen dus ipv na 5 jaar.

Het moet voor Damon Albarn als een soort van bevrijding hebben gewerkt, want daar zijn ze weer: die heerlijke beats, die geweldige electronica, de oh zo lekkere riedeltjes melodietjes en trucjes. Ook de hele sfeer van het album vind ik aangenaam. Leuk is dat je in sommige nummers wat terug hoort van de plekken waar hij is, zoals de Texas radio. En we horen Damon ook zelf weer vooral zingen en dat vind ik wel zo prettig. Gewoon lekker pielen met al zijn talenten en dat levert een naar mijn mening toch wel vrij geniaal werkje op. Een goede les dus voor alle perfectionisten: het contrast tussen Plastic Beach en The Fall.

Oh ja, er staan toch weer een paar goede nummers op zeg. Ze zijn al meer genoemd hier: Revolving Doors en Amarillo. Maar wat te denken van de opener: Phoner to Arizona: die wordt des te vaker je 'm draait steeds beter. Zelf vind ik Bobby (Womack) in Phoenix ook erg lekker. Heel mooi is Little Plastic Bags en zo staat er nog veel meer fraais op dit zeer originele fraaie muziekstuk The Fall.